Luka 20 - Versionsgeschichte

Nexhat am 25. Juli 2026 um 15:10 Uhr

2026-07-25T15:10:07Z

← Nächstältere Version		Version vom 25. Juli 2026, 17:10 Uhr
Zeile 3:		Zeile 3:
	\| Notiz =		\| Notiz =
	}}<br><br>		}}<br><br>
	<sup>1</sup> Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun ~~kryepriftërinjtë~~, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup> edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë ~~qit të~~ drejtë?“ <sup>3</sup> Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup> ~~Pagëzimi~~ që e bante Gjoni, a ishte ~~pi qiellit~~ a pi njerzve?“ <sup>5</sup> ~~Atëherë~~ ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ~~‘Pi qiellit’~~, aj ka me na ~~pytë~~: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup> E nëse thojmë: ~~‘Pi~~ njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup> Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup> e Jezusi ju tha: ~~„Atëherë~~ as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“		<sup>1</sup> Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftat, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup> edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë ty kët drejtë?“ <sup>3</sup> Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup> Pagzimi që e bante Gjoni, a ishte prej havas a pej njerzve?“ <sup>5</sup> Atëher ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Prej havas’, aj ka me na vet: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup> E nëse thojmë: ‘Prej njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup> Për qata ju përgjigjën se s’e dinin prej kah ishte, <sup>8</sup> e Jezusi ju tha: „Atëher as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto gjana.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>9</sup> ~~Pastaj~~ aj nisi me ju ~~tregu~~ njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, ~~jau~~ dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të ~~gjatë~~. <sup>10</sup> Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e ~~rrahën~~ edhe e çun ~~duershthatë~~. <sup>11</sup> Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e ~~rrahën~~, e poshtrun edhe e çun ~~duershthatë~~. <sup>12</sup> ~~Pastaj~~ e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup> ~~Atëherë~~ pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i ~~tregu~~ respekt.’ <sup>14</sup> ~~Sapo~~ vreshtarët ~~e panë~~, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup> ~~Atëherë~~ e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup> Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup> Po aj i kqyri drejt edhe i ~~pyti~~: ~~„Atëherë~~ qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup> Secili që bjen mbi ~~qit~~ gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“		<sup>9</sup> Masanej aj nisi me ju kallxu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, ju dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gatë. <sup>10</sup> Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë prej bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrehën edhe e çun durthatë. <sup>11</sup> Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrehën, e poshtrun edhe e çun durthatë. <sup>12</sup> Masanej e dërgoi edhe të tretin, por edhe atë e plagosën dhe e qitën(lagrun) jashtë. <sup>13</sup> Atëher pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i kallxu respekt.’ <sup>14</sup> Qysh e kan pa vreshtarët , mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup> Atëher e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup> Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kjo kurrë!“ <sup>17</sup> Por aj i kqyri drejt edhe i veti: „Atëher qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup> Secili që bjen mbi ktij gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu (rrërrmu)krejt.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>19</sup> Skribët edhe ~~kryepriftërinjtë~~ deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po ~~fliste~~ për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup> ~~Pasi~~ e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e ~~pastaj~~ me ja dorëzu ~~qeverisë~~ edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup> Kta burra e ~~pytën~~: ~~„Mësues~~, e dimë që qka ~~thua edhe~~ qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup> A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup> Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup> „Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup> ~~Atëherë~~ aj ju tha: „Pra, patjetër ~~kthejani~~ Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup> Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe ~~heshtën~~.		<sup>19</sup> Skribët edhe kryepriftat deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po folke për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup> Masi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e masanej me ja dorëzu qeveris edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup> Kta burra e vetën: „Msues, e dimë që qka thu dhe qka mson asht e drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup> A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup> Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup> „Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup> Atëher aj ju tha: „Pra, patjetër jepni Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup> Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, por u habitën me përgjigjen e tij edhe nuk folën ma (shujtën).
	<br><br>		<br><br>
	<sup>27</sup> ~~Pastaj~~ ju ~~afrun~~ do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e ~~pytën~~: <sup>28</sup> ~~„Mësues~~, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë ~~vdes~~ edhe e len ~~grunë~~ pa ~~fmi~~, ~~atëherë vllau~~ i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës ~~vllaut~~.’ <sup>29</sup> Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po ~~vdiq~~ pa ~~fmi~~. <sup>30</sup> ~~Atëherë~~ e mori i dyti, <sup>31</sup> ~~pastaj~~ i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt ~~vdiqën~~ pa ~~fmi~~. <sup>32</sup> Në fund ~~vdiq~~ edhe gruaja. <sup>33</sup> E kujt ~~gru~~ ka me ~~qenë~~ ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë ~~kanë qenë~~ të martum me të.“		<sup>27</sup> Masanej ju avytën do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e vetën: <sup>28</sup> „Msues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë des edhe e len grun pa thfmij, atëher vllavi i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllavit.’ <sup>29</sup> Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po diq pa thfmij. <sup>30</sup> Atëher e mori i dyti, <sup>31</sup> masanej i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt diqën pa pas thfmij. <sup>32</sup> Në fund diq edhe gruaja. <sup>33</sup> E kujt ka me kan ajo gru në ringjallje? Se krejt të shtatë jen kan të martum me të.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>34</sup> Jezusi ju tha: ~~„Fmitë~~ e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup> po ata që janë pa të ~~denjë~~ me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup> Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë ~~fmi~~ të ringjalljes, janë ~~fmi~~ të Zotit. <sup>37</sup> E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e ~~quen~~ Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup> Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup> ~~Atëherë~~ do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup> Se ata ma ~~s’guxojshin~~ me i bo as nji pytje të vetme.		<sup>34</sup> Jezusi ju tha: „Thfmijtë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup> por ata që janë pa të drejt me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen prej të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup> Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë thfmij të ringjalljes, janë thfmij të Zotit. <sup>37</sup> E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e qun(thirr) Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup> Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë të gjallë.“ <sup>39</sup> Atëher do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup> Se ata ma nuk guxojshin me i bo as nji pytje të vetme.
	<br><br>		<br><br>
	<sup>41</sup> Po aj i ~~pyti~~: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup> Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup> derisa t’i vnoj armiqtë e tu si ~~stol~~ për kambët tua.“’ <sup>44</sup> Davidi pra e ~~quen~~ Zotni. Qysh asht ~~atëherë~~ djali i tij?“		<sup>41</sup> Po aj i veti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup> Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup> derisa t’i vnoj armiqtë e tu si mbshtetse për kambët e tua.“’ <sup>44</sup> Davidi pra e qun Zotni. Qysh asht atëher djali i tij?“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>45</sup> ~~Pastaj~~ Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup> „Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me ~~petka~~ të ~~gjata~~ edhe e dojnë me i përshëndetë ~~veçanërisht~~ nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup> që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten ~~gjatë~~ për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“		<sup>45</sup> Masanej Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup> „Ruhi prej skribëve, që kanë qef me ecë me tesha të gata edhe e dojnë me i përshëndetë ma shumë nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup> që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“
	<br><br>		<br><br>
	{{Querverweise-Metadaten		{{Querverweise-Metadaten

ZmIn4Lz470: Leerzeichen

2026-05-19T17:47:29Z

Leerzeichen

← Nächstältere Version		Version vom 19. Mai 2026, 19:47 Uhr
Zeile 3:		Zeile 3:
	\| Notiz =		\| Notiz =
	}}<br><br>		}}<br><br>
	<sup>1</sup>Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup>edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ <sup>3</sup>Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup>Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ <sup>5</sup>Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup>E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup>Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup>e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“		<sup>1</sup> Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup> edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ <sup>3</sup> Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup> Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ <sup>5</sup> Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup> E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup> Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup> e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>9</sup>Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. <sup>10</sup>Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. <sup>11</sup>Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. <sup>12</sup>Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup>Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ <sup>14</sup>Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup>Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup>Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup>Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup>Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“		<sup>9</sup> Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. <sup>10</sup> Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. <sup>11</sup> Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. <sup>12</sup> Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup> Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ <sup>14</sup> Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup> Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup> Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup> Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup> Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>19</sup>Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup>Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup>Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup>A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup>Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup>„Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup>Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup>Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën.		<sup>19</sup> Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup> Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup> Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup> A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup> Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup> „Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup> Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup> Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën.
	<br><br>		<br><br>
	<sup>27</sup>Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: <sup>28</sup>„Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ <sup>29</sup>Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. <sup>30</sup>Atëherë e mori i dyti, <sup>31</sup>pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. <sup>32</sup>Në fund vdiq edhe gruaja. <sup>33</sup>E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“		<sup>27</sup> Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: <sup>28</sup> „Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ <sup>29</sup> Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. <sup>30</sup> Atëherë e mori i dyti, <sup>31</sup> pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. <sup>32</sup> Në fund vdiq edhe gruaja. <sup>33</sup> E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>34</sup>Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup>po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup>Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. <sup>37</sup>E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup>Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup>Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup>Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme.		<sup>34</sup> Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup> po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup> Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. <sup>37</sup> E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup> Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup> Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup> Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme.
	<br><br>		<br><br>
	<sup>41</sup>Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup>Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup>derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ <sup>44</sup>Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“		<sup>41</sup> Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup> Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup> derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ <sup>44</sup> Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“
	<br><br>		<br><br>
	<sup>45</sup>Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup>„Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup>që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“		<sup>45</sup> Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup> „Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup> që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“
	<br><br>		<br><br>
	{{Querverweise-Metadaten		{{Querverweise-Metadaten

ZmIn4Lz470: Initiale Übersetzung

2026-05-19T17:06:38Z

Initiale Übersetzung

← Nächstältere Version		Version vom 19. Mai 2026, 19:06 Uhr
Zeile 1:		Zeile 1:
	{{Textstatus		{{Textstatus
	\| Status = ~~Offen~~		\| Status = KI
	\| Notiz =		\| Notiz =
	}}<br><br>		}}<br><br>
	<sup>1</sup>~~<br>~~		<sup>1</sup>Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup>edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ <sup>3</sup>Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup>Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ <sup>5</sup>Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup>E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup>Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup>e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“
	<sup>2</sup>~~<br>~~		<br><br>
	<sup>3</sup>~~<br>~~		<sup>9</sup>Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. <sup>10</sup>Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. <sup>11</sup>Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. <sup>12</sup>Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup>Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ <sup>14</sup>Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup>Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup>Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup>Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup>Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“
	<sup>4</sup>~~<br>~~		<br><br>
	<sup>5</sup>~~<br>~~		<sup>19</sup>Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup>Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup>Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup>A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup>Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup>„Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup>Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup>Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën.
	<sup>6</sup>~~<br>~~		<br><br>
	<sup>7</sup>~~<br>~~		<sup>27</sup>Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: <sup>28</sup>„Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ <sup>29</sup>Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. <sup>30</sup>Atëherë e mori i dyti, <sup>31</sup>pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. <sup>32</sup>Në fund vdiq edhe gruaja. <sup>33</sup>E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“
	<sup>8</sup><br>		<br><br>
	<br>		<sup>34</sup>Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup>po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup>Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. <sup>37</sup>E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup>Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup>Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup>Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme.
	<sup>9</sup>~~<br>~~		<br><br>
	<sup>10</sup>~~<br>~~		<sup>41</sup>Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup>Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup>derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ <sup>44</sup>Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“
	<sup>11</sup>~~<br>~~		<br><br>
	<sup>12</sup>~~<br>~~		<sup>45</sup>Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup>„Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup>që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“
	<sup>13</sup>~~<br>~~
	<sup>14</sup>~~<br>~~
	<sup>15</sup>~~<br>~~
	<sup>16</sup>~~<br><br>~~
	<sup>17</sup>~~<br>~~
	<sup>18</sup><br>
	<br>
	<sup>19</sup>~~<br>~~
	<sup>20</sup>~~<br>~~
	<sup>21</sup>~~<br>~~
	<sup>22</sup>~~<br>~~
	<sup>23</sup>~~<br>~~
	<sup>24</sup>~~<br>~~
	<sup>25</sup>~~<br>~~
	<sup>26</sup><br>
	<br>
	<sup>27</sup>~~<br>~~
	<sup>28</sup>~~<br>~~
	<sup>29</sup>~~<br>~~
	<sup>30</sup>~~<br>~~
	<sup>31</sup>~~<br>~~
	<sup>32</sup>~~<br>~~
	<sup>33</sup><br>
	<br>
	<sup>34</sup>~~<br>~~
	<sup>35</sup>~~<br>~~
	<sup>36</sup>~~<br>~~
	<sup>37</sup>~~<br>~~
	<sup>38</sup>~~<br>~~
	<sup>39</sup>~~<br>~~
	<sup>40</sup><br>
	<br>
	<sup>41</sup>~~<br>~~
	<sup>42</sup>~~<br>~~
	<sup>43</sup>~~<br>~~
	<sup>44</sup><br>
	<br>
	<sup>45</sup><br>
	<sup>46</sup><br>
	<br><br>		<br><br>
	{{Querverweise-Metadaten		{{Querverweise-Metadaten

Teddybär am 9. Dezember 2025 um 22:28 Uhr

2025-12-09T22:28:33Z

← Nächstältere Version		Version vom 10. Dezember 2025, 00:28 Uhr
Zeile 1:		Zeile 1:
	<br><br><sup>1</sup><br>		{{Textstatus
			\| Status = Offen
			\| Notiz =
			}}<br><br>
			<sup>1</sup><br>
	<sup>2</sup><br>		<sup>2</sup><br>
	<sup>3</sup><br>		<sup>3</sup><br>

Teddybär:
Eingefügt

2025-12-09T16:59:57Z

Eingefügt

← Nächstältere Version		Version vom 9. Dezember 2025, 18:59 Uhr
Zeile 1:		Zeile 1:
	<sup>1</sup><br>		<br><br><sup>1</sup><br>
	<sup>2</sup><br>		<sup>2</sup><br>
	<sup>3</sup><br>		<sup>3</sup><br>
Zeile 7:		Zeile 7:
	<sup>7</sup><br>		<sup>7</sup><br>
	<sup>8</sup><br>		<sup>8</sup><br>
			<br>
	<sup>9</sup><br>		<sup>9</sup><br>
	<sup>10</sup><br>		<sup>10</sup><br>
Zeile 14:		Zeile 15:
	<sup>14</sup><br>		<sup>14</sup><br>
	<sup>15</sup><br>		<sup>15</sup><br>
	<sup>16</sup><br>		<sup>16</sup><br><br>
	<sup>17</sup><br>		<sup>17</sup><br>
	<sup>18</sup><br>		<sup>18</sup><br>
			<br>
	<sup>19</sup><br>		<sup>19</sup><br>
	<sup>20</sup><br>		<sup>20</sup><br>
Zeile 24:		Zeile 26:
	<sup>24</sup><br>		<sup>24</sup><br>
	<sup>25</sup><br>		<sup>25</sup><br>
			<sup>26</sup><br>
			<br>
			<sup>27</sup><br>
			<sup>28</sup><br>
			<sup>29</sup><br>
			<sup>30</sup><br>
			<sup>31</sup><br>
			<sup>32</sup><br>
			<sup>33</sup><br>
			<br>
			<sup>34</sup><br>
			<sup>35</sup><br>
			<sup>36</sup><br>
			<sup>37</sup><br>
			<sup>38</sup><br>
			<sup>39</sup><br>
			<sup>40</sup><br>
			<br>
			<sup>41</sup><br>
			<sup>42</sup><br>
			<sup>43</sup><br>
			<sup>44</sup><br>
			<br>
			<sup>45</sup><br>
			<sup>46</sup><br>
			<br><br>
	{{Querverweise-Metadaten		{{Querverweise-Metadaten
	\| v6 = Mat 14:3, 5; Luk 7:29		\| v6 = Mat 14:3, 5; Luk 7:29

Teddybär: Erst. + Quver. Luk. 20 1-47

2025-11-29T15:08:51Z

Erst. + Quver. Luk. 20 1-47

Neue Seite

1 
2 
3 
4 
5 
6 
7 
8 
9 
10 
11 
12 
13 
14 
15 
16 
17 
18 
19 
20 
21 
22 
23 
24 
25 

{{Querverweise-Metadaten
| v6 = Mat 14:3, 5; Luk 7:29
| v9 = Jes 5:7
| v10 = 2Kö 17:13, 14; 2Ch 36:15, 16; Apg 7:52; Heb 11:36, 37
| v13 = Mat 17:5; Joh 3:16
| v15 = Apg 3:15
| v17 = Jes 28:16; Apg 4:11; Rö 9:31-33; 1Pe 2:7
| v18 = Jes 8:14, 15
| v20 = Luk 11:53, 54
| v25 = Rö 13:7; Tit 3:1; 1Pe 2:13
| v25 = Da 3:17, 18; Mal 3:8; Luk 23:2
| v27 = Apg 23:8
| v28 = 1Mo 38:7, 8; 5Mo 25:5, 6
| v37 = 2Mo 3:2
| v43 = Apg 2:34, 35
| v46 = Mat 23:2; Luk 11:43
}}