Luka 1: Unterschied zwischen den Versionen
(Warnhinweis eingefügt) |
K (Status überarbeitet) |
||
| (3 dazwischenliegende Versionen von einem anderen Benutzer werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = Bearbeitung | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}} | }} | ||
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>1</sup> Shumë veta | <sup>1</sup> Shumë veta jan marrë me e përgatit nji shkrim për krejt këto ngjarje, për faktet(provat) që na jemi krejt të bindun që janë të sakta përnime. <sup>2</sup> Ata janë mbështet në ato që na i kan lanë ata që prej fillimit jen kanë dëshmitarë me sy dhe jen kan shpallës të lajmit. <sup>3</sup> Dhe unë vendosa, o Theofil i nderum, me t’i shkru këto fakte me radhë e me logjikë. Unë i kam shku mbrapa krejt prej fillimit me shumë kujdes e marak. <sup>4</sup> Kshtu ki me u siguru plotësisht që gjithçka që ta kanë mësu me gojë është e saktë dhe e besueshme. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>5</sup> | <sup>5</sup> Në kohën e Herodit, mretit të Judesë, ka jetu ni prift me emrin Zakaria, prej grupit të Abijës. Gruja e tij e ka pas emnin Elizabeta, edhe ajo ishte prej pasardhësve të Aaronit. <sup>6</sup> Të dy ishin të drejtë para Zotit, se nuk kishin faj, dhe i zbatonin krejt urdhënat e rregullat e Jehovës. <sup>7</sup> Po s’kishin thfëmijë, se Elizabeta s’po mujke me pasë, edhe të dy veç ishin plakë ose moshu. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>8</sup> Nji herë, kur i ra | <sup>8</sup> Nji herë, kur i ra reni grupit të Zakarisë me kry shërbimin priftënor para Zotit, <sup>9</sup> simas zakonit të priftave, atij i ra me hy në shenjtërore të Jehovës me e djegë temjanin. <sup>10</sup> Në at orë(sahat) kur u ofru temjani, krejt turma e njerëzve jashtë po lutej. <sup>11</sup> Atëher iu shfaq Zakarisë melaqja e Jehovës, tu nejtë në anën e djatht të altarit të temjanit. <sup>12</sup> Kur e pa Zakaria, u shqetsu e u tut shumë fort. <sup>13</sup> Po melaqja i tha: “Mos u tut, Zakaria! Lutja jote u ni. Gruja jote Elizabeta ka me u ba me nji djalë, edhe ti ka me ia vnu emnin Gjon. <sup>14</sup> Ki me pasë gëzim të madh, ki me u gëzu shumë, edhe shumë njerëz kanë me u gëzu për lindjen e tij. <sup>15</sup> Se ai ka me kan i madh para Jehovës. S’bon kurr ai me pi verë, as kurfar alkoholi. Qysh para se me lindë, ai ka me u mbush me Frymë të Shenjtë. <sup>16</sup> Ka me i kthy shumë prej bijve të Izraelit te Zoti i tyne, Jehova. <sup>17</sup> Ka me shku përpara Tij me frymën e fuqinë e Elisë, me i pajtu zemrat e baballarëve me thfëmijët, edhe me i kthy të padëgjueshmit te mençuria e atyne që janë të drejtë. Kështu ka me ia përgatitë Jehovës nji popull.” | ||
<br> | <br> | ||
<sup>18</sup> Zakaria e | <sup>18</sup> Zakaria e veti melaqen: “Qysh mu kan i sigurt për këtë? Unë jam plak, dhe gruaja jem është në moshë( moqme).” <sup>19</sup> Melaqja iu përgjigj: “Unë jam Gabrieli, që rri afër Zotit. Jam dërgu me fol me ty e me ta pru këtë lajm të mirë. <sup>20</sup> Po pse ti s’u besove fjalëve të mia, që kanë me u bo të vërteta në kohën e caktume, ti tash s’ki me mujt me fol. Ki me mbetë pa zë (memec) deri në ditën kur të ndodhin këto gjana.” <sup>21</sup> Njerëzit po e pritshin Zakarinë, edhe po çuditshin pse po rrin kaq gatë në shenjtërore. <sup>22</sup> Kur doli, nuk mujti me ju fol. Atëher e kuptun që në shenjtërore paska pa diçka të jashtëzakonshme(quditshme). Ai veç me shenja po u kallxonte, dhe ai meti memec. <sup>23</sup> Kur iu kryn ditët e shërbimit, shkoi në shpi. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>24</sup> | <sup>24</sup> Do ditë masanej, Elizabeta mbeti shtatzanë. Ajo u largu pesë muaj edhe thojke: <sup>25</sup> “Këtë ma ka bo Jehova. M’u ka kthy kah unë e ma ka hjekë marrën para njerëzve.” | ||
<br> | <br> | ||
<sup>26</sup> | <sup>26</sup> Në muajin e gjashtë, Zoti e çoj melaqen Gabriel në nji qytet të Galilesë, që thirret Nazaret, <sup>27</sup> te nji vajzë(qik) e virgjën, e fejueme me nji burrë që e ka emin Jozef, prej shpisë së Davidit. Emni i vajzës u kan Maria. <sup>28</sup> Kur melaqja hyri, i tha: “ Të përshëndes, o gru shumë e bekume. Jehova është me ty.” <sup>29</sup> Maria u trem prej fjalëve të tij, dhe po mendonte qka don me thanë kjo përshëndetje. <sup>30</sup> Melaqja i tha: “Mos u tut, Maria. Zoti të ka dhonë miratim. <sup>31</sup> Ki me mbetë shtatzanë edhe ki me lindë nji djalë. Emnin ka me ia vnu Jezus. <sup>32</sup> Ai ka me u ba i madh, edhe ka me u thirr Djali i Më të Lartit. Jehova Zoti ka me ia dhonë fronin e Davidit, babës së tij. <sup>33</sup> Ka me sundu përgjithmon mbi shpinë e Jakobit, edhe mbretëria e tij s’ka me marrë fund.” | ||
<br> | <br> | ||
<sup>34</sup> Maria i tha | <sup>34</sup> Maria i tha melaqes: “Qysh ka me ndodhë kjo, kur unë s’kam pas marrëdhënie me burrë?” <sup>35</sup> Melaqja iu përgjigj: “Fryma e Shenjtë ka me ardhë mbi ty, edhe fuqia e Më të Lartit ka me të mbulu. Përqata ai që lind, ka mu kan i shenjtë, edhe ka me u thirr Djali i Zotit. <sup>36</sup> Dhe kqyre: e afërmja jote, Elizabeta, edhe ajo është shtatzan me ni djalë, edhe pse është e moshume. Ajo që thojshin se është shterpë(pathmijë), tash është në muajin e gjashtë. <sup>37</sup> Se s’ka fjalë të Zotit që s’mundet me u bo e vërtetë.” <sup>38</sup> Maria tha: “Ja ku jam, shërbëtorja e Jehovës. Le të ndodhë me mu qysh ke than.” Atëher melaqja u largu prej saj. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>39</sup> | <sup>39</sup> Në ato ditë, Maria u nis shpejt për në malësi, në nji qytet të Judesë. <sup>40</sup> Hyri në shpinë e Zakarisë edhe e përshëndeti Elizabetën. <sup>41</sup> Sa e nijti Elizabeta përshëndetjen e Marias, beba në bark i livriti e i këceu, dhe Elizabeta u mbush me Frymë të Shenjtë. <sup>42</sup> Ajo thirri me za të naltë: “E bekume je ti mes grave, edhe i bekum është thfëmija që ki me lindë! <sup>43</sup> Qysh po më bjen ky nderë, me ardhë te unë nana e Zotnisë tem? <sup>44</sup> Se ja: në momentin( çastin,vaktin) kur e niva përshëndetjen tane, beba më këcej (livriti) në bark prej gzimit. <sup>45</sup> E lumja ajo gru që besoi, se kan me u plotësu krejt qka i është thanë prej Jehovës.” | ||
<br> | <br> | ||
<sup>46</sup> | <sup>46</sup> Atëher Maria tha: “Shpirti jem e madhnon Jehovën, <sup>47</sup> edhe zemra jem po gëzon fort në Zotin, Shpëtimtarin tem, <sup>48</sup> se Ai e ka pa gjendjen e ulët të shërbëtores së vet. Qysh prej tash, krejt breznitë kanë me më thirr të lumtun, <sup>49</sup> se i Fuqishmi ka bo punë të mëdha për mu. Emri i Tij është i shenjtë. <sup>50</sup> Mëshira e Tij shkon brez pas brezi për ata që kanë tut-respekt për Të. <sup>51</sup> Me krahun e vet ka bo vepra të forta, dhe i ka shpërnda ata që në zemër kanë menime kryeforta. <sup>52</sup> Të fortit i ka rrëzu prej fronit, e të ultit i ka ngritë(qu nalt). <sup>53</sup> Të untit(Ata pabukë) i ka mbush me të mira, e të pasunit i ka kthy duarthat. <sup>54</sup> E ka ndihmu shërbëtorin e vet, Izraelin, se e ka kujtu mëshirën e vet, <sup>55</sup> qysh u ka premtu të parëve tanë, Abrahamit edhe pasardhësve të tij, përgjithmonë (përherë).” <sup>56</sup> Maria nejti afërsisht tre muaj te ajo, masanej u kthy në shpi. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>57</sup> | <sup>57</sup> Masanej erdh koha me lind Elizabeta, edhe ajo lindi nji djal. <sup>58</sup> Kur kojshit e të afërmit e saj e nijnë sa mëshirë të madhe i paska kallxu Jehova, u gëzun bashkë me të. <sup>59</sup> Në ditën e tetë erdhën me e rrethpre thfëmijën, edhe dojshin me ia vnu emrin e babës, Zakaria. <sup>60</sup> Po nana e tij tha: “Jo! Ka me pas emnin Gjon.” <sup>61</sup> Ata i thanë: “Po asnjani prej të afërmve të tu nuk thirret me ket emen.” <sup>62</sup> Atëher e veten babën me shenja, qysh po don me ia vnu emnin thfëmijës. <sup>63</sup> Ai e lypi nji dërrasë të vogël për me shkru, edhe shkroi: “Emni i tij ashtë Gjon.” Krejt u çuditën. <sup>64</sup> Menjëher iu çel goja, iu zgidh gjuha, dhe ja nisi me fol e me e lavdu Zotin. <sup>65</sup> Krejt mahalla u tut, e kjo ndodhi u përhap në krejt malësinë e Judesë. <sup>66</sup> Krejt ata që e nijnë, po mendonin shum e po thojshin: “Qka ka me u bo ky thfëmijë?” Se dora e Jehovës u kan përnime përmi të. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>67</sup> | <sup>67</sup> Atëher baba i tij, Zakaria, u mush me Frym të Shenjtë, dhe tha (profeci) fjalë profetike: <sup>68</sup> “I lavduem koft Jehova, Zoti i Izraelit, se e ka vizitu popullin e vet dhe e ka çliru. <sup>69</sup> Prej shpisë së shërbëtorit të vet Davidit na ka nxjerrë nji Shpëtimtar të fuqishëm, <sup>70</sup> qysh ka fol moti përmes profetëve të vet të shenjtë, <sup>71</sup> me na shpëtu prej armiqve tanë e prej dorës së atyne që na urrejnë, <sup>72</sup> me kallzu mëshirë ndaj të parëve tanë, edhe me e kujtu besëlidhjen e vet të shenjtë, <sup>73</sup> betimin që ia ka ba të parit tonë Abrahamit, <sup>74</sup> që, masi me na shpëtu prej armiqve, me na dhanë munsin me i shërby pa tut, <sup>75</sup> krejt jetën tonë, me besnikëri e drejtësi para Tij. <sup>76</sup> E ti, o thfëmijë, ki me u thirr profet i Më të Lartit. Ti ki me shku përpara Jehovës me ia përgatitë udhën, <sup>77</sup> me ia bo me ditë popullit të Tij që pshtimi vjen përmes faljes së mëkateve, <sup>78</sup> se Zoti ka dhemshuni të madhe për neve. Për shkak të ksaj dhembshnie, drita e sabahit prej lart ka me na vizitu, <sup>79</sup> me u dhanë dritë atyne që rrinë në terr e në hijen e dekjes, edhe me na udhëheqë në udhën e paqes.” | ||
<br> | <br> | ||
<sup>80</sup> Gjoni u rrit e u ba i fortë | <sup>80</sup> Gjoni u rrit e u ba i fortë në shpirt. Deri sa doli haptas para izraelitëve, ai ka jetu në shkretinë. | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 2. Mai 2026, 10:33 Uhr
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Shumë veta jan marrë me e përgatit nji shkrim për krejt këto ngjarje, për faktet(provat) që na jemi krejt të bindun që janë të sakta përnime. 2 Ata janë mbështet në ato që na i kan lanë ata që prej fillimit jen kanë dëshmitarë me sy dhe jen kan shpallës të lajmit. 3 Dhe unë vendosa, o Theofil i nderum, me t’i shkru këto fakte me radhë e me logjikë. Unë i kam shku mbrapa krejt prej fillimit me shumë kujdes e marak. 4 Kshtu ki me u siguru plotësisht që gjithçka që ta kanë mësu me gojë është e saktë dhe e besueshme.
5 Në kohën e Herodit, mretit të Judesë, ka jetu ni prift me emrin Zakaria, prej grupit të Abijës. Gruja e tij e ka pas emnin Elizabeta, edhe ajo ishte prej pasardhësve të Aaronit. 6 Të dy ishin të drejtë para Zotit, se nuk kishin faj, dhe i zbatonin krejt urdhënat e rregullat e Jehovës. 7 Po s’kishin thfëmijë, se Elizabeta s’po mujke me pasë, edhe të dy veç ishin plakë ose moshu.
8 Nji herë, kur i ra reni grupit të Zakarisë me kry shërbimin priftënor para Zotit, 9 simas zakonit të priftave, atij i ra me hy në shenjtërore të Jehovës me e djegë temjanin. 10 Në at orë(sahat) kur u ofru temjani, krejt turma e njerëzve jashtë po lutej. 11 Atëher iu shfaq Zakarisë melaqja e Jehovës, tu nejtë në anën e djatht të altarit të temjanit. 12 Kur e pa Zakaria, u shqetsu e u tut shumë fort. 13 Po melaqja i tha: “Mos u tut, Zakaria! Lutja jote u ni. Gruja jote Elizabeta ka me u ba me nji djalë, edhe ti ka me ia vnu emnin Gjon. 14 Ki me pasë gëzim të madh, ki me u gëzu shumë, edhe shumë njerëz kanë me u gëzu për lindjen e tij. 15 Se ai ka me kan i madh para Jehovës. S’bon kurr ai me pi verë, as kurfar alkoholi. Qysh para se me lindë, ai ka me u mbush me Frymë të Shenjtë. 16 Ka me i kthy shumë prej bijve të Izraelit te Zoti i tyne, Jehova. 17 Ka me shku përpara Tij me frymën e fuqinë e Elisë, me i pajtu zemrat e baballarëve me thfëmijët, edhe me i kthy të padëgjueshmit te mençuria e atyne që janë të drejtë. Kështu ka me ia përgatitë Jehovës nji popull.”
18 Zakaria e veti melaqen: “Qysh mu kan i sigurt për këtë? Unë jam plak, dhe gruaja jem është në moshë( moqme).” 19 Melaqja iu përgjigj: “Unë jam Gabrieli, që rri afër Zotit. Jam dërgu me fol me ty e me ta pru këtë lajm të mirë. 20 Po pse ti s’u besove fjalëve të mia, që kanë me u bo të vërteta në kohën e caktume, ti tash s’ki me mujt me fol. Ki me mbetë pa zë (memec) deri në ditën kur të ndodhin këto gjana.” 21 Njerëzit po e pritshin Zakarinë, edhe po çuditshin pse po rrin kaq gatë në shenjtërore. 22 Kur doli, nuk mujti me ju fol. Atëher e kuptun që në shenjtërore paska pa diçka të jashtëzakonshme(quditshme). Ai veç me shenja po u kallxonte, dhe ai meti memec. 23 Kur iu kryn ditët e shërbimit, shkoi në shpi.
24 Do ditë masanej, Elizabeta mbeti shtatzanë. Ajo u largu pesë muaj edhe thojke: 25 “Këtë ma ka bo Jehova. M’u ka kthy kah unë e ma ka hjekë marrën para njerëzve.”
26 Në muajin e gjashtë, Zoti e çoj melaqen Gabriel në nji qytet të Galilesë, që thirret Nazaret, 27 te nji vajzë(qik) e virgjën, e fejueme me nji burrë që e ka emin Jozef, prej shpisë së Davidit. Emni i vajzës u kan Maria. 28 Kur melaqja hyri, i tha: “ Të përshëndes, o gru shumë e bekume. Jehova është me ty.” 29 Maria u trem prej fjalëve të tij, dhe po mendonte qka don me thanë kjo përshëndetje. 30 Melaqja i tha: “Mos u tut, Maria. Zoti të ka dhonë miratim. 31 Ki me mbetë shtatzanë edhe ki me lindë nji djalë. Emnin ka me ia vnu Jezus. 32 Ai ka me u ba i madh, edhe ka me u thirr Djali i Më të Lartit. Jehova Zoti ka me ia dhonë fronin e Davidit, babës së tij. 33 Ka me sundu përgjithmon mbi shpinë e Jakobit, edhe mbretëria e tij s’ka me marrë fund.”
34 Maria i tha melaqes: “Qysh ka me ndodhë kjo, kur unë s’kam pas marrëdhënie me burrë?” 35 Melaqja iu përgjigj: “Fryma e Shenjtë ka me ardhë mbi ty, edhe fuqia e Më të Lartit ka me të mbulu. Përqata ai që lind, ka mu kan i shenjtë, edhe ka me u thirr Djali i Zotit. 36 Dhe kqyre: e afërmja jote, Elizabeta, edhe ajo është shtatzan me ni djalë, edhe pse është e moshume. Ajo që thojshin se është shterpë(pathmijë), tash është në muajin e gjashtë. 37 Se s’ka fjalë të Zotit që s’mundet me u bo e vërtetë.” 38 Maria tha: “Ja ku jam, shërbëtorja e Jehovës. Le të ndodhë me mu qysh ke than.” Atëher melaqja u largu prej saj.
39 Në ato ditë, Maria u nis shpejt për në malësi, në nji qytet të Judesë. 40 Hyri në shpinë e Zakarisë edhe e përshëndeti Elizabetën. 41 Sa e nijti Elizabeta përshëndetjen e Marias, beba në bark i livriti e i këceu, dhe Elizabeta u mbush me Frymë të Shenjtë. 42 Ajo thirri me za të naltë: “E bekume je ti mes grave, edhe i bekum është thfëmija që ki me lindë! 43 Qysh po më bjen ky nderë, me ardhë te unë nana e Zotnisë tem? 44 Se ja: në momentin( çastin,vaktin) kur e niva përshëndetjen tane, beba më këcej (livriti) në bark prej gzimit. 45 E lumja ajo gru që besoi, se kan me u plotësu krejt qka i është thanë prej Jehovës.”
46 Atëher Maria tha: “Shpirti jem e madhnon Jehovën, 47 edhe zemra jem po gëzon fort në Zotin, Shpëtimtarin tem, 48 se Ai e ka pa gjendjen e ulët të shërbëtores së vet. Qysh prej tash, krejt breznitë kanë me më thirr të lumtun, 49 se i Fuqishmi ka bo punë të mëdha për mu. Emri i Tij është i shenjtë. 50 Mëshira e Tij shkon brez pas brezi për ata që kanë tut-respekt për Të. 51 Me krahun e vet ka bo vepra të forta, dhe i ka shpërnda ata që në zemër kanë menime kryeforta. 52 Të fortit i ka rrëzu prej fronit, e të ultit i ka ngritë(qu nalt). 53 Të untit(Ata pabukë) i ka mbush me të mira, e të pasunit i ka kthy duarthat. 54 E ka ndihmu shërbëtorin e vet, Izraelin, se e ka kujtu mëshirën e vet, 55 qysh u ka premtu të parëve tanë, Abrahamit edhe pasardhësve të tij, përgjithmonë (përherë).” 56 Maria nejti afërsisht tre muaj te ajo, masanej u kthy në shpi.
57 Masanej erdh koha me lind Elizabeta, edhe ajo lindi nji djal. 58 Kur kojshit e të afërmit e saj e nijnë sa mëshirë të madhe i paska kallxu Jehova, u gëzun bashkë me të. 59 Në ditën e tetë erdhën me e rrethpre thfëmijën, edhe dojshin me ia vnu emrin e babës, Zakaria. 60 Po nana e tij tha: “Jo! Ka me pas emnin Gjon.” 61 Ata i thanë: “Po asnjani prej të afërmve të tu nuk thirret me ket emen.” 62 Atëher e veten babën me shenja, qysh po don me ia vnu emnin thfëmijës. 63 Ai e lypi nji dërrasë të vogël për me shkru, edhe shkroi: “Emni i tij ashtë Gjon.” Krejt u çuditën. 64 Menjëher iu çel goja, iu zgidh gjuha, dhe ja nisi me fol e me e lavdu Zotin. 65 Krejt mahalla u tut, e kjo ndodhi u përhap në krejt malësinë e Judesë. 66 Krejt ata që e nijnë, po mendonin shum e po thojshin: “Qka ka me u bo ky thfëmijë?” Se dora e Jehovës u kan përnime përmi të.
67 Atëher baba i tij, Zakaria, u mush me Frym të Shenjtë, dhe tha (profeci) fjalë profetike: 68 “I lavduem koft Jehova, Zoti i Izraelit, se e ka vizitu popullin e vet dhe e ka çliru. 69 Prej shpisë së shërbëtorit të vet Davidit na ka nxjerrë nji Shpëtimtar të fuqishëm, 70 qysh ka fol moti përmes profetëve të vet të shenjtë, 71 me na shpëtu prej armiqve tanë e prej dorës së atyne që na urrejnë, 72 me kallzu mëshirë ndaj të parëve tanë, edhe me e kujtu besëlidhjen e vet të shenjtë, 73 betimin që ia ka ba të parit tonë Abrahamit, 74 që, masi me na shpëtu prej armiqve, me na dhanë munsin me i shërby pa tut, 75 krejt jetën tonë, me besnikëri e drejtësi para Tij. 76 E ti, o thfëmijë, ki me u thirr profet i Më të Lartit. Ti ki me shku përpara Jehovës me ia përgatitë udhën, 77 me ia bo me ditë popullit të Tij që pshtimi vjen përmes faljes së mëkateve, 78 se Zoti ka dhemshuni të madhe për neve. Për shkak të ksaj dhembshnie, drita e sabahit prej lart ka me na vizitu, 79 me u dhanë dritë atyne që rrinë në terr e në hijen e dekjes, edhe me na udhëheqë në udhën e paqes.”
80 Gjoni u rrit e u ba i fortë në shpirt. Deri sa doli haptas para izraelitëve, ai ka jetu në shkretinë.