Luka 24: Unterschied zwischen den Versionen
(Status Offen eingefügt) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = KI | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Në ditën e parë të javës, gratë kanë ardhë shumë herët te varri, edhe i kishin me veti erëzat aromatike që i kishin përgatitë. <sup>2</sup> Po e panë që guri ishte rrokullisë larg pi varrit, <sup>3</sup> edhe kur hynë mrena, nuk e gjetën kërkund trupin e Zotnisë Jezus. <sup>4</sup> Derisa po çuditshin për këtë, përnjiherë ju dolën afër dy burra me petka që shkëlqejshin. <sup>5</sup> Gratë u frikësun edhe e ulën krytë. Atëherë burrat ju thanë: „Pse po e kërkoni të gjallin te të dekunit? <sup>6</sup> Aj s’asht qitu, po asht ringjallë. Kujtohuni qka ju ka thanë kur ishte hala në Galile: <sup>7</sup> që Biri i njeriut duhet me ju dorëzu gjynahqarëve, me u ekzekutu në shtyllë edhe me u ringjallë ditën e tretë.“ <sup>8</sup> Atëherë ju ranë në men fjalët e tij, <sup>9</sup> edhe u largun pi varrit e jau kallxun krejt këto të Njëmbëdhjetëve edhe krejt të tjerëve. <sup>10</sup> Ishin Maria Magdalena, Johana edhe Maria, nana e Jakupit. Edhe gratë tjera që ishin me to, jau kallxun krejt këto apostujve. <sup>11</sup> Po atyne ju dokën këto fjalë si marrëzi, edhe nuk ju besun grave. | ||
<sup>2</sup> | |||
<sup>3</sup> | |||
<sup>4</sup> | |||
<sup>5</sup> | |||
<sup>6</sup> | |||
<sup>7</sup> | |||
<sup>8</sup> | |||
<sup>9</sup> | |||
<sup>10</sup> | |||
<sup>11</sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>12</sup> Pjetri, përkundrazi, u çu edhe vrapoi te varri. Kur u përkul me kqyrë mrena, pa veç pëlhurat e linit. Pastaj iku prej aty, tu u çuditë me veti qka kishte ndodhë. | ||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>13</sup> Po qat ditë, dy pi tyne po shkojshin për në nji katun me emnin Emaus, rreth 11 kilometra larg Jerusalemit, <sup>14</sup> edhe po bisedojshin për krejt qka kishte ndodhë. | ||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>15</sup> Derisa po bisedojshin edhe po diskutojshin për krejt këto, vetë Jezusi ju afrua edhe nisi me ecë me ta, <sup>16</sup> po sytë e tyne ishin si të mbyllun, edhe nuk e njohën. <sup>17</sup> Aj i pyti: „Për qka po diskutoni kaq gjallë rrugës?“ Ata u nalën të mërzitun. <sup>18</sup> Njani pi tyne, që quhej Kleopa, ju përgjigj: „A je i vetmi i huj në Jerusalem që s’e ka marrë vesh qka ka ndodhë aty këto ditët e fundit?“ <sup>19</sup> Aj i pyti: „Qka ka ndodhë?“ Ata thanë: „Ajo me Jezusin Nazareas. U pa që aj ishte pejgamber, i fuqishëm në fjalë e në vepra para Zotit edhe para krejt njerzve. <sup>20</sup> Edhe qysh kryepriftërinjtë e udhëheqësit tanë e dorëzun që me u dënu me vdekje, edhe pastaj e gozhdun në shtyllë. <sup>21</sup> Na kishim shpresu që aj ishte ai që ka me e liru Izraelin. Po tash asht dita e tretë prej se kanë ndodhë krejt këto. <sup>22</sup> Përveç kësaj, do gra pi nesh na çuditën. Ato kanë shku herët në sabah te varri, <sup>23</sup> po nuk e kanë gjetë kërkund trupin e tij. Pastaj kanë ardhë e kanë kallxu që kishin pa nji pamje mbinatyrshme me melaqe, që thanë se aj jeton. <sup>24</sup> Do pi tanëve shkun pastaj te varri, edhe ishte qashtu qysh kishin kallxu gratë, po atë nuk e panë.“ | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>25</sup> Atëherë aj ju tha: „O ju që s’po kuptoni! Sa e ngadaltë asht zemra juej me ju besu krejt fjalëve që i kanë thanë pejgamberët! <sup>26</sup> A nuk duhej Krishti me i hjekë krejt këto, e pastaj me hy në lavdinë e vet?“ <sup>27</sup> Edhe, tu ja nisë pi Moisiu e pi krejt Pejgamberët, aj jau shpjegoi në krejt Shkrimet ato që kishin të bajnë me të. | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>28</sup> Ma në fund ju afrun katunit ku po shkojshin, edhe aj bani sikur po vazhdonte ma tutje. <sup>29</sup> Po ata insistun: „Rri me neve, se gati u bo mramje, dita po kryhet.“ Atëherë aj shkoi me ta edhe ndejti me ta. <sup>30</sup> Kur u ulën me hangër, aj e mori bukën, e bekoi, e theu edhe jau dha. <sup>31</sup> Atëherë ju çelën sytë edhe e njohën, po aj u zhduk pi mesit të tyne. <sup>32</sup> Ata i thanë njani-tjetrit: „A nuk na digjej zemra mrena nesh, kur aj po fliste me neve rrugës edhe po na i hapte krejt Shkrimet?“ <sup>33</sup> Në qat orë u çun edhe u kthyn në Jerusalem. Aty i gjetën të Njëmbëdhjetët edhe tjerët të mbledhun bashkë <sup>34</sup> dhe ata ju thanë: „Zotnia përnime asht ringjallë, edhe ju ka shfaqë Simonit!“ <sup>35</sup> Pastaj edhe ata tregun qka ju kishte ndodhë rrugës, edhe qysh e kishin njoftë kur e theu bukën. | ||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>36</sup> Derisa ata po i tregojshin krejt këto, aj vetë u shfaq përnjiherë në mesin e tyne edhe ju tha: „Paqja qoftë me ju!“ <sup>37</sup> Po pi frika e tmerri, ata menun që po shihshin nji shpirt. <sup>38</sup> Aj i pyti: „Pse jeni kaq të shqetsum, edhe pse po ju dalin dyshime në zemër? <sup>39</sup> Kqyrni duert e mia edhe kambët e mia, e keni me pa që jom unë. Prekëmni edhe binduni vetë. Se nji shpirt s’ka mish e eshtra, qysh po shihni që kam unë.“ <sup>40</sup> Derisa po e thoshte këtë, ju kallxoi duert edhe kambët. <sup>41</sup> Po pi gëzimi e çudia hala s’mujshin me besu, prandaj i pyti: „A keni qitu diçka për me hangër?“ <sup>42</sup> Atëherë ja dhanë nji copë peshk të pjekun. <sup>43</sup> Aj e mori edhe e hangri para syve të tyne. | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>44</sup> Pastaj ju shpjegoi: „Kur isha hala me ju, ju kam thanë që duhet me u përmbushë krejt qka asht shkru për mu në Ligjin e Moisiut, në Shkrimet e Pejgamberëve edhe në Psalmet.“ <sup>45</sup> Mas kësaj aj bani që ata me e kuptu plotësisht kuptimin e Shkrimeve, <sup>46</sup> edhe ju tha: „Në Shkrime shkruhet kështu: Krishti ka me hjekë edhe ditën e tretë ka me u ringjallë pi të dekuneve, <sup>47</sup> edhe në emnin e tij ka me u prediku ndër krejt popujt pendimi për faljen e gjynaheve, tu ja nisë pi Jerusalemi. <sup>48</sup> Ju keni me qenë dëshmitarë për krejt këto sene. <sup>49</sup> Edhe kqyrni: unë kam me e dërgu mbi ju atë që Ati jem e ka premtu. Po ju rrini në qytet, derisa të visheni me fuqi pi nalt.“ | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>50</sup> Pastaj i nxori jashtë deri kah Betania, i çoi duert edhe i bekoi. <sup>51</sup> Derisa po i bekonte, u mor pi tyne edhe u ngrit përpjetë në qiell. <sup>52</sup> Ata u përkulën para tij edhe u kthyn në Jerusalem plot gëzim. <sup>53</sup> Edhe ishin vazhdimisht në tempull, tu e lavdu Zotin. | |||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 19. Mai 2026, 19:36 Uhr
1 Në ditën e parë të javës, gratë kanë ardhë shumë herët te varri, edhe i kishin me veti erëzat aromatike që i kishin përgatitë. 2 Po e panë që guri ishte rrokullisë larg pi varrit, 3 edhe kur hynë mrena, nuk e gjetën kërkund trupin e Zotnisë Jezus. 4 Derisa po çuditshin për këtë, përnjiherë ju dolën afër dy burra me petka që shkëlqejshin. 5 Gratë u frikësun edhe e ulën krytë. Atëherë burrat ju thanë: „Pse po e kërkoni të gjallin te të dekunit? 6 Aj s’asht qitu, po asht ringjallë. Kujtohuni qka ju ka thanë kur ishte hala në Galile: 7 që Biri i njeriut duhet me ju dorëzu gjynahqarëve, me u ekzekutu në shtyllë edhe me u ringjallë ditën e tretë.“ 8 Atëherë ju ranë në men fjalët e tij, 9 edhe u largun pi varrit e jau kallxun krejt këto të Njëmbëdhjetëve edhe krejt të tjerëve. 10 Ishin Maria Magdalena, Johana edhe Maria, nana e Jakupit. Edhe gratë tjera që ishin me to, jau kallxun krejt këto apostujve. 11 Po atyne ju dokën këto fjalë si marrëzi, edhe nuk ju besun grave.
12 Pjetri, përkundrazi, u çu edhe vrapoi te varri. Kur u përkul me kqyrë mrena, pa veç pëlhurat e linit. Pastaj iku prej aty, tu u çuditë me veti qka kishte ndodhë.
13 Po qat ditë, dy pi tyne po shkojshin për në nji katun me emnin Emaus, rreth 11 kilometra larg Jerusalemit, 14 edhe po bisedojshin për krejt qka kishte ndodhë.
15 Derisa po bisedojshin edhe po diskutojshin për krejt këto, vetë Jezusi ju afrua edhe nisi me ecë me ta, 16 po sytë e tyne ishin si të mbyllun, edhe nuk e njohën. 17 Aj i pyti: „Për qka po diskutoni kaq gjallë rrugës?“ Ata u nalën të mërzitun. 18 Njani pi tyne, që quhej Kleopa, ju përgjigj: „A je i vetmi i huj në Jerusalem që s’e ka marrë vesh qka ka ndodhë aty këto ditët e fundit?“ 19 Aj i pyti: „Qka ka ndodhë?“ Ata thanë: „Ajo me Jezusin Nazareas. U pa që aj ishte pejgamber, i fuqishëm në fjalë e në vepra para Zotit edhe para krejt njerzve. 20 Edhe qysh kryepriftërinjtë e udhëheqësit tanë e dorëzun që me u dënu me vdekje, edhe pastaj e gozhdun në shtyllë. 21 Na kishim shpresu që aj ishte ai që ka me e liru Izraelin. Po tash asht dita e tretë prej se kanë ndodhë krejt këto. 22 Përveç kësaj, do gra pi nesh na çuditën. Ato kanë shku herët në sabah te varri, 23 po nuk e kanë gjetë kërkund trupin e tij. Pastaj kanë ardhë e kanë kallxu që kishin pa nji pamje mbinatyrshme me melaqe, që thanë se aj jeton. 24 Do pi tanëve shkun pastaj te varri, edhe ishte qashtu qysh kishin kallxu gratë, po atë nuk e panë.“
25 Atëherë aj ju tha: „O ju që s’po kuptoni! Sa e ngadaltë asht zemra juej me ju besu krejt fjalëve që i kanë thanë pejgamberët! 26 A nuk duhej Krishti me i hjekë krejt këto, e pastaj me hy në lavdinë e vet?“ 27 Edhe, tu ja nisë pi Moisiu e pi krejt Pejgamberët, aj jau shpjegoi në krejt Shkrimet ato që kishin të bajnë me të.
28 Ma në fund ju afrun katunit ku po shkojshin, edhe aj bani sikur po vazhdonte ma tutje. 29 Po ata insistun: „Rri me neve, se gati u bo mramje, dita po kryhet.“ Atëherë aj shkoi me ta edhe ndejti me ta. 30 Kur u ulën me hangër, aj e mori bukën, e bekoi, e theu edhe jau dha. 31 Atëherë ju çelën sytë edhe e njohën, po aj u zhduk pi mesit të tyne. 32 Ata i thanë njani-tjetrit: „A nuk na digjej zemra mrena nesh, kur aj po fliste me neve rrugës edhe po na i hapte krejt Shkrimet?“ 33 Në qat orë u çun edhe u kthyn në Jerusalem. Aty i gjetën të Njëmbëdhjetët edhe tjerët të mbledhun bashkë 34 dhe ata ju thanë: „Zotnia përnime asht ringjallë, edhe ju ka shfaqë Simonit!“ 35 Pastaj edhe ata tregun qka ju kishte ndodhë rrugës, edhe qysh e kishin njoftë kur e theu bukën.
36 Derisa ata po i tregojshin krejt këto, aj vetë u shfaq përnjiherë në mesin e tyne edhe ju tha: „Paqja qoftë me ju!“ 37 Po pi frika e tmerri, ata menun që po shihshin nji shpirt. 38 Aj i pyti: „Pse jeni kaq të shqetsum, edhe pse po ju dalin dyshime në zemër? 39 Kqyrni duert e mia edhe kambët e mia, e keni me pa që jom unë. Prekëmni edhe binduni vetë. Se nji shpirt s’ka mish e eshtra, qysh po shihni që kam unë.“ 40 Derisa po e thoshte këtë, ju kallxoi duert edhe kambët. 41 Po pi gëzimi e çudia hala s’mujshin me besu, prandaj i pyti: „A keni qitu diçka për me hangër?“ 42 Atëherë ja dhanë nji copë peshk të pjekun. 43 Aj e mori edhe e hangri para syve të tyne.
44 Pastaj ju shpjegoi: „Kur isha hala me ju, ju kam thanë që duhet me u përmbushë krejt qka asht shkru për mu në Ligjin e Moisiut, në Shkrimet e Pejgamberëve edhe në Psalmet.“ 45 Mas kësaj aj bani që ata me e kuptu plotësisht kuptimin e Shkrimeve, 46 edhe ju tha: „Në Shkrime shkruhet kështu: Krishti ka me hjekë edhe ditën e tretë ka me u ringjallë pi të dekuneve, 47 edhe në emnin e tij ka me u prediku ndër krejt popujt pendimi për faljen e gjynaheve, tu ja nisë pi Jerusalemi. 48 Ju keni me qenë dëshmitarë për krejt këto sene. 49 Edhe kqyrni: unë kam me e dërgu mbi ju atë që Ati jem e ka premtu. Po ju rrini në qytet, derisa të visheni me fuqi pi nalt.“
50 Pastaj i nxori jashtë deri kah Betania, i çoi duert edhe i bekoi. 51 Derisa po i bekonte, u mor pi tyne edhe u ngrit përpjetë në qiell. 52 Ata u përkulën para tij edhe u kthyn në Jerusalem plot gëzim. 53 Edhe ishin vazhdimisht në tempull, tu e lavdu Zotin.