Isaia 2: Unterschied zwischen den Versionen

Aus bibla-popullore.org
Zur Navigation springen Zur Suche springen
(Update Quver. Jes. 2 1-22)
(Neue KI Übersetzung)
 
(3 dazwischenliegende Versionen von einem anderen Benutzer werden nicht angezeigt)
Zeile 1: Zeile 1:
{{Textstatus
{{Textstatus
| Status = KI
| Status = KI
| Notiz = Bitte prüfen ob die Absätze korrekt sind.
}}<br><br>
}}
<sup>1</sup> Në vegimin për Judën edhe Jerusalemin, Isaia, djali i Amozit, ka pa këtë:
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️<br>
<br>
 
<br>
<sup>1</sup> Kjo osht ajo që e pa me vegim Isaia, i biri i Amocit, për Judën edhe Jerusalemin.
<sup>2</sup> Në ditët e fundit, mali i shpisë së Jehovajt ka me qëndru fort mbi majat e maleve, edhe ka me u ngritë mbi kodrat, e te aj kanë me vërshu krejt kombet.
 
<br>
<sup>2</sup> N’fund t’ditve,
<br>
mali i shpisë së Jehovajt
<sup>3</sup> Edhe shumë popuj kanë me u nisë e kanë me thanë: „Hajdeni, të hypim në malin e Jehovajt, te shpija e Zotit të Jakupit. Aj ka me na i msu udhët e veta, edhe na kemi me ecë në shtigjet e tij.“ Sepse pi Sionit ka me dalë ligji, edhe pi Jerusalemit fjalët e Jehovajt.
ka me qëndru fort ma nalt se krejt malet,
<br>
ka me u ngrit përmi kodrat,
<br>
edhe te ai kanë me ardh krejt kombet.
<sup>4</sup> Aj ka me gjyku mes kombeve edhe ka me i ndreqë senet që kanë të bajnë me shumë popuj. Ata kanë me i rrahë shpatat e veta në teha plugi, edhe heshtat e veta në thika për hardhi. Nji komb s’ka me e ngritë ma shpatën kundër nji kombi tjetër, as s’kanë me msu ma me luftu.
 
<br>
<sup>3</sup> Shum popuj kanë me u nisë edhe kanë me thanë:
<br>
“Hajde, po hypim n’malin e Jehovajt,
<sup>5</sup> Hajde, o shpi e Jakupit, të ecim në dritën e Jehovajt!
n’t shpien e Zotit t’Jakobit.
<br>
Ai ka me na msu rrugët e tij,
<br>
edhe na kena me ec në shtigjet e tij.”
<sup>6</sup> Ti e ke lanë popullin tand, shpinë e Jakupit, sepse kanë marrë shumë sene pi lindja. Ata merren me magji si Filistejtë, edhe te ta asht mushë plot me fmi të të hujve.
Se ligji ka me dalë prej Sionit,
<br>
edhe fjala e Jehovajt prej Jerusalemit.
<br>
 
<sup>7</sup> Veni i tyne asht plot me argjend e ar, edhe kanë thesare pa fund. Veni i tyne asht plot me kuaj, edhe kanë karroca pa fund.
<sup>4</sup> Ai ka me gjyku mes kombeve
<br>
edhe ka me i ndreq punët për shum popuj.
<br>
Ata ka me i kthy shpata n’plugje
<sup>8</sup> Veni i tyne asht plot me zota të pavlerë. Ata përkulen para veprës së duerve të veta, para asaj që gishtat e tyne e kanë punu.
edhe heshtat n’gatore rrushi.
<br>
Asnji komb s’ka me qit ma shpatën kundra kombit tjetër,
<br>
as ushtri s’kanë me msu ma me bo luftë.
<sup>9</sup> Kështu njerzt përkulen edhe e ulin veten, edhe ti kurrsesi s’mundesh me ju falë.
 
<br>
<sup>5</sup> Hajde, o shtëpia e Jakobit,
<br>
me ec n’dritën e Jehovajt!
<sup>10</sup> Hyn në shkamb edhe mshefu në pluhur, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij.
 
<br>
<sup>6</sup> Po ti e ke lonë popullin ton, shtëpinë e Jakobit,
<br>
se ata jon mush me gjana prej lindjes.
<sup>11</sup> Sytë krenarë të njeriut kanë me u ulë, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.
Merren me magji si filistint,
<br>
edhe jon mush me fmi t’huajsh.
<br>
 
<sup>12</sup> Sepse ajo asht dita e Jehovajt, Zotnisë së ushtrive.
<sup>7</sup> Toka e tyne osht e mbushme me argjend e me ar,
<br>
pasurija e tyne s’ka masë.
<br>
Toka e tyne osht e mbushme me kuaj,
Ajo vjen mbi secilin që asht kryelartë e krenar, mbi secilin, qoftë i naltë a i ulët, <sup>13</sup> mbi krejt cedrat e Libanit, të naltat e të ngritunat, edhe mbi krejt lisat e Bashanit,
edhe qerret e tyne s’kanë i numru.
<br>
 
<br>
<sup>8</sup> Toka e tyne osht e mbushme me idhuj t’kotë.
<sup>14</sup> mbi krejt malet e nalta edhe mbi krejt kodrat e nalta, <sup>15</sup> mbi çdo kullë të naltë edhe çdo mur të fortifikuem, <sup>16</sup> mbi krejt anijet e Tarshishit edhe mbi krejt barkat e çmueshme.
Ata përkulen para punës së duerve t’vet,
<br>
para asaj që e kanë punu vet me gishta.
<br>
 
<sup>17</sup> Krenaria e njeriut ka me u rrëzu, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.
<sup>9</sup> Njerzt përkulen e ulin kryt,
<br>
edhe ti s’munesh me i falë.
<br>
 
<sup>18</sup> Zotat e pavlerë kanë me u zhdukë krejt.
<sup>10</sup> Hyni n’shkambij e fshihuni n’pluhun,
<br>
prej pranisë së frikshme të Jehovajt
<br>
edhe prej lavdis së tij madhështore.
<sup>19</sup> Edhe njerzt kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në vrima të tokës, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.
 
<br>
<sup>11</sup> Syt krenarë t’njerit kanë me u ulë,
<br>
krenaria e njerzve ka me u thye.
<sup>20</sup> Atë ditë njerzt kanë me ja gjujtë minjve hundëgjatë edhe lakuriqëve të natës zotat e tyne të pavlerë pi argjendi e ari, që i kishin bo për veti për me u përkulë para tyne, <sup>21</sup> edhe kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në të çarat e shkambinjve, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.
Veç Jehovaj ka me u ngrit n’at ditë.
<br>
 
<br>
<sup>12</sup> Se ka me ardh dita e Jehovajt, Zotit të ushtrive,
<sup>22</sup> Për t’mirën tuej, mos kini ma besim te njeriu, që s’asht kurgjo ma shumë se fryma në hundën e vet. Pse me ja vu randësinë?
kundra çdo njeriu që osht kryelart e mendjemadh,
<br><br>
kundra çdo kujt që osht nalt e ngrit,
edhe kundra çdo kujt që ngritet.
 
<sup>13</sup> Kundra krejt kedrave t’Libanit, t’nalt e t’mdhej,
edhe kundra krejt lisave të Bashanit,
 
<sup>14</sup> kundra krejt maleve t’nalta
edhe krejt kodrave t’qime nalt,
 
<sup>15</sup> kundra çdo kulle t’naltë
edhe çdo muri t’fortë,
 
<sup>16</sup> kundra krejt anijeve të Tarshishit
edhe krejt barkave t’shtrejta.
 
<sup>17</sup> Krenaria e njerit ka me u ulë në tokë,
kryelartësia e njerzve ka me u thye.
Veç Jehovaj ka me u ngrit n’at ditë.
 
<sup>18</sup> Idhujt t’kotë kanë me u zhduk krejt.
 
<sup>19</sup> Njerzt kanë me u fut n’shpellat e shkambijve
edhe n’vrima t’tokës,
prej pranisë së frikshme të Jehovajt
edhe prej lavdis së tij madhështore,
kur ai çohet me e ba tokën me u dridh prej frike.
 
<sup>20</sup> N’at ditë njerzt kanë me i gju idhujt e argjendit edhe idhujt e arit,
që i kanë punu për me u përkul para tyne,
te minjt e vegjël edhe te lakuriqt e natës,
 
<sup>21</sup> me u fut n’spricat e shkambijve
edhe n’çarjet e shkambijve,
prej pranisë së frikshme të Jehovajt
edhe prej lavdis së tij madhështore,
kur ai çohet me e ba tokën me u dridh prej frike.
 
<sup>22</sup> Për t’mirën e juve, mos u mbështetni ma te njeriu,
që s’osht tjetër veç fryma n’hunën e tij.
Pse me e llogarit aq shumë?
 
{{Querverweise-Metadaten
{{Querverweise-Metadaten
| v1 = Jes 1:1
| v1 = Jes 1:1

Aktuelle Version vom 20. Mai 2026, 19:28 Uhr



1 Në vegimin për Judën edhe Jerusalemin, Isaia, djali i Amozit, ka pa këtë:

2 Në ditët e fundit, mali i shpisë së Jehovajt ka me qëndru fort mbi majat e maleve, edhe ka me u ngritë mbi kodrat, e te aj kanë me vërshu krejt kombet.

3 Edhe shumë popuj kanë me u nisë e kanë me thanë: „Hajdeni, të hypim në malin e Jehovajt, te shpija e Zotit të Jakupit. Aj ka me na i msu udhët e veta, edhe na kemi me ecë në shtigjet e tij.“ Sepse pi Sionit ka me dalë ligji, edhe pi Jerusalemit fjalët e Jehovajt.

4 Aj ka me gjyku mes kombeve edhe ka me i ndreqë senet që kanë të bajnë me shumë popuj. Ata kanë me i rrahë shpatat e veta në teha plugi, edhe heshtat e veta në thika për hardhi. Nji komb s’ka me e ngritë ma shpatën kundër nji kombi tjetër, as s’kanë me msu ma me luftu.

5 Hajde, o shpi e Jakupit, të ecim në dritën e Jehovajt!

6 Ti e ke lanë popullin tand, shpinë e Jakupit, sepse kanë marrë shumë sene pi lindja. Ata merren me magji si Filistejtë, edhe te ta asht mushë plot me fmi të të hujve.

7 Veni i tyne asht plot me argjend e ar, edhe kanë thesare pa fund. Veni i tyne asht plot me kuaj, edhe kanë karroca pa fund.

8 Veni i tyne asht plot me zota të pavlerë. Ata përkulen para veprës së duerve të veta, para asaj që gishtat e tyne e kanë punu.

9 Kështu njerzt përkulen edhe e ulin veten, edhe ti kurrsesi s’mundesh me ju falë.

10 Hyn në shkamb edhe mshefu në pluhur, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij.

11 Sytë krenarë të njeriut kanë me u ulë, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.

12 Sepse ajo asht dita e Jehovajt, Zotnisë së ushtrive.

Ajo vjen mbi secilin që asht kryelartë e krenar, mbi secilin, qoftë i naltë a i ulët, 13 mbi krejt cedrat e Libanit, të naltat e të ngritunat, edhe mbi krejt lisat e Bashanit,

14 mbi krejt malet e nalta edhe mbi krejt kodrat e nalta, 15 mbi çdo kullë të naltë edhe çdo mur të fortifikuem, 16 mbi krejt anijet e Tarshishit edhe mbi krejt barkat e çmueshme.

17 Krenaria e njeriut ka me u rrëzu, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.

18 Zotat e pavlerë kanë me u zhdukë krejt.

19 Edhe njerzt kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në vrima të tokës, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.

20 Atë ditë njerzt kanë me ja gjujtë minjve hundëgjatë edhe lakuriqëve të natës zotat e tyne të pavlerë pi argjendi e ari, që i kishin bo për veti për me u përkulë para tyne, 21 edhe kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në të çarat e shkambinjve, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.

22 Për t’mirën tuej, mos kini ma besim te njeriu, që s’asht kurgjo ma shumë se fryma në hundën e vet. Pse me ja vu randësinë?

Abgerufen von „https://bibla-popullore.org/index.php?title=Isaia_2&oldid=2265“