Luka 8: Unterschied zwischen den Versionen
(Initiale Übersetzung) |
Nexhat (Diskussion | Beiträge) Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| (4 dazwischenliegende Versionen desselben Benutzers werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 5: | Zeile 5: | ||
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>1</sup> Pak ma von ai shkojke | <sup>1</sup> Pak ma von ai shkojke prej nji qyteti në nji qytet e prej një katuni në një katun, tu prediku e tu e përhap lajmin e mirë për mbretninë e Zotit. Të dymbëdhjet nxonsat ishin me të, <sup>2</sup> dhe do gra që i kish çliru prej frymave të këqija e i kish shëru prej sëmundjeve: Maria, që i thojshin Magdalẹne, prej së cilës kishin dal shtatë demonë, <sup>3</sup> Johạna, gruaja e Kuzës, nji zyrtar i naltë i Herodit, Susạna,dhe shumë gra tjera që e ndihmojshin atë edhe apostujt me çka kishin. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>4</sup> U mledh nji turmë e madhe njerëzish, edhe tjerë që po | <sup>4</sup> U mledh nji turmë e madhe njerëzish, edhe të tjerë që po vinin prej qyteteve të ndryshme te ai. Atëher Jezusi u kallxoj nji shembull: <sup>5</sup> „Nji njeri doli me mbjell farë. Tu e mbjell, do kokrra ranë në rrugë, u shkelën, e zogjt e havas i hangrën. <sup>6</sup> Do ranë në gur, e kur mbinë, u thanë, se s’kishin lagështi. <sup>7</sup> Do ranë në therra, e therrat u rritën bashkë me to edhe ato i mytën. <sup>8</sup> Po do ranë në tokë të mirë, e kur mbinë, dhanë fryt njëqindfish.“ Masanej thirri: „Kush ka vesh, le të ngoj mirë!“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>9</sup> Nxansat e tij e | <sup>9</sup> Nxansat e tij e vetën çka don me thanë ky shembull. <sup>10</sup> Ai u tha: „Juve ju jepet me i kuptu sekretet e shenjta të mbretnisë së Zotit, por për të tjerët jon veç si shembuj, që edhe pse shohin, badihava shohin, edhe pse ngojnë, s’e kuptojnë kuptimin. <sup>11</sup> Shembulli don me thanë këtë: fara osht fjala e Zotit. <sup>12</sup> Ato në rrugë jon si këta: e ngojnë fjalën, por masanej vjen djalli (shejtani) e merr prej zemrës së tyne, që mos me besu e mos me u shpëtu. <sup>13</sup> Ata në guri jon si këta: e ngojnë fjalën dhe e pranojnë me gëzim, por nuk kan rrajë. Besojnë për nji kohë, por kur vjen sprova, hjekin dorë (ose dorzohen). <sup>14</sup> Ata në therra jon si këta: e ngojnë fjalën, po i merr jeta me brenga, me pasuni, dhe me qejfe të kësaj jete, e mbytin krejt farën e s’qesin ose s’japin fryt të pjekun. <sup>15</sup> Po ata në tokë të mirë jon si këta: e ngojnë fjalën me zemër të sinqert e të mirë, e majnë fort, durojnë, edhe japin fryt. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>16</sup> Askush kur e ndez nji llampë, s’e mbulon me enë as s’e vnon nën shtrat, po e vnon | <sup>16</sup> Askush kur e ndez nji llampë, s’e mbulon me enë as s’e vnon nën shtrat ose kauq, po e vnon në vend të naltë, që kush hyn mrena me e pa dritën. <sup>17</sup> Se s’ka kurgjo të msheftë që s’ka me dal në shesh, e s’ka kurgjo të mbulueme mirë që s’ka me u dit e me dal në dritë. <sup>18</sup> Pra, rrini gati si po ngoni, se kush ka, ka me iu dhan edhe ma shumë. Po kush s’ka, edhe atë që po menon se e ka, kan me ja marr. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>19</sup> Nana e tij edhe vllaznit e tij deshtën me ardh te ai, po prej turmës s’mujtën me i ra. <sup>20</sup> Atëher ia çun fjalën: „Nana jote | <sup>19</sup> Nana e tij edhe vllaznit e tij deshtën me ardh te ai, po prej turmës s’mujtën me i ra. <sup>20</sup> Atëher ia çun fjalën: „Nana jote dhe vllaznit e tu jon jashtë e po dojnë me të pa.“ <sup>21</sup> Ai u tha: „Nana jem edhe vllaznit e mi jon këta njerëz këtu, që e ngojnë fjalën e Zotit e jetojnë simas saj.“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>22</sup> Nji ditë ai hypi | <sup>22</sup> Nji ditë ai hypi në anije me nxansat e vet e tha: „Hajde me kalu në anën tjetër të liqenit.“ Dhe u nisën me lundru. <sup>23</sup> Tu lundru, atë e zuni gjumi. Po paprit ra nji stuhi e fortë në liqen, anija nisi me u mush me ujë, e ranë në rrezik. <sup>24</sup> Nxansat shkun e zgjuan, tu i thirr: „Msues, Msues, po desim!“ Ai u çu, e i foli erës edhe valëve të egra me urdhën. Menjëher stuhia u nal, e u bo qetësi. <sup>25</sup> Masanej i veti: „Ku osht besimi juj?“ Ata, tu tut e çuditshëm, i thojshin njani-tjetrit: „Kush osht ky? Po i urdhënon edhe erës dhe valëve, e ato e ngojnë!“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>26</sup> Ata dolën | <sup>26</sup> Ata dolën në tokë në anën e Gerasẹnerve, përballë Galiles. <sup>27</sup> Kur Jezusi doli në breg, i doli përpara nji njeri prej qytetit, i kapun prej demonëve. Kish kohë që s’veshke tesha, e s’rrijke në shpi, por jetonte te vorret. <sup>28</sup> Kur e pa Jezusin, bërtiti, ra përmbys para tij, e thirri me za t’naltë: „Çka kom unë me ty, Jezus, Djali i Zotit ma të Naltë? T’lutna, mos më muno!“ <sup>29</sup> Se Jezusi veç i kish thanë frymës së ndyt me dal prej atij njeriu. Demoni e kapte shpesh. Edhe pse e lidhnin me zinxhirë në duar e në kamë e e ruajshin, ai i këpuste vargojt, e demoni e shtynte në vende të vetmume. <sup>30</sup> Jezusi e vet: „Qysh e ki emnin?“ Ai tha: „Legjiọn“, se shumë demonë kishin hy në to. <sup>31</sup> Ata i luteshin apet se apet mos me i urdhnu me shku në humnerë. <sup>32</sup> Aty afër, në bjeshkë, po kulloste nji tufë e madhe derrash, e demonët e lutën me i lanë me hy në derra.Dhe ai i la. <sup>33</sup> Menjëher demonët dolën prej njeriut e hynë te derrat. Tufa vrapoi teposhtë nji shpati të thepët e ra në liqen e u myt. <sup>34</sup> Kur qobanët e derrave e panë kët, ikën e shkuan me i kallxu lajmin në qytet dhe në katune se çka kish ndodh. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>35</sup> Njerëzit dolën me pa çka kish ndodh. Kur erdhën te Jezusi, panë njeriun prej të cilit kishin dal demonët, të veshun, me mend në kry, tu nejt te kambët e Jezusit. Ata u | <sup>35</sup> Njerëzit dolën me pa çka kish ndodh. Kur erdhën te Jezusi, panë njeriun prej të cilit kishin dal demonët, të veshun, me mend në kry, tu nejt te kambët e Jezusit. Ata u tutën. <sup>36</sup> Ata që e kishin pa me sy ju kallxun si u shnosh ai njeri i kapun prej demonëve. <sup>37</sup> Atëher shumë njerëz prej asaj ane të Gerasẹnerve i kërkun Jezusit me u largu, se i kish kap një tut e madhe. Ai hypi në anije me u kthye. <sup>38</sup> Njeriu prej të cilit kishin dal demonët i lutej me nejt me të, po Jezusi e çoi e i tha: <sup>39</sup> „Kthehu në shpi, e kallxoju krejtve çka t’ka bo Zoti.“ Ai shkoi, e në krejt qytetin e përhapi lajmin se çka i kish bo Jezusi. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>40</sup> Kur u kthye Jezusi, turma e priti me qejf, se krejt po e pritshin. <sup>41</sup> | <sup>40</sup> Kur u kthye Jezusi, turma e priti me qejf, se krejt po e pritshin. <sup>41</sup> Në at kohë erdh nji burrë që e kish emnin Jaịr, kryetar i sinagogës. Ai ra te kambët e Jezusit e iu lut me shku në shpi të tij. <sup>42</sup> Se e kishte veç nji çikë, rreth dymbëdhjet vjeç, e ajo ishte tu dek. | ||
<br> | <br> | ||
Jezusi u nis, e turma po i shkonte mrapa ngjit, tu e shty prej | Jezusi u nis, e turma po i shkonte mrapa ngjit, tu e shty prej krejt anëve. <sup>43</sup> Ishte edhe nji gru që dymbëdhjet vjet vuajke prej gjakderdhjes, e s’kish gjet kërkon me e shnosh. <sup>44</sup> Ajo iu afru prej mbrapa, ja preki funin e teshave të jashtëm, e gjakderdhja iu nal menjëher. <sup>45</sup> Jezusi tha: „Kush më preku?“ Kur krejt mohun, Pjetri tha: „Msues, turma po të shtyn e po të shkel prej krejt anëve.“ <sup>46</sup> Po Jezusi tha: „Jo, dikush më preku, se e ndjeva që fuqi doli prej meje.“ <sup>47</sup> Kur gruaja e pa që s’kish mujt me u mshef, erdh tu u dridh, ra para tij, e para krejtve e kallxoj pse e preku edhe qysh u shëru në at moment ose dakik(qast). <sup>48</sup> Ai i tha: „Bijë, besimi yt t’ka shëru. Shko në paqe.“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>49</sup> Sa ishte tu fol, erdh nji njeri prej shpisë së kryetarit të sinagogës e tha: „Çika jote ka | <sup>49</sup> Sa ishte tu fol, erdh nji njeri prej shpisë së kryetarit të sinagogës e tha: „Çika jote ka dek. Mos e lodh ma Msuesin.“ <sup>50</sup> Jezusi kur e ni, i tha: „Mos u tut. Veç beso, e ajo ka me u shpëtu.“ <sup>51</sup> Kur mrriti te shpia, s’la kërkon me hy mrena, veç Pjetrin, Gjonin, Jakobin, edhe nanën e babën e çikës. <sup>52</sup> Krejt po kajshin e po rrehshin gjoksin prej dhimtës. Ai tha: „Naluni mos kani, se ajo s’ka dek, veç po fle.“ <sup>53</sup> Ata ban hajgare me të, se e dijshin që ishte det. <sup>54</sup> Po ai ia kapi dorën e thirri: „Thfmi, çohu!“ <sup>55</sup> Fuqia e jetës iu kthye, ajo u çu menjëher, e ai tha me i dhanë diçka me hanger. <sup>56</sup> Prindt e saj mbetën pa vetije prej gëzimit, po ai ua bani me dije mos me i kallxu kërkujt se çka kish ndodh. | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 25. Mai 2026, 09:56 Uhr
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Pak ma von ai shkojke prej nji qyteti në nji qytet e prej një katuni në një katun, tu prediku e tu e përhap lajmin e mirë për mbretninë e Zotit. Të dymbëdhjet nxonsat ishin me të, 2 dhe do gra që i kish çliru prej frymave të këqija e i kish shëru prej sëmundjeve: Maria, që i thojshin Magdalẹne, prej së cilës kishin dal shtatë demonë, 3 Johạna, gruaja e Kuzës, nji zyrtar i naltë i Herodit, Susạna,dhe shumë gra tjera që e ndihmojshin atë edhe apostujt me çka kishin.
4 U mledh nji turmë e madhe njerëzish, edhe të tjerë që po vinin prej qyteteve të ndryshme te ai. Atëher Jezusi u kallxoj nji shembull: 5 „Nji njeri doli me mbjell farë. Tu e mbjell, do kokrra ranë në rrugë, u shkelën, e zogjt e havas i hangrën. 6 Do ranë në gur, e kur mbinë, u thanë, se s’kishin lagështi. 7 Do ranë në therra, e therrat u rritën bashkë me to edhe ato i mytën. 8 Po do ranë në tokë të mirë, e kur mbinë, dhanë fryt njëqindfish.“ Masanej thirri: „Kush ka vesh, le të ngoj mirë!“
9 Nxansat e tij e vetën çka don me thanë ky shembull. 10 Ai u tha: „Juve ju jepet me i kuptu sekretet e shenjta të mbretnisë së Zotit, por për të tjerët jon veç si shembuj, që edhe pse shohin, badihava shohin, edhe pse ngojnë, s’e kuptojnë kuptimin. 11 Shembulli don me thanë këtë: fara osht fjala e Zotit. 12 Ato në rrugë jon si këta: e ngojnë fjalën, por masanej vjen djalli (shejtani) e merr prej zemrës së tyne, që mos me besu e mos me u shpëtu. 13 Ata në guri jon si këta: e ngojnë fjalën dhe e pranojnë me gëzim, por nuk kan rrajë. Besojnë për nji kohë, por kur vjen sprova, hjekin dorë (ose dorzohen). 14 Ata në therra jon si këta: e ngojnë fjalën, po i merr jeta me brenga, me pasuni, dhe me qejfe të kësaj jete, e mbytin krejt farën e s’qesin ose s’japin fryt të pjekun. 15 Po ata në tokë të mirë jon si këta: e ngojnë fjalën me zemër të sinqert e të mirë, e majnë fort, durojnë, edhe japin fryt.
16 Askush kur e ndez nji llampë, s’e mbulon me enë as s’e vnon nën shtrat ose kauq, po e vnon në vend të naltë, që kush hyn mrena me e pa dritën. 17 Se s’ka kurgjo të msheftë që s’ka me dal në shesh, e s’ka kurgjo të mbulueme mirë që s’ka me u dit e me dal në dritë. 18 Pra, rrini gati si po ngoni, se kush ka, ka me iu dhan edhe ma shumë. Po kush s’ka, edhe atë që po menon se e ka, kan me ja marr.
19 Nana e tij edhe vllaznit e tij deshtën me ardh te ai, po prej turmës s’mujtën me i ra. 20 Atëher ia çun fjalën: „Nana jote dhe vllaznit e tu jon jashtë e po dojnë me të pa.“ 21 Ai u tha: „Nana jem edhe vllaznit e mi jon këta njerëz këtu, që e ngojnë fjalën e Zotit e jetojnë simas saj.“
22 Nji ditë ai hypi në anije me nxansat e vet e tha: „Hajde me kalu në anën tjetër të liqenit.“ Dhe u nisën me lundru. 23 Tu lundru, atë e zuni gjumi. Po paprit ra nji stuhi e fortë në liqen, anija nisi me u mush me ujë, e ranë në rrezik. 24 Nxansat shkun e zgjuan, tu i thirr: „Msues, Msues, po desim!“ Ai u çu, e i foli erës edhe valëve të egra me urdhën. Menjëher stuhia u nal, e u bo qetësi. 25 Masanej i veti: „Ku osht besimi juj?“ Ata, tu tut e çuditshëm, i thojshin njani-tjetrit: „Kush osht ky? Po i urdhënon edhe erës dhe valëve, e ato e ngojnë!“
26 Ata dolën në tokë në anën e Gerasẹnerve, përballë Galiles. 27 Kur Jezusi doli në breg, i doli përpara nji njeri prej qytetit, i kapun prej demonëve. Kish kohë që s’veshke tesha, e s’rrijke në shpi, por jetonte te vorret. 28 Kur e pa Jezusin, bërtiti, ra përmbys para tij, e thirri me za t’naltë: „Çka kom unë me ty, Jezus, Djali i Zotit ma të Naltë? T’lutna, mos më muno!“ 29 Se Jezusi veç i kish thanë frymës së ndyt me dal prej atij njeriu. Demoni e kapte shpesh. Edhe pse e lidhnin me zinxhirë në duar e në kamë e e ruajshin, ai i këpuste vargojt, e demoni e shtynte në vende të vetmume. 30 Jezusi e vet: „Qysh e ki emnin?“ Ai tha: „Legjiọn“, se shumë demonë kishin hy në to. 31 Ata i luteshin apet se apet mos me i urdhnu me shku në humnerë. 32 Aty afër, në bjeshkë, po kulloste nji tufë e madhe derrash, e demonët e lutën me i lanë me hy në derra.Dhe ai i la. 33 Menjëher demonët dolën prej njeriut e hynë te derrat. Tufa vrapoi teposhtë nji shpati të thepët e ra në liqen e u myt. 34 Kur qobanët e derrave e panë kët, ikën e shkuan me i kallxu lajmin në qytet dhe në katune se çka kish ndodh.
35 Njerëzit dolën me pa çka kish ndodh. Kur erdhën te Jezusi, panë njeriun prej të cilit kishin dal demonët, të veshun, me mend në kry, tu nejt te kambët e Jezusit. Ata u tutën. 36 Ata që e kishin pa me sy ju kallxun si u shnosh ai njeri i kapun prej demonëve. 37 Atëher shumë njerëz prej asaj ane të Gerasẹnerve i kërkun Jezusit me u largu, se i kish kap një tut e madhe. Ai hypi në anije me u kthye. 38 Njeriu prej të cilit kishin dal demonët i lutej me nejt me të, po Jezusi e çoi e i tha: 39 „Kthehu në shpi, e kallxoju krejtve çka t’ka bo Zoti.“ Ai shkoi, e në krejt qytetin e përhapi lajmin se çka i kish bo Jezusi.
40 Kur u kthye Jezusi, turma e priti me qejf, se krejt po e pritshin. 41 Në at kohë erdh nji burrë që e kish emnin Jaịr, kryetar i sinagogës. Ai ra te kambët e Jezusit e iu lut me shku në shpi të tij. 42 Se e kishte veç nji çikë, rreth dymbëdhjet vjeç, e ajo ishte tu dek.
Jezusi u nis, e turma po i shkonte mrapa ngjit, tu e shty prej krejt anëve. 43 Ishte edhe nji gru që dymbëdhjet vjet vuajke prej gjakderdhjes, e s’kish gjet kërkon me e shnosh. 44 Ajo iu afru prej mbrapa, ja preki funin e teshave të jashtëm, e gjakderdhja iu nal menjëher. 45 Jezusi tha: „Kush më preku?“ Kur krejt mohun, Pjetri tha: „Msues, turma po të shtyn e po të shkel prej krejt anëve.“ 46 Po Jezusi tha: „Jo, dikush më preku, se e ndjeva që fuqi doli prej meje.“ 47 Kur gruaja e pa që s’kish mujt me u mshef, erdh tu u dridh, ra para tij, e para krejtve e kallxoj pse e preku edhe qysh u shëru në at moment ose dakik(qast). 48 Ai i tha: „Bijë, besimi yt t’ka shëru. Shko në paqe.“
49 Sa ishte tu fol, erdh nji njeri prej shpisë së kryetarit të sinagogës e tha: „Çika jote ka dek. Mos e lodh ma Msuesin.“ 50 Jezusi kur e ni, i tha: „Mos u tut. Veç beso, e ajo ka me u shpëtu.“ 51 Kur mrriti te shpia, s’la kërkon me hy mrena, veç Pjetrin, Gjonin, Jakobin, edhe nanën e babën e çikës. 52 Krejt po kajshin e po rrehshin gjoksin prej dhimtës. Ai tha: „Naluni mos kani, se ajo s’ka dek, veç po fle.“ 53 Ata ban hajgare me të, se e dijshin që ishte det. 54 Po ai ia kapi dorën e thirri: „Thfmi, çohu!“ 55 Fuqia e jetës iu kthye, ajo u çu menjëher, e ai tha me i dhanë diçka me hanger. 56 Prindt e saj mbetën pa vetije prej gëzimit, po ai ua bani me dije mos me i kallxu kërkujt se çka kish ndodh.