Psalmi 104: Unterschied zwischen den Versionen
Erstell. + Quver. Ps. 104 1-35 |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| (Eine dazwischenliegende Version von einem anderen Benutzer wird nicht angezeigt) | |||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen. | | Notiz = Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1 | <sup>1</sup> Du me e lavdu Jehovën.<br> | ||
< | O Jehova, Zoti jem, ti je shumë i madh.<br> | ||
Je veshë me madhështi e me shkëlqim.<br> | |||
<sup>2 | <br> | ||
< | <sup>2</sup> Ti je mbulu me dritë si me nji petk.<br> | ||
<sup>3 | Qiellin e shtrin si pëlhurën e nji tende.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>3</sup> Aj i ka ngulë trarët e dhomave të veta<br> | |||
<sup>4 | të nalta në ujërat nalt, retë i ban<br> | ||
< | qerre për veti e shkon mbi krahët e erës.<br> | ||
<sup>5 | <br> | ||
< | <sup>4</sup> Engjëjt e vet i ban shpirtra, e shërbëtorët<br> | ||
<sup>6 | e vet i ban zjarr që përpin gjithçka.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>7 | <sup>5</sup> Aj e ka ngulitë tokën fort mbi themelet e saj.<br> | ||
< | Ajo s'ka me lëvizë pi vendit kurrë, përjetë.<br> | ||
<sup>8 | <br> | ||
< | <sup>6</sup> Ti e ke mbulu tokën me ujë të thellë si me nji petk.<br> | ||
<sup>9 | Ujërat kanë qëndru mbi male.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>10 | <sup>7</sup> Me fjalën tande të fuqishme ato kanë ikë.<br> | ||
< | Kur ka gjëmu bubullima jote, ato kanë ikë të tmerrume –<br> | ||
<sup>11 | <br> | ||
< | <sup>8</sup> malet jonë ngritë, luginat jonë ulë –, e ujërat<br> | ||
<sup>12 | kanë shku te vendi që ua ke caktu.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>13 | <sup>9</sup> Ti ua ke caktu nji kufi që mos me e<br> | ||
< | kalu, që mos me e mbulu kurrë ma tokën.<br> | ||
<sup>14 | <br> | ||
< | <sup>10</sup> Aj ban që pi burimeve me rrjedhë prroje<br> | ||
n'për lugina, e ato shkojnë dredha-dredha mes maleve.<br> | |||
<sup>15 | <br> | ||
< | <sup>11</sup> Ato u japin ujë krejt kafshëve të egra të<br> | ||
fushës, e gomarët e egër e shuajnë etjen.<br> | |||
<sup>16 | <br> | ||
< | <sup>12</sup> Mbi to pushojnë zogjtë e qiellit, e ndër<br> | ||
<sup>17 | gjethet e denduna i këndojnë kangët e veta.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>18 | <sup>13</sup> Aj i ujit malet pi dhomat e veta të nalta.<br> | ||
< | Toka ngopet me frytin e punëve tua.<br> | ||
<sup>19 | <br> | ||
< | <sup>14</sup> Aj ban me u rritë bari për<br> | ||
<sup>20 | bagëtinë edhe bimët që njerëzit munden me i<br> | ||
< | përdorë, për me nxjerrë ushqim pi toka:<br> | ||
<sup>21 | <br> | ||
< | <sup>15</sup> verë që ia gëzon zemrën njeriut, vaj<br> | ||
<sup>22 | që ia ban fytyrën me shkëlqy edhe<br> | ||
< | bukë që ia forcon zemrën njeriut vdekatar.<br> | ||
<sup>23 | <br> | ||
< | <sup>16</sup> Drunjtë e Jehovait ngopen, kedrat e<br> | ||
<sup>24 | Libanit që aj i ka mbjellë,<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>17</sup> aty ku zogjtë i bojnë foletë.<br> | |||
<sup>25 | Lejleku e ka shpinë ndër drunjtë e dëllinjës.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>26 | <sup>18</sup> Malet e nalta janë për dhitë e egra të<br> | ||
< | malit, e damanët gjejnë strehë ndër shkambijtë e çamë.<br> | ||
<sup>27 | <br> | ||
< | <sup>19</sup> Aj e ka bo hanën për me i caktu kohët e vendosuna.<br> | ||
<sup>28 | Dielli e din mirë kur ka me perëndu.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>29 | <sup>20</sup> Ti e lëshon terrin, e bjen nata, e krejt<br> | ||
< | kafshët e egra të pyllit dalin e sillen andej-këndej.<br> | ||
<sup>30 | <br> | ||
< | <sup>21</sup> Luanët e rij ulërijnë për gjahun e vet<br> | ||
<sup>31 | edhe e lypin ushqimin që vjen pi Zotit.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>32 | <sup>22</sup> Kur del dielli, ata tërhiqen<br> | ||
< | e shtrihen n'shpellat e veta.<br> | ||
<sup>33 | <br> | ||
< | <sup>23</sup> Njeriu del me punu<br> | ||
<sup>34 | edhe mundohet deri n'mbramje.<br> | ||
<br> | |||
<sup>24</sup> Sa shumë vepra i ke bo, o Jehova!<br> | |||
<sup>35 | Krejt i ke bo me mençuni.<br> | ||
Toka asht plot me ato që i ke kriju.<br> | |||
<br><br> | <br> | ||
<sup>25</sup> Ja ku asht deti, kaq i madh e i gjanë,<br> | |||
ku lëvizin gjallesa pa numër, të vogla e të mëdha.<br> | |||
<br> | |||
<sup>26</sup> Anijet kalojnë n'për të, edhe Leviatani, që ti<br> | |||
e ke formu për me lujtë aty.<br> | |||
<br> | |||
<sup>27</sup> Krejt ato presin te ti, që ti<br> | |||
me ua dhanë ushqimin n'kohën e duhun.<br> | |||
<br> | |||
<sup>28</sup> Qka u jep ti, ato e mbledhin.<br> | |||
Kur ti e çel dorën, ato ngopen me të mira.<br> | |||
<br> | |||
<sup>29</sup> Kur e fsheh fytyrën, ato shqetësohen.<br> | |||
Kur ua merr frymën, vdesin e kthehen n'pluhun.<br> | |||
<br> | |||
<sup>30</sup> Kur e dërgon frymën tande, ato krijohen, e ti<br> | |||
e ban prapë të re faqen e tokës.<br> | |||
<br> | |||
<sup>31</sup> Lavdia e Jehovait ka me mbetë përgjithmonë.<br> | |||
Jehovai ka me u gëzu me veprat e veta.<br> | |||
<br> | |||
<sup>32</sup> Aj e kqyr tokën, e ajo dridhet.<br> | |||
Aj i prek malet, e ato qesin tym.<br> | |||
<br> | |||
<sup>33</sup> Kam me i këndu Jehovait tanë jetën tem.<br> | |||
Kam me i këndu kangë Zotit tem sa t'jom gjallë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>34</sup> Uroj që mendimet e mia me i pëlqy atij.<br> | |||
Jehovai ka me konë gëzimi jem.<br> | |||
<br> | |||
<sup>35</sup> Gjynahqarët kanë me u zhdukë pi tokës, e të këqijtë s'kanë me ekzistu ma.<br> | |||
Du me e lavdu Jehovën.<br> | |||
Lavdojeni Jahun!<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = Ps 103:1 | | v1 = Ps 103:1 | ||
Aktuelle Version vom 24. Oktober 2026, 21:31 Uhr
1 Du me e lavdu Jehovën.
O Jehova, Zoti jem, ti je shumë i madh.
Je veshë me madhështi e me shkëlqim.
2 Ti je mbulu me dritë si me nji petk.
Qiellin e shtrin si pëlhurën e nji tende.
3 Aj i ka ngulë trarët e dhomave të veta
të nalta në ujërat nalt, retë i ban
qerre për veti e shkon mbi krahët e erës.
4 Engjëjt e vet i ban shpirtra, e shërbëtorët
e vet i ban zjarr që përpin gjithçka.
5 Aj e ka ngulitë tokën fort mbi themelet e saj.
Ajo s'ka me lëvizë pi vendit kurrë, përjetë.
6 Ti e ke mbulu tokën me ujë të thellë si me nji petk.
Ujërat kanë qëndru mbi male.
7 Me fjalën tande të fuqishme ato kanë ikë.
Kur ka gjëmu bubullima jote, ato kanë ikë të tmerrume –
8 malet jonë ngritë, luginat jonë ulë –, e ujërat
kanë shku te vendi që ua ke caktu.
9 Ti ua ke caktu nji kufi që mos me e
kalu, që mos me e mbulu kurrë ma tokën.
10 Aj ban që pi burimeve me rrjedhë prroje
n'për lugina, e ato shkojnë dredha-dredha mes maleve.
11 Ato u japin ujë krejt kafshëve të egra të
fushës, e gomarët e egër e shuajnë etjen.
12 Mbi to pushojnë zogjtë e qiellit, e ndër
gjethet e denduna i këndojnë kangët e veta.
13 Aj i ujit malet pi dhomat e veta të nalta.
Toka ngopet me frytin e punëve tua.
14 Aj ban me u rritë bari për
bagëtinë edhe bimët që njerëzit munden me i
përdorë, për me nxjerrë ushqim pi toka:
15 verë që ia gëzon zemrën njeriut, vaj
që ia ban fytyrën me shkëlqy edhe
bukë që ia forcon zemrën njeriut vdekatar.
16 Drunjtë e Jehovait ngopen, kedrat e
Libanit që aj i ka mbjellë,
17 aty ku zogjtë i bojnë foletë.
Lejleku e ka shpinë ndër drunjtë e dëllinjës.
18 Malet e nalta janë për dhitë e egra të
malit, e damanët gjejnë strehë ndër shkambijtë e çamë.
19 Aj e ka bo hanën për me i caktu kohët e vendosuna.
Dielli e din mirë kur ka me perëndu.
20 Ti e lëshon terrin, e bjen nata, e krejt
kafshët e egra të pyllit dalin e sillen andej-këndej.
21 Luanët e rij ulërijnë për gjahun e vet
edhe e lypin ushqimin që vjen pi Zotit.
22 Kur del dielli, ata tërhiqen
e shtrihen n'shpellat e veta.
23 Njeriu del me punu
edhe mundohet deri n'mbramje.
24 Sa shumë vepra i ke bo, o Jehova!
Krejt i ke bo me mençuni.
Toka asht plot me ato që i ke kriju.
25 Ja ku asht deti, kaq i madh e i gjanë,
ku lëvizin gjallesa pa numër, të vogla e të mëdha.
26 Anijet kalojnë n'për të, edhe Leviatani, që ti
e ke formu për me lujtë aty.
27 Krejt ato presin te ti, që ti
me ua dhanë ushqimin n'kohën e duhun.
28 Qka u jep ti, ato e mbledhin.
Kur ti e çel dorën, ato ngopen me të mira.
29 Kur e fsheh fytyrën, ato shqetësohen.
Kur ua merr frymën, vdesin e kthehen n'pluhun.
30 Kur e dërgon frymën tande, ato krijohen, e ti
e ban prapë të re faqen e tokës.
31 Lavdia e Jehovait ka me mbetë përgjithmonë.
Jehovai ka me u gëzu me veprat e veta.
32 Aj e kqyr tokën, e ajo dridhet.
Aj i prek malet, e ato qesin tym.
33 Kam me i këndu Jehovait tanë jetën tem.
Kam me i këndu kangë Zotit tem sa t'jom gjallë.
34 Uroj që mendimet e mia me i pëlqy atij.
Jehovai ka me konë gëzimi jem.
35 Gjynahqarët kanë me u zhdukë pi tokës, e të këqijtë s'kanë me ekzistu ma.
Du me e lavdu Jehovën.
Lavdojeni Jahun!