Letra e dytë e Samuelit 14: Unterschied zwischen den Versionen
K Leerzeichen eingefügt |
K BiblaPopulloreBot1337 verschob die Seite 2. Samuelit 14 nach Letra e dytë e Samuelit 14, ohne dabei eine Weiterleitung anzulegen: falscher Name |
||
| (Eine dazwischenliegende Version desselben Benutzers wird nicht angezeigt) | |||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | | Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup><br> | <sup>1</sup> Joabi, djali i Zerujës, e ka marrë vesh që mbretit i kish marrë malli për Absalomin.<br> | ||
<sup>2</sup><br> | <br> | ||
<sup>3</sup><br> | <sup>2</sup> Për qata Joabi ka çu me thirrë nji gru të mençme pi Tekoas edhe i ka thanë: “Shtiru sikur je tu mbajtë zi. Veshi teshat e zisë edhe mos u ly me vaj. Sillu si nji gru që ka shumë kohë që po mban zi për dikon që ka vdekë.<br> | ||
<br> | |||
<sup>4</sup><br> | <sup>3</sup> Masanej shko te mbreti edhe thuja këto fjalë.” Edhe Joabi ia ka kallxu krejt qka duhet me i thanë.<br> | ||
<sup>5</sup><br> | <br> | ||
<sup>6</sup><br> | <sup>4</sup> Gruja pi Tekoas ka shku para mbretit, ka ra për tokë me ftyrë për dhe edhe i ka thanë: “Më ndihmo, o mbret!”<br> | ||
<sup>7</sup><br> | <br> | ||
<sup>5</sup> Mbreti e ka vetë: “Qka ke?” Ajo i ka thanë: “Ah, unë jom vejushë, burri jem ka vdekë.<br> | |||
<sup>8</sup><br> | <br> | ||
<sup>9</sup><br> | <sup>6</sup> Unë, shërbëtorja jote, i kom pasë dy djem. Ata janë rrehë mes veti në fushë. S’ka pasë kërkush me i nda, edhe në fund njoni e ka goditë tjetrin edhe e ka vra.<br> | ||
<sup>10</sup><br> | <br> | ||
<sup>11</sup><br> | <sup>7</sup> Tash krejt familja janë çu kundër meje, shërbëtores tane. Ata po më thojnë: ‘Na e jep atë që e ka vra vllaun e vet, që me e vra edhe na, se ia ka marrë jetën vllaut të vet, edhe nëse me këtë zhduket trashëgimtari.’ Ata po dojnë me ma fikë edhe gacën e fundit që më ka metë, edhe mos me i lanë burrit tem as emën, as kërkon të gjallë mbi tokë.”<br> | ||
<sup>12</sup><br> | <br> | ||
<sup>8</sup> Mbreti i ka thanë grusë: “Shko në shpi, se unë kom me dhanë urdhën për punën tane.”<br> | |||
<sup>13</sup><br> | <br> | ||
<sup>14</sup><br> | <sup>9</sup> Po gruja pi Tekoas i ka thanë: “O zotnia jem, o mbret, le të bjerë faji mbi mu edhe mbi shpinë e babës tem, kurse mbreti edhe froni i tij le të mbesin pa faj.”<br> | ||
<sup>15</sup><br> | <br> | ||
<sup>16</sup><br> | <sup>10</sup> Atëherë mbreti i ka thanë: “Nëse dikush të thotë prapë diçka, sille te unë, edhe aj kurrë ma s’ka me të ngucë.”<br> | ||
<sup>17</sup><br> | <br> | ||
<sup>11</sup> Po ajo i ka thanë: “O mbret, të lutna, kujtoje Jehovain, Zotin tand, që aj që lyp me marrë hak për gjakun mos me bo naj të keqe edhe mos me ma vra djalin.” Atëherë mbreti i ka thanë: “Pasha Jehovain që asht gjallë, asnji fije floku s’ka me iu prekë djalit tand.”<br> | |||
<sup>18</sup><br> | <br> | ||
<sup>19</sup><br> | <sup>12</sup> Masanej gruja i ka thanë: “O zotnia jem, o mbret, shërbëtorja jote ka qef me ta thanë edhe nji sen.” Mbreti i ka thanë: “Fol!”<br> | ||
<sup>20</sup><br> | <br> | ||
<sup>13</sup> Ajo ka nisë me folë: “Atëherë pse e ke mendu nji sen të tillë kundër popullit të Zotit? O mbret, kur po fol qeshtu, ti vet po e qet veten fajtor, se s’po e kthen djalin tand pi mërgimi.<br> | |||
<sup>21</sup><br> | <br> | ||
<sup>22</sup><br> | <sup>14</sup> Na krejt kemi me vdekë pa tjetër, edhe kemi me u bo si uji që derdhet në tokë e s’munet me u mbledhë ma. Po Zoti nuk e shuan nji jetë. Aj i merr parasysh arsyet pse dikush që asht dëbu mos me metë përgjithmonë larg tij.<br> | ||
<sup>23</sup><br> | <br> | ||
<sup>24</sup><br> | <sup>15</sup> O zotnia jem, o mbret, unë kom ardhë me ta kallxu këtë punë, se njerëzit më kanë tutë. Atëherë unë, shërbëtorja jote, kom menu: ‘Kom me folë me mbretin. Ndoshta aj ka me ma plotësu lutjen mu, shërbëtores së vet.<br> | ||
<br> | |||
<sup>25</sup><br> | <sup>16</sup> Ndoshta mbreti ka me më ngu edhe ka me më shpëtu pi dorës së atij burri që po don me na zhdukë mu edhe djalin tem të vetëm pi trashëgimisë që na e ka dhanë Zoti.’<br> | ||
<sup>26</sup><br> | <br> | ||
<sup>27</sup><br> | <sup>17</sup> Masanej unë, shërbëtorja jote, kom menu: ‘Ishalla fjalët e zotnisë tem, mbretit, ma lehtësojnë zemrën!’ Se zotnia jem, mbreti, asht si nji melaqe e Zotit të vërtetë, që din me e dallu të mirën pi të keqes. Jehovai, Zoti yt, koftë me ty!”<br> | ||
<br> | |||
<sup>28</sup><br> | <sup>18</sup> Atëherë mbreti i ka thanë grusë: “Të lutna, mos më mshef kurgjo pi asaj që kom me të vetë tash.” Ajo i ka thanë: “Fol, të lutna, o zotnia jem, o mbret.”<br> | ||
<sup>29</sup><br> | <br> | ||
<sup>30</sup><br> | <sup>19</sup> Mbreti e ka vetë: “A asht Joabi mbrapa krejt kësaj pune?” Gruja i ka thanë: “Pasha jetën tane, o zotnia jem, o mbret, krejt asht qysh po thua ti. Po, shërbëtori yt Joabi më ka udhëzu edhe m’i ka thanë krejt këto fjalë që unë, shërbëtorja jote, me t’i thanë ty.<br> | ||
<sup>31</sup><br> | <br> | ||
<sup>32</sup><br> | <sup>20</sup> Shërbëtori yt Joabi e ka bo këtë për me e paraqitë punën ndryshe. Po ti, o zotnia jem, je i mençëm si melaqja e Zotit të vërtetë edhe e din krejt qka po ndodh në këtë ven.”<br> | ||
<br> | |||
<sup>33</sup><br> | <sup>21</sup> Atëherë mbreti i ka thanë Joabit: “Mirë, unë kom me e bo këtë punë. Shko edhe ktheje djalin e ri, Absalomin.”<br> | ||
<br> | |||
<sup>22</sup> Joabi ka ra për tokë, asht përkulë para mbretit edhe e ka lavdëru. Joabi i ka thanë: “Sot e kom kuptu, o zotnia jem, o mbret, që ti je i knaqun me mu, shërbëtorin tand, se ti, o mbret, ma ke plotësu kërkesën.”<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Masanej Joabi u çu, ka shku në Geshur edhe e ka pru Absalomin në Jerusalem.<br> | |||
<br> | |||
<sup>24</sup> Po mbreti ka thanë: “Le të kthehet në shpinë e vet, po s’guxon me më dalë para syve.” Kshtu Absalomi ka shku në shpinë e vet edhe s’ka dalë para mbretit.<br> | |||
<br> | |||
<sup>25</sup> Në krejt Izraelin s’ka pasë burrë që e kanë lavdëru aq shumë për pamjen e tij sa Absalomin. Pi kryt deri te kamtë, aj s’ka pasë kurrfarë të mete.<br> | |||
<br> | |||
<sup>26</sup> Kur i qethke flokët edhe ia matshin sa peshojshin, dilshin 200 shekelë, simas peshës që e përdorke mbreti. Aj u dashke me i qethë flokët çdo fundvit, se atëherë i bojshin shumë të randë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>27</sup> Absalomi i ka pasë tre djem edhe nji çikë me emnin Tamar. Ajo u konë nji gru shumë e bukur.<br> | |||
<br> | |||
<sup>28</sup> Absalomi ka jetu plot dy vjet në Jerusalem, pa e pa mbretin.<br> | |||
<br> | |||
<sup>29</sup> Për qata Absalomi ka çu me thirrë Joabin, që me e çu te mbreti për me folë për të, po Joabi s’ka dashtë me ardhë. Edhe kur e ka thirrë për herë të dytë, prapë s’ka pranu me ardhë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>30</sup> Në fund Absalomi u ka thanë shërbëtorëve të vet: “Toka e Joabit asht ngat tokës teme, edhe aty ka elb. Shkoni edhe kalljani!” Atëherë shërbëtorët e Absalomit ia kanë shti flakën tokës së Joabit.<br> | |||
<br> | |||
<sup>31</sup> Joabi u nis menjiherë, ka shku në shpinë e Absalomit edhe e ka vetë: “Pse shërbëtorët e tu ia kanë shti flakën tokës teme?”<br> | |||
<br> | |||
<sup>32</sup> Absalomi i ka thanë Joabit: “Kqyre, unë të kom çu fjalë: ‘Hajde këtu, se du me të çu te mbreti me e vetë: “Pse jom kthy unë pi Geshurit? Ma mirë ish konë me metë atje. Tash du me e pa mbretin, e nëse kom faj, le të më vret.”’”<br> | |||
<br> | |||
<sup>33</sup> Atëherë Joabi ka shku te mbreti edhe ia ka kallxu krejt këto fjalë. Masanej mbreti ka çu me thirrë Absalomin. Kur Absalomi ka hy te mbreti, ka ra për tokë me ftyrë për dhe para tij, e mbreti e ka puthë.<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = 2Sa 2:18; 1Ch 2:15, 16 | | v1 = 2Sa 2:18; 1Ch 2:15, 16 | ||
Aktuelle Version vom 25. Oktober 2026, 09:18 Uhr
1 Joabi, djali i Zerujës, e ka marrë vesh që mbretit i kish marrë malli për Absalomin.
2 Për qata Joabi ka çu me thirrë nji gru të mençme pi Tekoas edhe i ka thanë: “Shtiru sikur je tu mbajtë zi. Veshi teshat e zisë edhe mos u ly me vaj. Sillu si nji gru që ka shumë kohë që po mban zi për dikon që ka vdekë.
3 Masanej shko te mbreti edhe thuja këto fjalë.” Edhe Joabi ia ka kallxu krejt qka duhet me i thanë.
4 Gruja pi Tekoas ka shku para mbretit, ka ra për tokë me ftyrë për dhe edhe i ka thanë: “Më ndihmo, o mbret!”
5 Mbreti e ka vetë: “Qka ke?” Ajo i ka thanë: “Ah, unë jom vejushë, burri jem ka vdekë.
6 Unë, shërbëtorja jote, i kom pasë dy djem. Ata janë rrehë mes veti në fushë. S’ka pasë kërkush me i nda, edhe në fund njoni e ka goditë tjetrin edhe e ka vra.
7 Tash krejt familja janë çu kundër meje, shërbëtores tane. Ata po më thojnë: ‘Na e jep atë që e ka vra vllaun e vet, që me e vra edhe na, se ia ka marrë jetën vllaut të vet, edhe nëse me këtë zhduket trashëgimtari.’ Ata po dojnë me ma fikë edhe gacën e fundit që më ka metë, edhe mos me i lanë burrit tem as emën, as kërkon të gjallë mbi tokë.”
8 Mbreti i ka thanë grusë: “Shko në shpi, se unë kom me dhanë urdhën për punën tane.”
9 Po gruja pi Tekoas i ka thanë: “O zotnia jem, o mbret, le të bjerë faji mbi mu edhe mbi shpinë e babës tem, kurse mbreti edhe froni i tij le të mbesin pa faj.”
10 Atëherë mbreti i ka thanë: “Nëse dikush të thotë prapë diçka, sille te unë, edhe aj kurrë ma s’ka me të ngucë.”
11 Po ajo i ka thanë: “O mbret, të lutna, kujtoje Jehovain, Zotin tand, që aj që lyp me marrë hak për gjakun mos me bo naj të keqe edhe mos me ma vra djalin.” Atëherë mbreti i ka thanë: “Pasha Jehovain që asht gjallë, asnji fije floku s’ka me iu prekë djalit tand.”
12 Masanej gruja i ka thanë: “O zotnia jem, o mbret, shërbëtorja jote ka qef me ta thanë edhe nji sen.” Mbreti i ka thanë: “Fol!”
13 Ajo ka nisë me folë: “Atëherë pse e ke mendu nji sen të tillë kundër popullit të Zotit? O mbret, kur po fol qeshtu, ti vet po e qet veten fajtor, se s’po e kthen djalin tand pi mërgimi.
14 Na krejt kemi me vdekë pa tjetër, edhe kemi me u bo si uji që derdhet në tokë e s’munet me u mbledhë ma. Po Zoti nuk e shuan nji jetë. Aj i merr parasysh arsyet pse dikush që asht dëbu mos me metë përgjithmonë larg tij.
15 O zotnia jem, o mbret, unë kom ardhë me ta kallxu këtë punë, se njerëzit më kanë tutë. Atëherë unë, shërbëtorja jote, kom menu: ‘Kom me folë me mbretin. Ndoshta aj ka me ma plotësu lutjen mu, shërbëtores së vet.
16 Ndoshta mbreti ka me më ngu edhe ka me më shpëtu pi dorës së atij burri që po don me na zhdukë mu edhe djalin tem të vetëm pi trashëgimisë që na e ka dhanë Zoti.’
17 Masanej unë, shërbëtorja jote, kom menu: ‘Ishalla fjalët e zotnisë tem, mbretit, ma lehtësojnë zemrën!’ Se zotnia jem, mbreti, asht si nji melaqe e Zotit të vërtetë, që din me e dallu të mirën pi të keqes. Jehovai, Zoti yt, koftë me ty!”
18 Atëherë mbreti i ka thanë grusë: “Të lutna, mos më mshef kurgjo pi asaj që kom me të vetë tash.” Ajo i ka thanë: “Fol, të lutna, o zotnia jem, o mbret.”
19 Mbreti e ka vetë: “A asht Joabi mbrapa krejt kësaj pune?” Gruja i ka thanë: “Pasha jetën tane, o zotnia jem, o mbret, krejt asht qysh po thua ti. Po, shërbëtori yt Joabi më ka udhëzu edhe m’i ka thanë krejt këto fjalë që unë, shërbëtorja jote, me t’i thanë ty.
20 Shërbëtori yt Joabi e ka bo këtë për me e paraqitë punën ndryshe. Po ti, o zotnia jem, je i mençëm si melaqja e Zotit të vërtetë edhe e din krejt qka po ndodh në këtë ven.”
21 Atëherë mbreti i ka thanë Joabit: “Mirë, unë kom me e bo këtë punë. Shko edhe ktheje djalin e ri, Absalomin.”
22 Joabi ka ra për tokë, asht përkulë para mbretit edhe e ka lavdëru. Joabi i ka thanë: “Sot e kom kuptu, o zotnia jem, o mbret, që ti je i knaqun me mu, shërbëtorin tand, se ti, o mbret, ma ke plotësu kërkesën.”
23 Masanej Joabi u çu, ka shku në Geshur edhe e ka pru Absalomin në Jerusalem.
24 Po mbreti ka thanë: “Le të kthehet në shpinë e vet, po s’guxon me më dalë para syve.” Kshtu Absalomi ka shku në shpinë e vet edhe s’ka dalë para mbretit.
25 Në krejt Izraelin s’ka pasë burrë që e kanë lavdëru aq shumë për pamjen e tij sa Absalomin. Pi kryt deri te kamtë, aj s’ka pasë kurrfarë të mete.
26 Kur i qethke flokët edhe ia matshin sa peshojshin, dilshin 200 shekelë, simas peshës që e përdorke mbreti. Aj u dashke me i qethë flokët çdo fundvit, se atëherë i bojshin shumë të randë.
27 Absalomi i ka pasë tre djem edhe nji çikë me emnin Tamar. Ajo u konë nji gru shumë e bukur.
28 Absalomi ka jetu plot dy vjet në Jerusalem, pa e pa mbretin.
29 Për qata Absalomi ka çu me thirrë Joabin, që me e çu te mbreti për me folë për të, po Joabi s’ka dashtë me ardhë. Edhe kur e ka thirrë për herë të dytë, prapë s’ka pranu me ardhë.
30 Në fund Absalomi u ka thanë shërbëtorëve të vet: “Toka e Joabit asht ngat tokës teme, edhe aty ka elb. Shkoni edhe kalljani!” Atëherë shërbëtorët e Absalomit ia kanë shti flakën tokës së Joabit.
31 Joabi u nis menjiherë, ka shku në shpinë e Absalomit edhe e ka vetë: “Pse shërbëtorët e tu ia kanë shti flakën tokës teme?”
32 Absalomi i ka thanë Joabit: “Kqyre, unë të kom çu fjalë: ‘Hajde këtu, se du me të çu te mbreti me e vetë: “Pse jom kthy unë pi Geshurit? Ma mirë ish konë me metë atje. Tash du me e pa mbretin, e nëse kom faj, le të më vret.”’”
33 Atëherë Joabi ka shku te mbreti edhe ia ka kallxu krejt këto fjalë. Masanej mbreti ka çu me thirrë Absalomin. Kur Absalomi ka hy te mbreti, ka ra për tokë me ftyrë për dhe para tij, e mbreti e ka puthë.