Letra e parë e Mbreterve 18: Unterschied zwischen den Versionen
Erstell. + Quver. 1. Kö. 18 1-46 |
K BiblaPopulloreBot1337 verschob die Seite 1. Mbreterve 18 nach Letra e parë e Mbreterve 18, ohne dabei eine Weiterleitung anzulegen: falscher Name |
||
| (2 dazwischenliegende Versionen von 2 Benutzern werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | | Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Mas nji kohe, në vitin e tretë, Elisë i ka ardhë ky lajm pi Jehovës: «Shko, dil para Ahabit. Unë kam me lëshu shi mbi tokë.»<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>2</sup> Kështu që Elia ka shku me dalë para Ahabit. Në atë kohë, në Samari u konë nji uri shumë e madhe.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>3</sup> Ndërkohë, Ahabi e ka thirr Obadjën, që kujdeske për pallatin. (Obadja ka pas shumë respekt e frikë ndaj Jehovës.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>4</sup> Kur Izebela i ka vra profetët e Jehovës, aj i ka mshef 100 pi tyne, ka 50 në nji shpellë, edhe u ka çu bukë e ujë.)<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>5</sup> Ahabi i ka thanë Obadjës: «Shko nëpër krejt burimet e ujit edhe luginat e vendit. Ndoshta gjejmë bar boll për kuajt edhe mushkat, që mos me na dekë krejt kafshët.»<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>6</sup> Kështu që e kanë nda vendin mes veti, kah ka me shku secili, edhe secili u nis vet. Ahabi ka shku në njanën anë, e Obadja në anën tjetër.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>7</sup> Derisa Obadja u konë rrugës, Elia i ka dalë përpara. Obadja e ka njoft meniherë, ka ra për toke para tij edhe e ka vetë: «O zotnia jem Elia, a je pernime ti?»<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>8</sup> Elia i ka thanë: «Po, unë jom. Shko e thuj zotnisë tand: ‘Elia asht këtu.’»<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>9</sup> Po Obadja ia ka kthy: «Qfarë gjynahi kom bo unë, o zotnia jem, që po m'dorëzon te Ahabi? Aj ka me m'vra!<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>10</sup> Pasha Jehovën, Zotin tand që asht gjallë, zotnia jem ka çu njerëz me t'lypë në krejt popujt edhe mbretnitë. Sa herë që i kanë thanë: ‘S'asht këtu’, aj e ka detyru atë mbretni edhe atë popull me u betu që s'kanë mujt me t'gjetë.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup>38</sup><br> | <sup>11</sup> E tash ti po m'thu: ‘Shko e thuj zotnisë tand: “Elia asht këtu”’!<br> | ||
<sup>39</sup><br> | <br> | ||
<sup>40</sup><br> | <sup>12</sup> Kur unë të nisna pi këtu, fryma e Jehovës ka me t'qu në naj vend që unë s'e di. E kur t'shkoj me i tregu Ahabit e aj mos me t'gjetë, ka me m'vra pa tjetër. E unë, shërbëtori yt, krejt jetën teme kom pas respekt e frikë ndaj Jehovës.<br> | ||
<br> | |||
<sup>13</sup> O zotnia jem, a s'ta ka tregu kërkush qka kom bo kur Izebela i ka vra profetët e Jehovës? Qysh i kom mshef 100 profetë të Jehovës, ka 50 në nji shpellë, edhe krejt kohën u kom çu bukë e ujë?<br> | |||
<br> | |||
<sup>14</sup> E tash ti po m'thu: ‘Shko e thuj zotnisë tand: “Elia asht këtu”’! Kjo asht vdekje e sigurt për mu!»<br> | |||
<br> | |||
<sup>15</sup> Po Elia i ka thanë: «Pasha Jehovën e ushtrive, Zotin që asht gjallë e që unë i shërbej, sot Ahabi ka me m'pa.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>16</sup> Atëherë Obadja ka shku te Ahabi edhe ia ka tregu krejt. Masanej Ahabi u nis me taku Elinë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>17</sup> Sapo Ahabi e ka pa Elinë, i ka thanë: «Qe ku qenke! Ti je fajtor që Izraeli ka ra në krejt këto telashe!»<br> | |||
<br> | |||
<sup>18</sup> Elia ia ka kthy: «S'jom unë që e kom shti Izraelin në telashe, po ti edhe shpija e babës tand. Ju i keni lanë anash urdhnat e Jehovës edhe keni shku mas Baalave.<br> | |||
<br> | |||
<sup>19</sup> E tash, mblidhi krejt izraelitët te unë në malin Karmel, bashkë me 450 profetët e Baalit edhe 400 profetët e shtyllës së shenjtë, që hanë te sofra e Izebelës.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>20</sup> Atëherë Ahabi i ka lajmëru krejt izraelitët edhe i ka mbledh profetët në malin Karmel.<br> | |||
<br> | |||
<sup>21</sup> Pastaj Elia ka dalë para popullit edhe u ka thanë: «Deri kur ka me ju lëkundë mendja mes dy anëve? Nëse Jehova asht Zoti i vërtetë, shkoni mas tij. Po nëse asht Baali, atëherë shkoni mas Baalit.» Po populli s'ia ka kthy asnji fjalë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>22</sup> Elia ka vazhdu me u thanë: «Unë jom i vetmi profet i Jehovës që kom mbetë. E profetët e Baalit jonë 450 veta.<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Le t'na i sjellin dy dema të rij. Ata le ta zgjedhin njanin për veti, le ta prejnë copa-copa edhe copat le t'i qesin mbi dru, po zjarr mos t'i qesin. Unë e përgatis demin tjetër, e qes mbi dru, po as unë s'i qes zjarr.<br> | |||
<br> | |||
<sup>24</sup> Pastaj ju thirreni emnin e zotit tuaj, e unë e thërras emnin e Jehovës. Zoti që përgjigjet me zjarr, aj asht Zoti i vërtetë.» Krejt populli ia ka kthy: «Po, mirë asht kështu.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>25</sup> Atëherë Elia u ka thanë profetëve të Baalit: «Zgjedheni njanin pi demave të rij edhe përgatiteni ju të parët, se jeni ma shumë. Pastaj thirreni emnin e zotit tuaj, po mos kallni zjarr.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>26</sup> Ata e kanë marrë demin që e kishin zgjedh, e kanë përgatit edhe pi mëngjesit deri në mesditë e kanë thirr emnin e Baalit. «O Baal, na u përgjigj!», kanë bërtit. Po s'ka pas asnji za, kërkush s'u ka përgjigj. Krejt kohën kanë kërcy tu çalu rreth altarit që e kishin ndërtu.<br> | |||
<br> | |||
<sup>27</sup> Kah mesdita, Elia ka nisë me i përqeshë. U ka thanë: «Thirrni ma fort! Fundja, aj asht zot! Ndoshta asht zhytë në mendime, ose i duhet me dalë me kry nevojën. Ose nashta asht tu flejtë e duhet dikush me e zgju.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>28</sup> Ata kanë bërtit sa kanë mujt edhe jonë pre me thika e shtiza, qysh e kanë pas zakon, derisa gjaku u ka rrjedhë gjithandej.<br> | |||
<br> | |||
<sup>29</sup> Kështu kanë vazhdu edhe masdite. Deri te koha e kurbanit të drithit në mbramje, jonë sjellë si t'hupun prej vetes, po s'ka pas asnji za, kërkush s'u ka përgjigj, as kërkush s'ua ka vu veshin.<br> | |||
<br> | |||
<sup>30</sup> Në fund, Elia i ka thanë popullit: «Ejani këtu.» E krejt kanë shku te aj. Pastaj aj e ka ndreq altarin e Jehovës, që e kishin rrëzu.<br> | |||
<br> | |||
<sup>31</sup> Elia i ka marrë 12 gurë, aq sa u konë fiset e bijve të Jakovit, të cilit Jehova i kish thanë: «Emni yt ka me qenë Izrael.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>32</sup> Me ata gurë e ka ndërtu nji altar për nder të emnit të Jehovës. Pastaj e ka hap nji hendek rreth altarit. Hendeku e ka rrethu nji copë toke që mujke me u mbjellë me 2 Sea farë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>33</sup> Masanej i ka radhit drutë, e ka pre demin e ri copa-copa edhe e ka qit mbi dru. Pastaj u ka thanë: «Mbushni katër shtamba të mëdha me ujë edhe derdheni mbi kurbanin për djegie edhe mbi dru.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>34</sup> Pastaj u ka thanë: «Bojeni edhe nji herë.» E kanë bo. «Edhe nji herë tash», u ka thanë. E kanë bo edhe për të tretën herë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>35</sup> Uji ka rrjedhë pi të gjitha anëve të altarit, edhe hendeku u mush me ujë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>36</sup> Diku kah koha e kurbanit të drithit në mbramje, profeti Elia ka dalë përpara edhe ka thanë: «O Jehova, Zoti i Abrahamit, Isakut edhe Izraelit, bane sot që krejt me e ditë se ti je Zoti në Izrael, se unë jom shërbëtori yt edhe se krejt këto i kom bo sipas fjalës tane.<br> | |||
<br> | |||
<sup>37</sup> M'u përgjigj, o Jehova, m'u përgjigj, që ky popull me e kuptu se ti, Jehova, je Zoti i vërtetë edhe se ti po don me ua kthy zemrat prapë kah ti.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>38</sup> Atëherë Jehova ka lëshu zjarr pi nalt. Flaka e ka djegë krejt kurbanin, drutë, gurët edhe pluhnin, edhe e ka pi krejt ujin që u konë në hendek.<br> | |||
<br> | |||
<sup>39</sup> Kur populli e ka pa këtë, krejt kanë ra meniherë për toke edhe kanë bërtit: «Jehova asht Zoti i vërtetë! Jehova asht Zoti i vërtetë!»<br> | |||
<br> | |||
<sup>40</sup> Elia ka urdhnu: «Kapni profetët e Baalit! Mos e leni asnjanin me ikë!» Ata i kanë kapë meniherë, e Elia i ka çu poshtë te përroi Kishon edhe i ka vra aty.<br> | |||
<br> | |||
<sup>41</sup> Pastaj Elia i ka thanë Ahabit: «Shko, ha e pi. Po ni zhurmën e shiut që po bjen me të madhe.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>42</sup> Ahabi ka shku me hangër e me pi. Ndërkohë, Elia ka hyp në maje të malit Karmel, u ka mbledh në tokë edhe e ka shti ftyrën mes gjunjëve.<br> | |||
<br> | |||
<sup>43</sup> I ka thanë shërbëtorit të vet: «Hyp pak nalt, të lutna, edhe kqyr kah deti.» Aj ka hyp, ka kqyr edhe ka thanë: «S'ka kurgjo hiq.» Shtatë herë Elia i ka thanë: «Shko edhe nji herë.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>44</sup> Herën e shtatë, shërbëtori i ka thanë: «Qe, po del pi detit nji re e vogël, sa nji dorë.» Atëherë Elia i ka thanë: «Shko e thuj Ahabit: ‘Bëje qerren gati! Nisu, që mos me t'ndalë shiu.’»<br> | |||
<br> | |||
<sup>45</sup> Ndërkohë, qielli u ka mbulu me re të zeza, u çu era edhe ka nisë me ra shi me të madhe. Ahabi ka vazhdu rrugën me qerre, derisa ka mbrri në Jezreel.<br> | |||
<br> | |||
<sup>46</sup> Po dora e Jehovës ka ardhë mbi Elinë. Aj e ka lidh petkun për brezi edhe ka vrapu krejt rrugën deri në Jezreel, përpara Ahabit.<br> | |||
<br> | <br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = Luk 4:25; Jak 5:17 | | v1 = Luk 4:25; Jak 5:17 | ||
Aktuelle Version vom 25. Oktober 2026, 09:22 Uhr
1 Mas nji kohe, në vitin e tretë, Elisë i ka ardhë ky lajm pi Jehovës: «Shko, dil para Ahabit. Unë kam me lëshu shi mbi tokë.»
2 Kështu që Elia ka shku me dalë para Ahabit. Në atë kohë, në Samari u konë nji uri shumë e madhe.
3 Ndërkohë, Ahabi e ka thirr Obadjën, që kujdeske për pallatin. (Obadja ka pas shumë respekt e frikë ndaj Jehovës.
4 Kur Izebela i ka vra profetët e Jehovës, aj i ka mshef 100 pi tyne, ka 50 në nji shpellë, edhe u ka çu bukë e ujë.)
5 Ahabi i ka thanë Obadjës: «Shko nëpër krejt burimet e ujit edhe luginat e vendit. Ndoshta gjejmë bar boll për kuajt edhe mushkat, që mos me na dekë krejt kafshët.»
6 Kështu që e kanë nda vendin mes veti, kah ka me shku secili, edhe secili u nis vet. Ahabi ka shku në njanën anë, e Obadja në anën tjetër.
7 Derisa Obadja u konë rrugës, Elia i ka dalë përpara. Obadja e ka njoft meniherë, ka ra për toke para tij edhe e ka vetë: «O zotnia jem Elia, a je pernime ti?»
8 Elia i ka thanë: «Po, unë jom. Shko e thuj zotnisë tand: ‘Elia asht këtu.’»
9 Po Obadja ia ka kthy: «Qfarë gjynahi kom bo unë, o zotnia jem, që po m'dorëzon te Ahabi? Aj ka me m'vra!
10 Pasha Jehovën, Zotin tand që asht gjallë, zotnia jem ka çu njerëz me t'lypë në krejt popujt edhe mbretnitë. Sa herë që i kanë thanë: ‘S'asht këtu’, aj e ka detyru atë mbretni edhe atë popull me u betu që s'kanë mujt me t'gjetë.
11 E tash ti po m'thu: ‘Shko e thuj zotnisë tand: “Elia asht këtu”’!
12 Kur unë të nisna pi këtu, fryma e Jehovës ka me t'qu në naj vend që unë s'e di. E kur t'shkoj me i tregu Ahabit e aj mos me t'gjetë, ka me m'vra pa tjetër. E unë, shërbëtori yt, krejt jetën teme kom pas respekt e frikë ndaj Jehovës.
13 O zotnia jem, a s'ta ka tregu kërkush qka kom bo kur Izebela i ka vra profetët e Jehovës? Qysh i kom mshef 100 profetë të Jehovës, ka 50 në nji shpellë, edhe krejt kohën u kom çu bukë e ujë?
14 E tash ti po m'thu: ‘Shko e thuj zotnisë tand: “Elia asht këtu”’! Kjo asht vdekje e sigurt për mu!»
15 Po Elia i ka thanë: «Pasha Jehovën e ushtrive, Zotin që asht gjallë e që unë i shërbej, sot Ahabi ka me m'pa.»
16 Atëherë Obadja ka shku te Ahabi edhe ia ka tregu krejt. Masanej Ahabi u nis me taku Elinë.
17 Sapo Ahabi e ka pa Elinë, i ka thanë: «Qe ku qenke! Ti je fajtor që Izraeli ka ra në krejt këto telashe!»
18 Elia ia ka kthy: «S'jom unë që e kom shti Izraelin në telashe, po ti edhe shpija e babës tand. Ju i keni lanë anash urdhnat e Jehovës edhe keni shku mas Baalave.
19 E tash, mblidhi krejt izraelitët te unë në malin Karmel, bashkë me 450 profetët e Baalit edhe 400 profetët e shtyllës së shenjtë, që hanë te sofra e Izebelës.»
20 Atëherë Ahabi i ka lajmëru krejt izraelitët edhe i ka mbledh profetët në malin Karmel.
21 Pastaj Elia ka dalë para popullit edhe u ka thanë: «Deri kur ka me ju lëkundë mendja mes dy anëve? Nëse Jehova asht Zoti i vërtetë, shkoni mas tij. Po nëse asht Baali, atëherë shkoni mas Baalit.» Po populli s'ia ka kthy asnji fjalë.
22 Elia ka vazhdu me u thanë: «Unë jom i vetmi profet i Jehovës që kom mbetë. E profetët e Baalit jonë 450 veta.
23 Le t'na i sjellin dy dema të rij. Ata le ta zgjedhin njanin për veti, le ta prejnë copa-copa edhe copat le t'i qesin mbi dru, po zjarr mos t'i qesin. Unë e përgatis demin tjetër, e qes mbi dru, po as unë s'i qes zjarr.
24 Pastaj ju thirreni emnin e zotit tuaj, e unë e thërras emnin e Jehovës. Zoti që përgjigjet me zjarr, aj asht Zoti i vërtetë.» Krejt populli ia ka kthy: «Po, mirë asht kështu.»
25 Atëherë Elia u ka thanë profetëve të Baalit: «Zgjedheni njanin pi demave të rij edhe përgatiteni ju të parët, se jeni ma shumë. Pastaj thirreni emnin e zotit tuaj, po mos kallni zjarr.»
26 Ata e kanë marrë demin që e kishin zgjedh, e kanë përgatit edhe pi mëngjesit deri në mesditë e kanë thirr emnin e Baalit. «O Baal, na u përgjigj!», kanë bërtit. Po s'ka pas asnji za, kërkush s'u ka përgjigj. Krejt kohën kanë kërcy tu çalu rreth altarit që e kishin ndërtu.
27 Kah mesdita, Elia ka nisë me i përqeshë. U ka thanë: «Thirrni ma fort! Fundja, aj asht zot! Ndoshta asht zhytë në mendime, ose i duhet me dalë me kry nevojën. Ose nashta asht tu flejtë e duhet dikush me e zgju.»
28 Ata kanë bërtit sa kanë mujt edhe jonë pre me thika e shtiza, qysh e kanë pas zakon, derisa gjaku u ka rrjedhë gjithandej.
29 Kështu kanë vazhdu edhe masdite. Deri te koha e kurbanit të drithit në mbramje, jonë sjellë si t'hupun prej vetes, po s'ka pas asnji za, kërkush s'u ka përgjigj, as kërkush s'ua ka vu veshin.
30 Në fund, Elia i ka thanë popullit: «Ejani këtu.» E krejt kanë shku te aj. Pastaj aj e ka ndreq altarin e Jehovës, që e kishin rrëzu.
31 Elia i ka marrë 12 gurë, aq sa u konë fiset e bijve të Jakovit, të cilit Jehova i kish thanë: «Emni yt ka me qenë Izrael.»
32 Me ata gurë e ka ndërtu nji altar për nder të emnit të Jehovës. Pastaj e ka hap nji hendek rreth altarit. Hendeku e ka rrethu nji copë toke që mujke me u mbjellë me 2 Sea farë.
33 Masanej i ka radhit drutë, e ka pre demin e ri copa-copa edhe e ka qit mbi dru. Pastaj u ka thanë: «Mbushni katër shtamba të mëdha me ujë edhe derdheni mbi kurbanin për djegie edhe mbi dru.»
34 Pastaj u ka thanë: «Bojeni edhe nji herë.» E kanë bo. «Edhe nji herë tash», u ka thanë. E kanë bo edhe për të tretën herë.
35 Uji ka rrjedhë pi të gjitha anëve të altarit, edhe hendeku u mush me ujë.
36 Diku kah koha e kurbanit të drithit në mbramje, profeti Elia ka dalë përpara edhe ka thanë: «O Jehova, Zoti i Abrahamit, Isakut edhe Izraelit, bane sot që krejt me e ditë se ti je Zoti në Izrael, se unë jom shërbëtori yt edhe se krejt këto i kom bo sipas fjalës tane.
37 M'u përgjigj, o Jehova, m'u përgjigj, që ky popull me e kuptu se ti, Jehova, je Zoti i vërtetë edhe se ti po don me ua kthy zemrat prapë kah ti.»
38 Atëherë Jehova ka lëshu zjarr pi nalt. Flaka e ka djegë krejt kurbanin, drutë, gurët edhe pluhnin, edhe e ka pi krejt ujin që u konë në hendek.
39 Kur populli e ka pa këtë, krejt kanë ra meniherë për toke edhe kanë bërtit: «Jehova asht Zoti i vërtetë! Jehova asht Zoti i vërtetë!»
40 Elia ka urdhnu: «Kapni profetët e Baalit! Mos e leni asnjanin me ikë!» Ata i kanë kapë meniherë, e Elia i ka çu poshtë te përroi Kishon edhe i ka vra aty.
41 Pastaj Elia i ka thanë Ahabit: «Shko, ha e pi. Po ni zhurmën e shiut që po bjen me të madhe.»
42 Ahabi ka shku me hangër e me pi. Ndërkohë, Elia ka hyp në maje të malit Karmel, u ka mbledh në tokë edhe e ka shti ftyrën mes gjunjëve.
43 I ka thanë shërbëtorit të vet: «Hyp pak nalt, të lutna, edhe kqyr kah deti.» Aj ka hyp, ka kqyr edhe ka thanë: «S'ka kurgjo hiq.» Shtatë herë Elia i ka thanë: «Shko edhe nji herë.»
44 Herën e shtatë, shërbëtori i ka thanë: «Qe, po del pi detit nji re e vogël, sa nji dorë.» Atëherë Elia i ka thanë: «Shko e thuj Ahabit: ‘Bëje qerren gati! Nisu, që mos me t'ndalë shiu.’»
45 Ndërkohë, qielli u ka mbulu me re të zeza, u çu era edhe ka nisë me ra shi me të madhe. Ahabi ka vazhdu rrugën me qerre, derisa ka mbrri në Jezreel.
46 Po dora e Jehovës ka ardhë mbi Elinë. Aj e ka lidh petkun për brezi edhe ka vrapu krejt rrugën deri në Jezreel, përpara Ahabit.