Predikuesi 12: Unterschied zwischen den Versionen
K Leerzeichen eingefügt |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | | Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup><br> | <sup>1</sup> Pra, kujtoje Krijuesin tand të madh sa je i ri, para se me ardhë ditët e vështira e vitet për të cilat ke me thanë: «Këto vite s’po m’pëlqejnë hiç»,<br> | ||
<sup>2</sup><br> | <br> | ||
<sup>3</sup><br> | <sup>2</sup> para se me u errësu dielli, drita, hana e yjet, edhe para se retë me u kthy prapë mas shiut,<br> | ||
<sup>4</sup><br> | <br> | ||
<sup>5</sup><br> | <sup>3</sup> atë ditë kur ata që e rujnë shpinë kanë me fillu me u dridhë, burrat e fortë kanë me u kërrusë, e gratë që bluajnë kanë me e nalë punën, se kanë mbetë veç pak pi tyne. Edhe zonjave që kqyrin pi dritareve ka me ju dukë krejt terr,<br> | ||
<sup>6</sup><br> | <br> | ||
<sup>7</sup><br> | <sup>4</sup> kur dyert kah rruga kanë me u mshelë, kur zani i mullinit që bluan ka me u ndi ma pak, kur njeriu ka me u çu me zanin e nji zogu, e kur krejt bijat e kangës kanë me u ndi me za t’ulët.<br> | ||
<br> | |||
<sup>8</sup><br> | <sup>5</sup> Njeriu ka me u tutë edhe pi naltësisë, e në rrugë kanë me e pritë sene që e frikësojnë. Druni i bajames ka me çelë lule, karkaleci mezi ka me u zvarritë, e kokrra e kaparit ka me plasë, se njeriu asht tuj shku te shpia e vet e përhershme, e ata që vajtojnë kanë me ecë nëpër rrugë.<br> | ||
<br> | |||
<sup>9</sup><br> | <sup>6</sup> Para se me u hjekë litari i argjendtë e me u ba copë kupa e artë, para se me u thy shtamba te burimi e me u copëtu rrota që nxjerr ujë pi sternës.<br> | ||
<sup>10</sup><br> | <br> | ||
<sup>7</sup> Atëherë pluhni ka me u kthy në dhe, qysh u konë ma herët, e fryma ka me u kthy te Zoti i vërtetë, që e ka dhanë.<br> | |||
<sup>11</sup><br> | <br> | ||
<sup>12</sup><br> | <sup>8</sup> «Krejt kot, ma kot s’ka!», thotë Mbledhësi. «Krejt asht kot!»<br> | ||
<br> | |||
<sup>13</sup><br> | <sup>9</sup> Mbledhësi jo veç që u bo i mençëm, po aj vazhdimisht ia ka mësu popullit ato qka i ka ditë. Aj ka menu mirë, ka hulumtu me kujdes e ka mbledhë shumë fjalë t’urta.<br> | ||
<sup>14</sup><br> | <br> | ||
<sup>10</sup> Mbledhësi ka ba çmos me gjetë fjalë që tingëllojnë bukur edhe me i shkru saktë fjalët e së vërtetës.<br> | |||
<br> | |||
<sup>11</sup> Fjalët e njerëzve t’mençëm jonë si shkopat me maje që përdoren për me i shty qetë, e fjalët e tyne t’urta, të mbledhuna bashkë, jonë si gozhda t’nguluna fort. Krejt këto i ka dhanë nji bari i vetëm.<br> | |||
<br> | |||
<sup>12</sup> Po për krejt qka shkon përtej këtyne, biri jem, ki kujdes: Me shkru shumë libra s’ka me pasë fund kurrë, e me u marrë tepër me ta ta lodh trupin.<br> | |||
<br> | |||
<sup>13</sup> Mas krejt asaj që e kemi ni, përfundimi asht ky: Kije tutën e respektin për Zotin e vërtetë edhe mbaji urdhnat e tij, se kjo asht krejt detyra e njeriut.<br> | |||
<br> | |||
<sup>14</sup> Se Zoti i vërtetë ka me e gjyku çdo vepër, edhe krejt qka asht e msheftë, për me vendosë a asht e mirë a e keqe.<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = Ps 71:17; 148:7, 12; Luk 2:48, 49; 2Ti 3:15 | | v1 = Ps 71:17; 148:7, 12; Luk 2:48, 49; 2Ti 3:15 | ||
Aktuelle Version vom 24. Oktober 2026, 20:33 Uhr
1 Pra, kujtoje Krijuesin tand të madh sa je i ri, para se me ardhë ditët e vështira e vitet për të cilat ke me thanë: «Këto vite s’po m’pëlqejnë hiç»,
2 para se me u errësu dielli, drita, hana e yjet, edhe para se retë me u kthy prapë mas shiut,
3 atë ditë kur ata që e rujnë shpinë kanë me fillu me u dridhë, burrat e fortë kanë me u kërrusë, e gratë që bluajnë kanë me e nalë punën, se kanë mbetë veç pak pi tyne. Edhe zonjave që kqyrin pi dritareve ka me ju dukë krejt terr,
4 kur dyert kah rruga kanë me u mshelë, kur zani i mullinit që bluan ka me u ndi ma pak, kur njeriu ka me u çu me zanin e nji zogu, e kur krejt bijat e kangës kanë me u ndi me za t’ulët.
5 Njeriu ka me u tutë edhe pi naltësisë, e në rrugë kanë me e pritë sene që e frikësojnë. Druni i bajames ka me çelë lule, karkaleci mezi ka me u zvarritë, e kokrra e kaparit ka me plasë, se njeriu asht tuj shku te shpia e vet e përhershme, e ata që vajtojnë kanë me ecë nëpër rrugë.
6 Para se me u hjekë litari i argjendtë e me u ba copë kupa e artë, para se me u thy shtamba te burimi e me u copëtu rrota që nxjerr ujë pi sternës.
7 Atëherë pluhni ka me u kthy në dhe, qysh u konë ma herët, e fryma ka me u kthy te Zoti i vërtetë, që e ka dhanë.
8 «Krejt kot, ma kot s’ka!», thotë Mbledhësi. «Krejt asht kot!»
9 Mbledhësi jo veç që u bo i mençëm, po aj vazhdimisht ia ka mësu popullit ato qka i ka ditë. Aj ka menu mirë, ka hulumtu me kujdes e ka mbledhë shumë fjalë t’urta.
10 Mbledhësi ka ba çmos me gjetë fjalë që tingëllojnë bukur edhe me i shkru saktë fjalët e së vërtetës.
11 Fjalët e njerëzve t’mençëm jonë si shkopat me maje që përdoren për me i shty qetë, e fjalët e tyne t’urta, të mbledhuna bashkë, jonë si gozhda t’nguluna fort. Krejt këto i ka dhanë nji bari i vetëm.
12 Po për krejt qka shkon përtej këtyne, biri jem, ki kujdes: Me shkru shumë libra s’ka me pasë fund kurrë, e me u marrë tepër me ta ta lodh trupin.
13 Mas krejt asaj që e kemi ni, përfundimi asht ky: Kije tutën e respektin për Zotin e vërtetë edhe mbaji urdhnat e tij, se kjo asht krejt detyra e njeriut.
14 Se Zoti i vërtetë ka me e gjyku çdo vepër, edhe krejt qka asht e msheftë, për me vendosë a asht e mirë a e keqe.