Jeremia 51: Unterschied zwischen den Versionen

Aus bibla-popullore.org
Zur Navigation springen Zur Suche springen
Teddybär (Diskussion | Beiträge)
K Leerzeichen eingefügt
BiblaPopulloreBot1337 (Diskussion | Beiträge)
Keine Bearbeitungszusammenfassung
 
Zeile 3: Zeile 3:
| Notiz = Vers 1-58 Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen.
| Notiz = Vers 1-58 Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen.
| Notiz = Vers 59-64 <br> Nach den Texten löschen.
| Notiz = Vers 59-64 <br> Nach den Texten löschen.
}}<br><br>
}}
<sup>1 T1</sup><br>
<sup>1</sup> Kështu po thotë Jehovai: „Kam<br>
<sup>1 T2</sup><br>
me çu nji erë shkatërruese<br>
<sup>1 T3</sup><br>
kundër Babilonisë edhe banorëve t’Leb-Kamait.<br>
<sup>2 T1</sup><br>
<br>
<sup>2 T2</sup><br>
<sup>2</sup> Kam me çu njerëz n’Babiloni për me e shoshitë, edhe<br>
<sup>2 T3</sup><br>
ata kanë me e shoshitë e me ia zbrazë krejt vendin.<br>
<sup>3 T1</sup><br>
Ditën e fatkeqësisë, kanë me iu vërsulë pi krejt anëve.<br>
<sup>3 T2</sup><br>
<br>
<sup>3 T3</sup><br>
<sup>3</sup> Aj që gjuan me hark, mos ta ngrehë harkun.<br>
<sup>3 T4</sup><br>
Edhe kërkush mos të çohet me parzmoren e vet.<br>
<sup>4 T1</sup><br>
Mos ju dhimtën djemtë e saj të ri.<br>
<sup>4 T2</sup><br>
Shkatërrojeni krejt ushtrinë e saj, pa lanë asnji.<br>
<sup>5 T1</sup><br>
<br>
<sup>5 T2</sup><br>
<sup>4</sup> Në vendin e kaldeasve kanë me mbetë të<br>
<sup>6 T1</sup><br>
vramët, të shpuem nëpër rrugët e saj.<br>
<sup>6 T2</sup><br>
<br>
<sup>6 T3</sup><br>
<sup>5</sup> Se Izraeli edhe Juda s’jonë mbetë si të veja, Zoti i tyne s’i ka lanë. Jehovai, Zoti<br>
<sup>6 T4</sup><br>
i ushtrive, s’i ka braktisë. Po ai vend asht plot me faj para të Shenjtit të Izraelit.<br>
<sup>6 T5</sup><br>
<br>
<sup>7 T1</sup><br>
<sup>6</sup> Ikni pi mesit të Babilonisë edhe vraponi me<br>
<sup>7 T2</sup><br>
e shpëtu jetën. Mos e hupni jetën për<br>
<sup>7 T3</sup><br>
shkak të fajit të saj. Se tash asht<br>
<sup>7 T4</sup><br>
koha që Jehovai me marrë hak. Aj ka<br>
<sup>8 T1</sup><br>
me ia kthy për krejt qka ka ba.<br>
<sup>8 T2</sup><br>
<br>
<sup>8 T3</sup><br>
<sup>7</sup> Babilonia u konë nji kupë e artë n’dorë të Jehovait.<br>
<sup>9 T1</sup><br>
Ajo e ka dehë krejt tokën.<br>
<sup>9 T2</sup><br>
Popujt kanë pi pi venës së saj.<br>
<sup>9 T3</sup><br>
Për qata popujt e kanë hupë mendjen.<br>
<sup>9 T4</sup><br>
<br>
<sup>10 T1</sup><br>
<sup>8</sup> Krejt papritmas Babilonia ka ra edhe asht thy.<br>
<sup>10 T2</sup><br>
Qani për të!<br>
<sup>11 T1</sup><br>
Bini balsam për dhimtën e saj, nashta mundet me u shëru.“<br>
<sup>11 T2</sup><br>
<br>
<sup>11 T3</sup><br>
<sup>9</sup> „Na kemi dashtë me e shëru Babiloninë, po ajo s’ka mujt me u shëru.<br>
<sup>11 T4</sup><br>
Lene atë edhe hajde të shkojmë, secili në vendin e vet.<br>
<sup>12 T1</sup><br>
Se gjykimi i saj ka mbërri deri në qiell.<br>
<sup>12 T2</sup><br>
Faji i saj asht ngritë deri te retë.<br>
<sup>12 T3</sup><br>
<br>
<sup>12 T4</sup><br>
<sup>10</sup> Jehovai na e ka dhanë të drejtën.<br>
<sup>12 T5</sup><br>
Hajdeni, të shkojmë në Sion e të kallxojmë qka ka ba Jehovai, Zoti jonë.“<br>
<sup>13 T1</sup><br>
<br>
<sup>13 T2</sup><br>
<sup>11</sup> Lëmoni shigjetat, merrni mburojat e rrumbullakta. Jehovai i<br>
<sup>13 T3</sup><br>
ka nxitë mbretërit e medëve, se aj ka<br>
<sup>14 T1</sup><br>
vendosë me e shkatërru Babiloninë. Se kjo asht<br>
<sup>14 T2</sup><br>
hakmarrja e Jehovait, hakmarrja për tempullin e vet.<br>
<sup>14 T3</sup><br>
<br>
<sup>15 T1</sup><br>
<sup>12</sup> Ngritni nji shenjë kundër mureve të Babilonisë. Forcojeni<br>
<sup>15 T2</sup><br>
rojën, vendosni rojet nëpër vende. Përgatiteni pritën.<br>
<sup>15 T3</sup><br>
Se Jehovai e ka ba planin, edhe aj<br>
<sup>16 T1</sup><br>
ka me e ba qka ka premtu,<br>
<sup>16 T2</sup><br>
po, qka ua ka thanë banorëve të Babilonisë.“<br>
<sup>16 T3</sup><br>
<br>
<sup>16 T4</sup><br>
<sup>13</sup> „Oj ti që banon afër shumë ujërave, ti që<br>
<sup>16 T5</sup><br>
je e pasun me thesare, fundi yt ka<br>
<sup>17 T1</sup><br>
ardhë, e ke mbushë masën me fitimet e tua.<br>
<sup>17 T2</sup><br>
<br>
<sup>17 T3</sup><br>
<sup>14</sup> Jehovai, Zoti i ushtrive, ka ba be në vetveten:<br>
<sup>17 T4</sup><br>
‘Kam me të mbushë me njerëz, aq shumë sa karkalecat,<br>
<sup>18 T1</sup><br>
edhe ata kanë me lëshu britma fitoreje kundër teje.’<br>
<sup>18 T2</sup><br>
<br>
<sup>19 T1</sup><br>
<sup>15</sup> Aj asht që e ka kriju tokën me fuqinë e vet,<br>
<sup>19 T2</sup><br>
që me mençurinë e vet e ka ba tokën pjellore me qëndru<br>
<sup>19 T3</sup><br>
fort, edhe që me mendjen e vet i ka shtri qiejt.<br>
<sup>19 T4</sup><br>
<br>
<sup>20 T1</sup><br>
<sup>16</sup> Kur aj e lëshon zanin e vet,<br>
<sup>20 T2</sup><br>
ujërat në qiell trazohen, edhe aj i<br>
<sup>20 T3</sup><br>
çon retë përpjetë pi skajeve të tokës.<br>
<sup>21 T1</sup><br>
Aj i ban vetëtimat për shiun, e<br>
<sup>21 T2</sup><br>
erën e nxjerr pi depot e veta.<br>
<sup>22 T1</sup><br>
<br>
<sup>22 T2</sup><br>
<sup>17</sup> Secili njeri sillet pa mend e pa dituni. Secili që<br>
<sup>22 T3</sup><br>
punon me metal ka me u turpnu për idhullin e<br>
<sup>23 T1</sup><br>
vet. Se figura prej metali që e ka ba<br>
<sup>23 T2</sup><br>
asht veç rrenë, e këta idhuj s’kanë frymë mrena vetes.<br>
<sup>23 T3</sup><br>
<br>
<sup>24 T1</sup><br>
<sup>18</sup> Ata jonë veç mashtrim, sene për me u tallë me to.<br>
<sup>24 T2</sup><br>
Kur t’u vijë dita me dhanë llogari, kanë me u shkatërru.<br>
<sup>25 T1</sup><br>
<br>
<sup>25 T2</sup><br>
<sup>19</sup> ‘Pjesa e Jakobit’ s’asht si ata, se aj<br>
<sup>25 T3</sup><br>
asht që i ka ba krejt senet,<br>
<sup>25 T4</sup><br>
po edhe shkopin e trashëgimisë së vet. Jehovai,<br>
<sup>26 T1</sup><br>
Zoti i ushtrive, asht emni i tij.<br>
<sup>26 T2</sup><br>
<br>
<sup>27 T1</sup><br>
<sup>20</sup> Ti je për mu nji topuz lufte, nji<br>
<sup>27 T2</sup><br>
armë lufte, se me ty kam me i copëtu<br>
<sup>27 T3</sup><br>
popujt. Me ty kam me i rrëzu mbretnitë.<br>
<sup>27 T4</sup><br>
<br>
<sup>27 T5</sup><br>
<sup>21</sup> Me ty kam me e copëtu kalin edhe kalorësin e tij.<br>
<sup>27 T6</sup><br>
Me ty kam me e copëtu karrocën e luftës edhe atë që e nget.<br>
<sup>28 T1</sup><br>
<br>
<sup>28 T2</sup><br>
<sup>22</sup> Me ty kam me i copëtu burrin edhe grunë.<br>
<sup>28 T3</sup><br>
Me ty kam me i copëtu plakun edhe të riun.<br>
<sup>29 T1</sup><br>
Me ty kam me i copëtu djalin e ri edhe vajzën e re.<br>
<sup>29 T2</sup><br>
<br>
<sup>29 T3</sup><br>
<sup>23</sup> Me ty kam me e copëtu bariun edhe kopenë e tij.<br>
<sup>30 T1</sup><br>
Me ty kam me e copëtu bujkun edhe kafshët që ia tërheqin parmendën.<br>
<sup>30 T2</sup><br>
Me ty kam me i copëtu qeveritarët edhe krerët që jonë nën ta.<br>
<sup>30 T3</sup><br>
<br>
<sup>30 T4</sup><br>
<sup>24</sup> Edhe kam me ia kthy Babilonisë edhe krejt banorëve të Kaldesë për krejt<br>
<sup>30 T5</sup><br>
të këqijat që i kanë ba në Sion para syve tuaj“, thotë Jehovai.<br>
<sup>30 T6</sup><br>
<br>
<sup>31 T1</sup><br>
<sup>25</sup> „Unë jom kundër teje, o mal shkatërrues“, thotë Jehovai, „ti<br>
<sup>31 T2</sup><br>
që e shkatërron krejt tokën. Kam me e shtri<br>
<sup>31 T3</sup><br>
dorën kundër teje, kam me të rrokullisë poshtë pi shkëmbinjve,<br>
<sup>32 T1</sup><br>
edhe kam me të ba nji mal të djegun.“<br>
<sup>32 T2</sup><br>
<br>
<sup>32 T3</sup><br>
<sup>26</sup> „Pi ti s’ka me marrë kërkush as gur për qoshe, as gur<br>
<sup>33 T1</sup><br>
për themel, se ke me mbetë i shkretë përgjithmonë“, thotë Jehovai.<br>
<sup>33 T2</sup><br>
<br>
<sup>33 T3</sup><br>
<sup>27</sup> „Ngritni nji shenjë në vend.<br>
<sup>33 T4</sup><br>
Bini borisë mes popujve.<br>
<sup>34 T1</sup><br>
Çoni popujt kundër Babilonisë.<br>
<sup>34 T2</sup><br>
Mblidhni kundër saj mbretnitë e Araratit, Minnit edhe Ashkenazit.<br>
<sup>34 T3</sup><br>
Caktoni nji njeri që ka me mbledhë ushtarë kundër saj.<br>
<sup>34 T4</sup><br>
Lëshoni kuajt me iu vërsulë si karkaleca me qime të ashpra.<br>
<sup>34 T5</sup><br>
<br>
<sup>34 T6</sup><br>
<sup>28</sup> Çoni popujt kundër saj, mbretërit e Medisë, qeveritarët<br>
<sup>35 T1</sup><br>
e saj edhe krejt krerët që jonë nën ta,<br>
<sup>35 T2</sup><br>
bashkë me krejt vendet që ata i sundojnë.<br>
<sup>36 T1</sup><br>
<br>
<sup>36 T2</sup><br>
<sup>29</sup> Edhe toka ka me u dridhë e me u tundë, se planet<br>
<sup>36 T3</sup><br>
e Jehovait kundër Babilonisë kanë me u zbatu, për me e kthy<br>
<sup>36 T4</sup><br>
vendin e Babilonisë në nji vend tmerri, ku s’ka me jetu kërkush.<br>
<sup>37 T1</sup><br>
<br>
<sup>37 T2</sup><br>
<sup>30</sup> Luftëtarët e Babilonisë e kanë nalë luftën.<br>
<sup>37 T3</sup><br>
Ata po rrinë nëpër fortifikatat e veta.<br>
<sup>37 T4</sup><br>
Fuqia i ka lanë.<br>
<sup>38 T1</sup><br>
Jonë ba si gra.<br>
<sup>38 T2</sup><br>
Shtëpitë e tyne jonë kallë.<br>
<sup>39 T1</sup><br>
Shulat e dyerve të tyne jonë thy.<br>
<sup>39 T2</sup><br>
<br>
<sup>39 T3</sup><br>
<sup>31</sup> Nji lajmëtar po vrapon me e taku tjetrin, edhe nji tjetër<br>
<sup>39 T4</sup><br>
po vrapon me e taku tjetrin, për me i kallxu mbretit<br>
<sup>40 T1</sup><br>
të Babilonisë që qyteti i tij asht pushtu pi krejt anëve,<br>
<sup>40 T2</sup><br>
<br>
<sup>41 T1</sup><br>
<sup>32</sup> që vendet ku kalohet lumi jonë<br>
<sup>41 T2</sup><br>
marrë, barkat prej papirusi jonë djegë,<br>
<sup>41 T3</sup><br>
edhe ushtarët i ka kapë tmerri.“<br>
<sup>42 T1</sup><br>
<br>
<sup>42 T2</sup><br>
<sup>33</sup> Se kështu po thotë Jehovai, Zoti i ushtrive, Zoti i Izraelit:<br>
<sup>43 T1</sup><br>
„Bija e Babilonisë asht si nji lëmë ku shihet gruni.<br>
<sup>43 T2</sup><br>
Tash asht koha me e shkelë fort.<br>
<sup>44 T1</sup><br>
Shumë shpejt ka me i ardhë koha e korrjes.“<br>
<sup>44 T2</sup><br>
<br>
<sup>44 T3</sup><br>
<sup>34</sup> „Mbreti Nebukadnezar i Babilonisë më ka përbi.<br>
<sup>44 T4</sup><br>
Më ka futë në huti.<br>
<sup>45 T1</sup><br>
Më ka lanë anash, si me konë nji enë e zbrazët.<br>
<sup>45 T2</sup><br>
Më ka përbi si nji gjarpën i madh.<br>
<sup>46 T1</sup><br>
E ka mbushë barkun e vet me senet e mia të mira.<br>
<sup>46 T2</sup><br>
Më ka shpërla e më ka çu tutje.<br>
<sup>46 T3</sup><br>
<br>
<sup>46 T4</sup><br>
<sup>35</sup> ‘Dhunën që ma kanë ba mu edhe trupit tem, le t’i bjerë Babilonisë!’, po thotë banorja e Sionit.<br>
<sup>47 T1</sup><br>
‘Edhe gjaku jem le t’u bjerë mbi krye banorëve të Kaldesë!’, po thotë Jerusalemi.“<br>
<sup>47 T2</sup><br>
<br>
<sup>47 T3</sup><br>
<sup>36</sup> Për qata Jehovai po thotë: „Unë kam me<br>
<sup>47 T4</sup><br>
e marrë në dorë rastin tand, edhe kam<br>
<sup>48 T1</sup><br>
me marrë hak për ty. Kam me ia<br>
<sup>48 T2</sup><br>
tha detin edhe kam me ia shteru puset.<br>
<sup>48 T3</sup><br>
<br>
<sup>49 T1</sup><br>
<sup>37</sup> Edhe Babilonia ka me u ba grumbuj gurësh,<br>
<sup>49 T2</sup><br>
vend ku kanë me u mshefë çakejt,<br>
<sup>50 T1</sup><br>
nji vend tmerri e për me u tallë<br>
<sup>50 T2</sup><br>
me të, ku s’ka me jetu kërkush.<br>
<sup>50 T3</sup><br>
<br>
<sup>51 T1</sup><br>
<sup>38</sup> Krejt bashkë kanë me ulëritë si luanë të ri.<br>
<sup>51 T2</sup><br>
Kanë me hungëru si këlyshë luanësh.“<br>
<sup>51 T3</sup><br>
<br>
<sup>52 T1</sup><br>
<sup>39</sup> „Kur t’u ndizet dëshira, kam me ua përgatitë gostinë edhe<br>
<sup>52 T2</sup><br>
kam me i dehë, që ata me bërtitë pi gëzimit.<br>
<sup>52 T3</sup><br>
Masanej kanë me ra në nji gjumë pa fund,<br>
<sup>53 T1</sup><br>
pi të cilit s’kanë me u zgju ma“, thotë Jehovai.<br>
<sup>53 T2</sup><br>
<br>
<sup>53 T3</sup><br>
<sup>40</sup> „Kam me i rrëzu si qengjat që i çojnë<br>
<sup>54 T1</sup><br>
për me i therë, si deshtë bashkë me cjeptë.“<br>
<sup>54 T2</sup><br>
<br>
<sup>55 T1</sup><br>
<sup>41</sup> „Qysh u pushtu Sheshaku, qysh u mor ajo<br>
<sup>55 T2</sup><br>
që u konë lavdia e krejt tokës! Qysh<br>
<sup>55 T3</sup><br>
u ba Babilonia nji vend tmerri mes popujve!<br>
<sup>55 T4</sup><br>
<br>
<sup>56 T1</sup><br>
<sup>42</sup> Deti ka ardhë mbi Babiloninë.<br>
<sup>56 T2</sup><br>
Valët e tij të shumta e kanë mbulu.<br>
<sup>56 T3</sup><br>
<br>
<sup>56 T4</sup><br>
<sup>43</sup> Qytetet e saj jonë ba vende tmerri, tokë pa ujë edhe shkretëtinë.<br>
<sup>56 T5</sup><br>
Asht nji vend ku s’ka me jetu kërkush, e ku s’ka me kalu asnji njeri.<br>
<sup>57 T1</sup><br>
<br>
<sup>57 T2</sup><br>
<sup>44</sup> Kam me u marrë me Belin në Babiloni,<br>
<sup>57 T3</sup><br>
edhe kam me ia nxjerrë pi gojës qka ka<br>
<sup>57 T4</sup><br>
përbi. Popujt s’kanë me shku ma turma-turma tek<br>
<sup>58 T1</sup><br>
aj, edhe muri i Babilonisë ka me ra.<br>
<sup>58 T2</sup><br>
<br>
<sup>58 T3</sup><br>
<sup>45</sup> Dilni pi mesit të saj, o populli jem!<br>
<sup>58 T4</sup><br>
Shpëtojeni jetën pi zemërimit të zjarrtë të Jehovait.<br>
<sup>58 T5</sup><br><br>
<br>
<sup>59</sup><br>
<sup>46</sup> Mos e hupni guximin edhe mos u tutni për shkak të<br>
<sup>60</sup><br>
lajmit që ka me u ni në vend. Nji vit ka<br>
<sup>61</sup><br>
me ardhë nji lajm, edhe vitin tjetër prapë nji tjetër,<br>
<sup>62</sup><br>
për dhunën në vend edhe për sunduesit që luftojnë mes veti.<br>
<sup>63</sup><br>
<br>
<sup>64 T1</sup><br>
<sup>47</sup> Për qata, po vijnë ditët kur kam me u marrë<br>
<br><br>
me idhujt e Babilonisë. Krejt vendi i saj ka<br>
<sup>64 T2</sup><br>
me mbetë i turpnum, edhe krejt të vramët e saj<br>
<br><br>
kanë me mbetë të shtrimë në mes të saj.<br>
<br>
<sup>48</sup> Qielli edhe toka, bashkë me krejt qka ka në to, kanë<br>
me u gëzu për shkatërrimin e Babilonisë, se ata që<br>
kanë me e shkatërru kanë me ardhë pi veriut“, thotë Jehovai.<br>
<br>
<sup>49</sup> „Babilonia jo veç që i ka ba izraelitët me ra,<br>
po në Babiloni kanë ra edhe njerëz pi krejt toka.<br>
<br>
<sup>50</sup> Ju që i keni shpëtu shpatës, vazhdoni rrugën, mos u nalni!<br>
Kujtojeni Jehovain edhe kur jeni larg.<br>
Ah, sikur ta mbanit Jerusalemin në mend!“<br>
<br>
<sup>51</sup> „Na jemi turpnu, se na u desht me i ni<br>
përqeshjet. Fytyra na u ka mbulu me turp, se të huejt<br>
kanë hy në vendet e shenjta të shpisë së Jehovait.“<br>
<br>
<sup>52</sup> „Për qata, po vijnë ditët“, thotë Jehovai, „kur kam<br>
me u marrë me idhujt e saj, edhe në<br>
krejt vendin e saj të plagosunit kanë me rënku.“<br>
<br>
<sup>53</sup> „Edhe nëse Babilonia hyp deri në qiell, edhe nëse i<br>
forcon fortifikatat e veta të nalta, prapë unë kam me<br>
i çu ata që kanë me e shkatërru“, thotë Jehovai.<br>
<br>
<sup>54</sup> „Ndigjoni!<br>
Pi Babilonisë po vijnë britma, zhurma e nji fatkeqësie të madhe pi vendit të kaldeasve,<br>
<br>
<sup>55</sup> se Jehovai po e shkatërron Babiloninë, aj ka<br>
me ia nalë zhurmën, edhe armiqtë e saj<br>
kanë me gjëmu si valët e detit. Ka<br>
me u ni zhurma e zanave të tyne.<br>
<br>
<sup>56</sup> Se shkatërruesi ka me ardhë mbi Babiloninë. Luftëtarët<br>
e saj kanë me u zanë rob, edhe harqet<br>
e tyne kanë me u thy, se Jehovai<br>
asht Zot që e kthen hakun. Aj ka me<br>
ua kthy patjetër për krejt qka kanë ba.<br>
<br>
<sup>57</sup> Kam me i dehë krerët e saj edhe të mençmit e saj, qeveritarët,<br>
krerët që jonë nën ta edhe luftëtarët e saj, edhe ata kanë<br>
me ra në nji gjumë pa fund, pi të cilit s’kanë me u<br>
zgju ma“, thotë Mbreti, që e ka emnin Jehova, Zoti i ushtrive.<br>
<br>
<sup>58</sup> Kështu po thotë Jehovai, Zoti i ushtrive:<br>
„Sado i gjanë që asht muri i Babilonisë, aj ka me u rrënu deri në themel.<br>
Sado të nalta që jonë portat e qytetit, ato kanë me u kallë.<br>
Popujt kanë me u lodhë kot.<br>
Kombet kanë me u mundu veç për me e ushqy zjarrin.“<br>
<br>
<sup>59</sup> Profeti Jeremia i ka dhanë udhëzime Serajës, djalit të Nerijës, djalit të Mahsejës, kur aj ka shku bashkë me mbretin Zedekia të Judës në Babiloni, në vitin e katërt të mbretnimit të tij. Seraja u konë përgjegjës për strehim.<br>
<br>
<sup>60</sup> Jeremia i ka shkru në nji libër krejt fatkeqësitë që kanë me ardhë mbi Babiloninë, krejt këto fjalë që jonë thanë kundër Babilonisë.<br>
<br>
<sup>61</sup> Jeremia i ka thanë edhe Serajës: „Kur të mbërrish në Babiloni edhe ta shohësh qytetin, duhet me i lexu me za krejt këto fjalë.<br>
<br>
<sup>62</sup> Masanej thuaj: ‘O Jehova, ti ke thanë që ky vend ka me u shkatërru edhe ka me mbetë i shkretë, pa njerëz e pa kafshë, i shkatërrum përgjithmonë.’<br>
<br>
<sup>63</sup> Edhe kur ta krysh leximin e këtij libri, lidhe nji gur për të edhe hidhe në mes të Eufratit.<br>
<br>
<sup>64</sup> Masanej thuaj: ‘Kështu ka me u fundosë Babilonia edhe s’ka me u çu ma, për shkak të fatkeqësisë<br>
që unë kam me ia sjellë. Edhe ata kanë me u lodhë.’“ Këtu mbarojnë fjalët e Jeremisë.<br>
<br>
{{Querverweise-Metadaten
{{Querverweise-Metadaten
| v1 = Jer 50:9
| v1 = Jer 50:9

Aktuelle Version vom 24. Oktober 2026, 21:31 Uhr


1 Kështu po thotë Jehovai: „Kam
me çu nji erë shkatërruese
kundër Babilonisë edhe banorëve t’Leb-Kamait.

2 Kam me çu njerëz n’Babiloni për me e shoshitë, edhe
ata kanë me e shoshitë e me ia zbrazë krejt vendin.
Ditën e fatkeqësisë, kanë me iu vërsulë pi krejt anëve.

3 Aj që gjuan me hark, mos ta ngrehë harkun.
Edhe kërkush mos të çohet me parzmoren e vet.
Mos ju dhimtën djemtë e saj të ri.
Shkatërrojeni krejt ushtrinë e saj, pa lanë asnji.

4 Në vendin e kaldeasve kanë me mbetë të
vramët, të shpuem nëpër rrugët e saj.

5 Se Izraeli edhe Juda s’jonë mbetë si të veja, Zoti i tyne s’i ka lanë. Jehovai, Zoti
i ushtrive, s’i ka braktisë. Po ai vend asht plot me faj para të Shenjtit të Izraelit.

6 Ikni pi mesit të Babilonisë edhe vraponi me
e shpëtu jetën. Mos e hupni jetën për
shkak të fajit të saj. Se tash asht
koha që Jehovai me marrë hak. Aj ka
me ia kthy për krejt qka ka ba.

7 Babilonia u konë nji kupë e artë n’dorë të Jehovait.
Ajo e ka dehë krejt tokën.
Popujt kanë pi pi venës së saj.
Për qata popujt e kanë hupë mendjen.

8 Krejt papritmas Babilonia ka ra edhe asht thy.
Qani për të!
Bini balsam për dhimtën e saj, nashta mundet me u shëru.“

9 „Na kemi dashtë me e shëru Babiloninë, po ajo s’ka mujt me u shëru.
Lene atë edhe hajde të shkojmë, secili në vendin e vet.
Se gjykimi i saj ka mbërri deri në qiell.
Faji i saj asht ngritë deri te retë.

10 Jehovai na e ka dhanë të drejtën.
Hajdeni, të shkojmë në Sion e të kallxojmë qka ka ba Jehovai, Zoti jonë.“

11 Lëmoni shigjetat, merrni mburojat e rrumbullakta. Jehovai i
ka nxitë mbretërit e medëve, se aj ka
vendosë me e shkatërru Babiloninë. Se kjo asht
hakmarrja e Jehovait, hakmarrja për tempullin e vet.

12 Ngritni nji shenjë kundër mureve të Babilonisë. Forcojeni
rojën, vendosni rojet nëpër vende. Përgatiteni pritën.
Se Jehovai e ka ba planin, edhe aj
ka me e ba qka ka premtu,
po, qka ua ka thanë banorëve të Babilonisë.“

13 „Oj ti që banon afër shumë ujërave, ti që
je e pasun me thesare, fundi yt ka
ardhë, e ke mbushë masën me fitimet e tua.

14 Jehovai, Zoti i ushtrive, ka ba be në vetveten:
‘Kam me të mbushë me njerëz, aq shumë sa karkalecat,
edhe ata kanë me lëshu britma fitoreje kundër teje.’

15 Aj asht që e ka kriju tokën me fuqinë e vet,
që me mençurinë e vet e ka ba tokën pjellore me qëndru
fort, edhe që me mendjen e vet i ka shtri qiejt.

16 Kur aj e lëshon zanin e vet,
ujërat në qiell trazohen, edhe aj i
çon retë përpjetë pi skajeve të tokës.
Aj i ban vetëtimat për shiun, e
erën e nxjerr pi depot e veta.

17 Secili njeri sillet pa mend e pa dituni. Secili që
punon me metal ka me u turpnu për idhullin e
vet. Se figura prej metali që e ka ba
asht veç rrenë, e këta idhuj s’kanë frymë mrena vetes.

18 Ata jonë veç mashtrim, sene për me u tallë me to.
Kur t’u vijë dita me dhanë llogari, kanë me u shkatërru.

19 ‘Pjesa e Jakobit’ s’asht si ata, se aj
asht që i ka ba krejt senet,
po edhe shkopin e trashëgimisë së vet. Jehovai,
Zoti i ushtrive, asht emni i tij.

20 Ti je për mu nji topuz lufte, nji
armë lufte, se me ty kam me i copëtu
popujt. Me ty kam me i rrëzu mbretnitë.

21 Me ty kam me e copëtu kalin edhe kalorësin e tij.
Me ty kam me e copëtu karrocën e luftës edhe atë që e nget.

22 Me ty kam me i copëtu burrin edhe grunë.
Me ty kam me i copëtu plakun edhe të riun.
Me ty kam me i copëtu djalin e ri edhe vajzën e re.

23 Me ty kam me e copëtu bariun edhe kopenë e tij.
Me ty kam me e copëtu bujkun edhe kafshët që ia tërheqin parmendën.
Me ty kam me i copëtu qeveritarët edhe krerët që jonë nën ta.

24 Edhe kam me ia kthy Babilonisë edhe krejt banorëve të Kaldesë për krejt
të këqijat që i kanë ba në Sion para syve tuaj“, thotë Jehovai.

25 „Unë jom kundër teje, o mal shkatërrues“, thotë Jehovai, „ti
që e shkatërron krejt tokën. Kam me e shtri
dorën kundër teje, kam me të rrokullisë poshtë pi shkëmbinjve,
edhe kam me të ba nji mal të djegun.“

26 „Pi ti s’ka me marrë kërkush as gur për qoshe, as gur
për themel, se ke me mbetë i shkretë përgjithmonë“, thotë Jehovai.

27 „Ngritni nji shenjë në vend.
Bini borisë mes popujve.
Çoni popujt kundër Babilonisë.
Mblidhni kundër saj mbretnitë e Araratit, Minnit edhe Ashkenazit.
Caktoni nji njeri që ka me mbledhë ushtarë kundër saj.
Lëshoni kuajt me iu vërsulë si karkaleca me qime të ashpra.

28 Çoni popujt kundër saj, mbretërit e Medisë, qeveritarët
e saj edhe krejt krerët që jonë nën ta,
bashkë me krejt vendet që ata i sundojnë.

29 Edhe toka ka me u dridhë e me u tundë, se planet
e Jehovait kundër Babilonisë kanë me u zbatu, për me e kthy
vendin e Babilonisë në nji vend tmerri, ku s’ka me jetu kërkush.

30 Luftëtarët e Babilonisë e kanë nalë luftën.
Ata po rrinë nëpër fortifikatat e veta.
Fuqia i ka lanë.
Jonë ba si gra.
Shtëpitë e tyne jonë kallë.
Shulat e dyerve të tyne jonë thy.

31 Nji lajmëtar po vrapon me e taku tjetrin, edhe nji tjetër
po vrapon me e taku tjetrin, për me i kallxu mbretit
të Babilonisë që qyteti i tij asht pushtu pi krejt anëve,

32 që vendet ku kalohet lumi jonë
marrë, barkat prej papirusi jonë djegë,
edhe ushtarët i ka kapë tmerri.“

33 Se kështu po thotë Jehovai, Zoti i ushtrive, Zoti i Izraelit:
„Bija e Babilonisë asht si nji lëmë ku shihet gruni.
Tash asht koha me e shkelë fort.
Shumë shpejt ka me i ardhë koha e korrjes.“

34 „Mbreti Nebukadnezar i Babilonisë më ka përbi.
Më ka futë në huti.
Më ka lanë anash, si me konë nji enë e zbrazët.
Më ka përbi si nji gjarpën i madh.
E ka mbushë barkun e vet me senet e mia të mira.
Më ka shpërla e më ka çu tutje.

35 ‘Dhunën që ma kanë ba mu edhe trupit tem, le t’i bjerë Babilonisë!’, po thotë banorja e Sionit.
‘Edhe gjaku jem le t’u bjerë mbi krye banorëve të Kaldesë!’, po thotë Jerusalemi.“

36 Për qata Jehovai po thotë: „Unë kam me
e marrë në dorë rastin tand, edhe kam
me marrë hak për ty. Kam me ia
tha detin edhe kam me ia shteru puset.

37 Edhe Babilonia ka me u ba grumbuj gurësh,
vend ku kanë me u mshefë çakejt,
nji vend tmerri e për me u tallë
me të, ku s’ka me jetu kërkush.

38 Krejt bashkë kanë me ulëritë si luanë të ri.
Kanë me hungëru si këlyshë luanësh.“

39 „Kur t’u ndizet dëshira, kam me ua përgatitë gostinë edhe
kam me i dehë, që ata me bërtitë pi gëzimit.
Masanej kanë me ra në nji gjumë pa fund,
pi të cilit s’kanë me u zgju ma“, thotë Jehovai.

40 „Kam me i rrëzu si qengjat që i çojnë
për me i therë, si deshtë bashkë me cjeptë.“

41 „Qysh u pushtu Sheshaku, qysh u mor ajo
që u konë lavdia e krejt tokës! Qysh
u ba Babilonia nji vend tmerri mes popujve!

42 Deti ka ardhë mbi Babiloninë.
Valët e tij të shumta e kanë mbulu.

43 Qytetet e saj jonë ba vende tmerri, tokë pa ujë edhe shkretëtinë.
Asht nji vend ku s’ka me jetu kërkush, e ku s’ka me kalu asnji njeri.

44 Kam me u marrë me Belin në Babiloni,
edhe kam me ia nxjerrë pi gojës qka ka
përbi. Popujt s’kanë me shku ma turma-turma tek
aj, edhe muri i Babilonisë ka me ra.

45 Dilni pi mesit të saj, o populli jem!
Shpëtojeni jetën pi zemërimit të zjarrtë të Jehovait.

46 Mos e hupni guximin edhe mos u tutni për shkak të
lajmit që ka me u ni në vend. Nji vit ka
me ardhë nji lajm, edhe vitin tjetër prapë nji tjetër,
për dhunën në vend edhe për sunduesit që luftojnë mes veti.

47 Për qata, po vijnë ditët kur kam me u marrë
me idhujt e Babilonisë. Krejt vendi i saj ka
me mbetë i turpnum, edhe krejt të vramët e saj
kanë me mbetë të shtrimë në mes të saj.

48 Qielli edhe toka, bashkë me krejt qka ka në to, kanë
me u gëzu për shkatërrimin e Babilonisë, se ata që
kanë me e shkatërru kanë me ardhë pi veriut“, thotë Jehovai.

49 „Babilonia jo veç që i ka ba izraelitët me ra,
po në Babiloni kanë ra edhe njerëz pi krejt toka.

50 Ju që i keni shpëtu shpatës, vazhdoni rrugën, mos u nalni!
Kujtojeni Jehovain edhe kur jeni larg.
Ah, sikur ta mbanit Jerusalemin në mend!“

51 „Na jemi turpnu, se na u desht me i ni
përqeshjet. Fytyra na u ka mbulu me turp, se të huejt
kanë hy në vendet e shenjta të shpisë së Jehovait.“

52 „Për qata, po vijnë ditët“, thotë Jehovai, „kur kam
me u marrë me idhujt e saj, edhe në
krejt vendin e saj të plagosunit kanë me rënku.“

53 „Edhe nëse Babilonia hyp deri në qiell, edhe nëse i
forcon fortifikatat e veta të nalta, prapë unë kam me
i çu ata që kanë me e shkatërru“, thotë Jehovai.

54 „Ndigjoni!
Pi Babilonisë po vijnë britma, zhurma e nji fatkeqësie të madhe pi vendit të kaldeasve,

55 se Jehovai po e shkatërron Babiloninë, aj ka
me ia nalë zhurmën, edhe armiqtë e saj
kanë me gjëmu si valët e detit. Ka
me u ni zhurma e zanave të tyne.

56 Se shkatërruesi ka me ardhë mbi Babiloninë. Luftëtarët
e saj kanë me u zanë rob, edhe harqet
e tyne kanë me u thy, se Jehovai
asht Zot që e kthen hakun. Aj ka me
ua kthy patjetër për krejt qka kanë ba.

57 Kam me i dehë krerët e saj edhe të mençmit e saj, qeveritarët,
krerët që jonë nën ta edhe luftëtarët e saj, edhe ata kanë
me ra në nji gjumë pa fund, pi të cilit s’kanë me u
zgju ma“, thotë Mbreti, që e ka emnin Jehova, Zoti i ushtrive.

58 Kështu po thotë Jehovai, Zoti i ushtrive:
„Sado i gjanë që asht muri i Babilonisë, aj ka me u rrënu deri në themel.
Sado të nalta që jonë portat e qytetit, ato kanë me u kallë.
Popujt kanë me u lodhë kot.
Kombet kanë me u mundu veç për me e ushqy zjarrin.“

59 Profeti Jeremia i ka dhanë udhëzime Serajës, djalit të Nerijës, djalit të Mahsejës, kur aj ka shku bashkë me mbretin Zedekia të Judës në Babiloni, në vitin e katërt të mbretnimit të tij. Seraja u konë përgjegjës për strehim.

60 Jeremia i ka shkru në nji libër krejt fatkeqësitë që kanë me ardhë mbi Babiloninë, krejt këto fjalë që jonë thanë kundër Babilonisë.

61 Jeremia i ka thanë edhe Serajës: „Kur të mbërrish në Babiloni edhe ta shohësh qytetin, duhet me i lexu me za krejt këto fjalë.

62 Masanej thuaj: ‘O Jehova, ti ke thanë që ky vend ka me u shkatërru edhe ka me mbetë i shkretë, pa njerëz e pa kafshë, i shkatërrum përgjithmonë.’

63 Edhe kur ta krysh leximin e këtij libri, lidhe nji gur për të edhe hidhe në mes të Eufratit.

64 Masanej thuaj: ‘Kështu ka me u fundosë Babilonia edhe s’ka me u çu ma, për shkak të fatkeqësisë
që unë kam me ia sjellë. Edhe ata kanë me u lodhë.’“ Këtu mbarojnë fjalët e Jeremisë.