Luka 9: Unterschied zwischen den Versionen

Aus bibla-popullore.org
Zur Navigation springen Zur Suche springen
(Erst. und Quver. Luk 9 1-62)
 
Keine Bearbeitungszusammenfassung
 
(8 dazwischenliegende Versionen von 4 Benutzern werden nicht angezeigt)
Zeile 1: Zeile 1:
<sup>1</sup><br>
{{Textstatus
<sup>2</sup><br>
| Status = KI
<sup>3</sup><br>
| Notiz =
<sup>4</sup><br>
}}
<sup>5</sup><br>
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
<sup>6</sup><br>
<br><br>
<sup>7</sup><br>
<sup>1</sup> Atëher ai i thirri të dymbëdhjetit bashkë e u dha fuqi e autoritet mbi krejt frymat e këqija, dhe fuqi me i shnosh smundjet. <sup>2</sup> I çoi me prediku mbretninë e Zotit edhe me i bo të shënosh te smurët. <sup>3</sup> „Mos merrni kurgjo për rrugë“, u tha ai, „as shtaga, as torbë  për ushqim, as bukë, as pare, dhe as nji teshë ma shumë. <sup>4</sup> Kurdo që hini në një shpi, aty rrini, edhe prej aty nisuni apet. <sup>5</sup> E kur s’ju pranojnë, me tu dalë prej atij qyteti, shkuni pluhnin prej kamve si paralajmërim për njerzit.“ <sup>6</sup> Ata u nisën e shkojshin katun më katun, e kudo e shpallshin lajmin e mirë edhe i shërojshin të smurët.
<sup>8</sup><br>
<br>
<sup>9</sup><br>
<sup>7</sup> Krejt kjo i ra në vesh edhe Herodit, sundimtarit të asaj krahine, e ai u hutua, se disa thojshin që Gjoni osht çu prej të vdekunve, <sup>8</sup> të tjerë thojshin që Elịja osht paraqit apet, dhe tjerë thojshin që u çu nji profet i vjetër. <sup>9</sup> Herodi tha: „Gjonin unë ja kom pre kryt. Po kush osht ky, për të cilin po i nij krejt kto fjal?“ E donte patjetër me e pa.
<sup>10</sup><br>
<br>
<sup>11</sup><br>
<sup>10</sup> Kur u kthyn nxansat, i kallxun Jezusit krejt qka kishin bo. Masanej i mori me vete dhe u largun në qytetin që thirrej Betsaida, që me kon veç. <sup>11</sup> Por kallabllaku i njerzve e morën vesh e shkun permas/mrapa tij. Ai i priti mirë, u foli për mbretninë e Zotit, edhe i shnoshke te smurët. <sup>12</sup> Kur dita nisi me perëndu, te dymbëdhjet nxansat erdhën e i thanë: „Nisjani njerzit me i shpërnda, se le të shkojn në katunet rreth e rrotull e në katune me gjet vend me flejt e me gjet ushqim, se këtu jemi ne vend te vetmum.“ <sup>13</sup> Ai u tha: „Jepni ju me hanger.“ Ata thanë: „Na kemi veç pesë bukë e dy peshq. Veç nëse shkojmë vet me ble ushqim për krejt.“ <sup>14</sup> Se aty jen kan rreth 5000 burra. Ai u tha nxansave: „Boni me i ul ne grupe, ka rreth 50 veta.“ <sup>15</sup> Ata banë qashtu, e krejt u ulën. <sup>16</sup> Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, i qoj syt kah havaja dhe i bekoi. Masanej i theu bukët e ua dha nxansave, që me ua dhanë njerëzve. <sup>17</sup> Krejt hangrën e u nginën. Copat që teprun i mledhën, e u mushën dymbëdhjet shporta me buke.
<sup>12</sup><br>
<br>
<sup>13</sup><br>
<sup>18</sup> Ma vonë, kur ai u lutke vet, nxansat i erdhën ngat, dhe ai i veti: „Kush po thojnë njerzt që jom unë?“ <sup>19</sup> Ata thanë: „Do thojn: Gjoni Pagëzuesi. Do tjerë thonë: Elịa. E tjerë: u çu nji profet i vjetër.“ <sup>20</sup> Ai i veti: „Po ju, kush po thoni që jom unë?“ Pjetri u përgjigj: „Ti je Krishti i Zotit.“ <sup>21</sup> Masanej ai ua preu shkurt e ua ndaloi me ia thanë kërkujt. <sup>22</sup> Edhe tha: „Djali i Njeriut duhet me hek shumë, ka me u refuzu prej pleqve, kryepriftave e skribet, kan me u vra, por ditën e tretë ka me u çu prej dekes ose ka mu ringjall.“
<sup>14</sup><br>
<br>
<sup>15</sup><br>
<sup>23</sup> Masanej u tha krejtve: „Kush don me kon mrapa meje, duhet me e mohu veten, çdo ditë me e marrë shtyllën e mundimit, e mem njek mu pa u nal. <sup>24</sup> Se kush don me pshtu jetën e vet, ka me e hup, po kush e hup jetën e vet për shkak temin, ai ka me e shpëtu. <sup>25</sup> Qka i vlen njeriut me fitu krejt botën, e me u hup veten ose me u shkatrru? <sup>26</sup> Se kush turpnohet prej meje e prej fjalëve të mia, edhe Djali i Njeriut ka me u turpnu prej tij, kur ka me ardh ne lavdin e vet, edhe ne lavdinë e Babës, edhe te melaqeve te shenjta. <sup>27</sup> Por po ju thom pernime: do prej këtyne që po rrijnë këtu s’kan me dek pa e pa mbretninë e Zotit.“
<sup>16</sup><br>
<br>
<sup>17</sup><br>
<sup>28</sup> Rreth tet ditë masi i tha këto, ai i mori me vete Pjetrin, Gjonin e Jakobin, e u ngjit ne nji mal me u lut. <sup>29</sup> Tu u lut, pamja e fytyrës iu ndrru, e teshat iu banë te bardha që shndritshin. <sup>30</sup> Ne at çast kohe u paraqitën dy burra tu fol me të: Mojsiu  dhe Elịja. <sup>31</sup> U dukën ne lavdi e po folshin për largimin e tij, që ka me ndodh ne Jerusalem. <sup>32</sup> Pjetri dhe ata tjerët i kishte marrë gjumi, por kur u çuan mirë, e panë lavdin e tij edhe dy burrat që rrishin me të. <sup>33</sup> Kur ata dy po dojshin me u nda prej tij, Pjetri i tha Jezusit: „Msues, sa mirë që jemi këtu! Hajde me ngrit tri çadra: nji për ty, nji për Mojsiun, e nji për Elịjan.“ Ai s’e dijke qka po folke. <sup>34</sup> Derisa po i thojke këto, u bo nji re e i mbuloi. Kur reja i mloj krejt, ata u tuten. <sup>35</sup> Atëher erdh nji za prej resë: „Ky osht Djali jem, i zgjedhuni. Ngojoni ate!“ <sup>36</sup> Kur foli ai za, Jezusi u pa apet qe u kan veç. Nxansat e majtën për vete, e ne at kohë s’i thanë kërkujt qka kishin pa.
<sup>18</sup><br>
<br>
<sup>19</sup><br>
<sup>37</sup> Ditën tjetër zhdrypen prej malit, e nji kallabllak i madh i doli Jezusit përpara. <sup>38</sup> Nji burrë prej kallabllakit bërtiti: „Msues, të lutna, kqyre djalin tem, se e kom veç kët djal! <sup>39</sup> Nji frym e keqe e kapi, ai paprit bërtet, e qet në kriza,dhe i del shkumë prej goje. E dëmton, e s’e lëshon lehtë pa i ba keq. <sup>40</sup> I luta nxansat e tu me e nxjerr, po s’mujtën.“ <sup>41</sup> Jezusi tha: „O gjeneratë pa besim dhe e prisht! Sa gatë duhet me nejt me ju e me ju duru? Bima djalin këtu.“ <sup>42</sup> Kur djali u afru, fryma e keqe e rrxoi për tokë e e mundojke me kriza të rana. Po Jezusi e qortoi frymën e keqe, e shnoshi djalin, e ja ktheu babës së vet. <sup>43</sup> Krejt u çuditën për fuqinë e madhe të Zotit.
<sup>20</sup><br>
<br>
<sup>21</sup><br>
Derisa njerzt po çuditshin për krejt qka po bënte, ai u tha nxansave të vet: <sup>44</sup> „Ngoni mirë e majini n’mend këto fjalë, se Biri i Njeriut ka me u tradhtu në dorë të njerzve.“ <sup>45</sup> Por ata s’e kuptun qka po thojke. Rrike e msheftë për ta, që mos me e kuptu, e s’guxojshin as me e vetë.
<sup>22</sup><br>
<br>
<sup>23</sup><br>
<sup>46</sup> Masanej ja nisën me u përla se kush prej tyne osht ma i madhi. <sup>47</sup> Jezusi e dijke qka po mendojshin në zemër, e mori nji thfmi dhe e qiti në krah të vet, <sup>48</sup> e tha: „Kush e pranon këtë thfmi në emnin tem, më pranon edhe mu. E kush më pranon mu, e pranon edhe Atë që më ka dergu mu. Se ai që sillet ma i përvulun në mesin e juve, ai osht i madh.“
<sup>24</sup><br>
<br>
<sup>25</sup><br>
<sup>49</sup> Gjoni tha: „Msues, na e pamë nji njeri tu e përdor emnin tand me i nxjerr frymat e këqija. Na u munum me e nal, se s’po na ndjek ma neve.“ <sup>50</sup> Jezusi u tha: „Mos e nalni, se kush s’osht kundër jush, osht me ju.“
<sup>26</sup><br>
<br>
<sup>27</sup><br>
<sup>51</sup> Kur u afrun ditët e për me u ngjit në hava ai kish vendos që me shku në Jerusalem. <sup>52</sup> I çoi do lajmëtar përpara, e ata shkun në një katun samaritan me ja përgatit venin. <sup>53</sup> Po ata s’e pranuan, se ai ishte nis me shku në Jerusalem. <sup>54</sup> Kur e panë kët nxansat Jakobi e Gjoni, thanë: „Zotni, a don me thirr zjarm prej havas me i zhduk?“ <sup>55</sup> Po ai u kthy e i qortoi ose korigjoj. <sup>56</sup> Masanej shkun në një katun tjetër.
<sup>28</sup><br>
<br>
<sup>29</sup><br>
<sup>57</sup> Tu ec udhës, dikush i tha: „Unë të ndjeki kudo që ki me shku.“ <sup>58</sup> Jezusi i tha: „Dhelpnat i kanë strofullat e veta, edhe zogjt e havas i kanë folet, po Biri i Njeriut s’ka ku me e ul kryt.“ <sup>59</sup> Nji tjetrit i tha: „Hajde përmas meje!“ Ai i tha: „Zotni, lejom njiher me shku me varros babën tem.“ <sup>60</sup> Jezusi i tha: „Leji të  dektit me i varros të dektit e vet, po ti shko e shpalle mbretnin e Zotit kamas kudo.“ <sup>61</sup> Nji tjetër tha: „Ka me të ndjek, Zotni, por lejom ma përpara me i përshëndet ata të shpisë.“ <sup>62</sup> Jezusi i tha: „Kurkush që e vnon dorën në parmen e kqyr përmas, s’osht i pranushëm për mbretnin e Zotit.“
<sup>30</sup><br>
<sup>31</sup><br>
<sup>32</sup><br>
<sup>33</sup><br>
<sup>34</sup><br>
<sup>35</sup><br>
<sup>36</sup><br>
<sup>37</sup><br>
<sup>38</sup><br>
<sup>39</sup><br>
<sup>40</sup><br>
<sup>41</sup><br>
<sup>42</sup><br>
<sup>43</sup><br>
<sup>44</sup><br>
<sup>45</sup><br>
<sup>46</sup><br>
<sup>47</sup><br>
<sup>48</sup><br>
<sup>49</sup><br>
<sup>50</sup><br>
<sup>51</sup><br>
<sup>52</sup><br>
<sup>53</sup><br>
<sup>54</sup><br>
<sup>55</sup><br>
<sup>56</sup><br>
<sup>57</sup><br>
<sup>58</sup><br>
<sup>59</sup><br>
<sup>60</sup><br>
<sup>61</sup><br>
<sup>62</sup><br>


{{Querverweise-Metadaten
{{Querverweise-Metadaten

Aktuelle Version vom 2. Juni 2026, 21:38 Uhr


⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️

1 Atëher ai i thirri të dymbëdhjetit bashkë e u dha fuqi e autoritet mbi krejt frymat e këqija, dhe fuqi me i shnosh smundjet. 2 I çoi me prediku mbretninë e Zotit edhe me i bo të shënosh te smurët. 3 „Mos merrni kurgjo për rrugë“, u tha ai, „as shtaga, as torbë për ushqim, as bukë, as pare, dhe as nji teshë ma shumë. 4 Kurdo që hini në një shpi, aty rrini, edhe prej aty nisuni apet. 5 E kur s’ju pranojnë, me tu dalë prej atij qyteti, shkuni pluhnin prej kamve si paralajmërim për njerzit.“ 6 Ata u nisën e shkojshin katun më katun, e kudo e shpallshin lajmin e mirë edhe i shërojshin të smurët.
7 Krejt kjo i ra në vesh edhe Herodit, sundimtarit të asaj krahine, e ai u hutua, se disa thojshin që Gjoni osht çu prej të vdekunve, 8 të tjerë thojshin që Elịja osht paraqit apet, dhe tjerë thojshin që u çu nji profet i vjetër. 9 Herodi tha: „Gjonin unë ja kom pre kryt. Po kush osht ky, për të cilin po i nij krejt kto fjal?“ E donte patjetër me e pa.
10 Kur u kthyn nxansat, i kallxun Jezusit krejt qka kishin bo. Masanej i mori me vete dhe u largun në qytetin që thirrej Betsaida, që me kon veç. 11 Por kallabllaku i njerzve e morën vesh e shkun permas/mrapa tij. Ai i priti mirë, u foli për mbretninë e Zotit, edhe i shnoshke te smurët. 12 Kur dita nisi me perëndu, te dymbëdhjet nxansat erdhën e i thanë: „Nisjani njerzit me i shpërnda, se le të shkojn në katunet rreth e rrotull e në katune me gjet vend me flejt e me gjet ushqim, se këtu jemi ne vend te vetmum.“ 13 Ai u tha: „Jepni ju me hanger.“ Ata thanë: „Na kemi veç pesë bukë e dy peshq. Veç nëse shkojmë vet me ble ushqim për krejt.“ 14 Se aty jen kan rreth 5000 burra. Ai u tha nxansave: „Boni me i ul ne grupe, ka rreth 50 veta.“ 15 Ata banë qashtu, e krejt u ulën. 16 Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, i qoj syt kah havaja dhe i bekoi. Masanej i theu bukët e ua dha nxansave, që me ua dhanë njerëzve. 17 Krejt hangrën e u nginën. Copat që teprun i mledhën, e u mushën dymbëdhjet shporta me buke.
18 Ma vonë, kur ai u lutke vet, nxansat i erdhën ngat, dhe ai i veti: „Kush po thojnë njerzt që jom unë?“ 19 Ata thanë: „Do thojn: Gjoni Pagëzuesi. Do tjerë thonë: Elịa. E tjerë: u çu nji profet i vjetër.“ 20 Ai i veti: „Po ju, kush po thoni që jom unë?“ Pjetri u përgjigj: „Ti je Krishti i Zotit.“ 21 Masanej ai ua preu shkurt e ua ndaloi me ia thanë kërkujt. 22 Edhe tha: „Djali i Njeriut duhet me hek shumë, ka me u refuzu prej pleqve, kryepriftave e skribet, kan me u vra, por ditën e tretë ka me u çu prej dekes ose ka mu ringjall.“
23 Masanej u tha krejtve: „Kush don me kon mrapa meje, duhet me e mohu veten, çdo ditë me e marrë shtyllën e mundimit, e mem njek mu pa u nal. 24 Se kush don me pshtu jetën e vet, ka me e hup, po kush e hup jetën e vet për shkak temin, ai ka me e shpëtu. 25 Qka i vlen njeriut me fitu krejt botën, e me u hup veten ose me u shkatrru? 26 Se kush turpnohet prej meje e prej fjalëve të mia, edhe Djali i Njeriut ka me u turpnu prej tij, kur ka me ardh ne lavdin e vet, edhe ne lavdinë e Babës, edhe te melaqeve te shenjta. 27 Por po ju thom pernime: do prej këtyne që po rrijnë këtu s’kan me dek pa e pa mbretninë e Zotit.“
28 Rreth tet ditë masi i tha këto, ai i mori me vete Pjetrin, Gjonin e Jakobin, e u ngjit ne nji mal me u lut. 29 Tu u lut, pamja e fytyrës iu ndrru, e teshat iu banë te bardha që shndritshin. 30 Ne at çast kohe u paraqitën dy burra tu fol me të: Mojsiu dhe Elịja. 31 U dukën ne lavdi e po folshin për largimin e tij, që ka me ndodh ne Jerusalem. 32 Pjetri dhe ata tjerët i kishte marrë gjumi, por kur u çuan mirë, e panë lavdin e tij edhe dy burrat që rrishin me të. 33 Kur ata dy po dojshin me u nda prej tij, Pjetri i tha Jezusit: „Msues, sa mirë që jemi këtu! Hajde me ngrit tri çadra: nji për ty, nji për Mojsiun, e nji për Elịjan.“ Ai s’e dijke qka po folke. 34 Derisa po i thojke këto, u bo nji re e i mbuloi. Kur reja i mloj krejt, ata u tuten. 35 Atëher erdh nji za prej resë: „Ky osht Djali jem, i zgjedhuni. Ngojoni ate!“ 36 Kur foli ai za, Jezusi u pa apet qe u kan veç. Nxansat e majtën për vete, e ne at kohë s’i thanë kërkujt qka kishin pa.
37 Ditën tjetër zhdrypen prej malit, e nji kallabllak i madh i doli Jezusit përpara. 38 Nji burrë prej kallabllakit bërtiti: „Msues, të lutna, kqyre djalin tem, se e kom veç kët djal! 39 Nji frym e keqe e kapi, ai paprit bërtet, e qet në kriza,dhe i del shkumë prej goje. E dëmton, e s’e lëshon lehtë pa i ba keq. 40 I luta nxansat e tu me e nxjerr, po s’mujtën.“ 41 Jezusi tha: „O gjeneratë pa besim dhe e prisht! Sa gatë duhet me nejt me ju e me ju duru? Bima djalin këtu.“ 42 Kur djali u afru, fryma e keqe e rrxoi për tokë e e mundojke me kriza të rana. Po Jezusi e qortoi frymën e keqe, e shnoshi djalin, e ja ktheu babës së vet. 43 Krejt u çuditën për fuqinë e madhe të Zotit.
Derisa njerzt po çuditshin për krejt qka po bënte, ai u tha nxansave të vet: 44 „Ngoni mirë e majini n’mend këto fjalë, se Biri i Njeriut ka me u tradhtu në dorë të njerzve.“ 45 Por ata s’e kuptun qka po thojke. Rrike e msheftë për ta, që mos me e kuptu, e s’guxojshin as me e vetë.
46 Masanej ja nisën me u përla se kush prej tyne osht ma i madhi. 47 Jezusi e dijke qka po mendojshin në zemër, e mori nji thfmi dhe e qiti në krah të vet, 48 e tha: „Kush e pranon këtë thfmi në emnin tem, më pranon edhe mu. E kush më pranon mu, e pranon edhe Atë që më ka dergu mu. Se ai që sillet ma i përvulun në mesin e juve, ai osht i madh.“
49 Gjoni tha: „Msues, na e pamë nji njeri tu e përdor emnin tand me i nxjerr frymat e këqija. Na u munum me e nal, se s’po na ndjek ma neve.“ 50 Jezusi u tha: „Mos e nalni, se kush s’osht kundër jush, osht me ju.“
51 Kur u afrun ditët e për me u ngjit në hava ai kish vendos që me shku në Jerusalem. 52 I çoi do lajmëtar përpara, e ata shkun në një katun samaritan me ja përgatit venin. 53 Po ata s’e pranuan, se ai ishte nis me shku në Jerusalem. 54 Kur e panë kët nxansat Jakobi e Gjoni, thanë: „Zotni, a don me thirr zjarm prej havas me i zhduk?“ 55 Po ai u kthy e i qortoi ose korigjoj. 56 Masanej shkun në një katun tjetër.
57 Tu ec udhës, dikush i tha: „Unë të ndjeki kudo që ki me shku.“ 58 Jezusi i tha: „Dhelpnat i kanë strofullat e veta, edhe zogjt e havas i kanë folet, po Biri i Njeriut s’ka ku me e ul kryt.“ 59 Nji tjetrit i tha: „Hajde përmas meje!“ Ai i tha: „Zotni, lejom njiher me shku me varros babën tem.“ 60 Jezusi i tha: „Leji të dektit me i varros të dektit e vet, po ti shko e shpalle mbretnin e Zotit kamas kudo.“ 61 Nji tjetër tha: „Ka me të ndjek, Zotni, por lejom ma përpara me i përshëndet ata të shpisë.“ 62 Jezusi i tha: „Kurkush që e vnon dorën në parmen e kqyr përmas, s’osht i pranushëm për mbretnin e Zotit.“