Gjoni 4: Unterschied zwischen den Versionen
(Erst. + Quver. Joh. 4 1-54) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| (3 dazwischenliegende Versionen von einem anderen Benutzer werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
<sup>1</sup> | {{Textstatus | ||
<sup>2</sup> | | Status = KI | ||
<sup>3</sup> | | Notiz = | ||
<sup>4</sup> | }}<br><br> | ||
<sup>5</sup>< | <sup>1</sup> Zotnia e mori vesh qka kishin ni Farisenjtë për të, domethanë që Jezusi po bante ma shumë nxansa edhe po pagëzonte ma shumë se Gjoni, <sup>2</sup> edhe pse Jezusi vetë nuk pagëzonte, po nxansat e tij. <sup>3</sup> Atëherë aj e la Judenë edhe u nis prapë për Galile. <sup>4</sup> Po duhej me kalu nëpër Samari. <sup>5</sup> Kështu ka ardhë në nji qytet samaritan me emnin Sikar, afër arës që Jakupi ja kishte dhanë djalit të vet Jozefit. <sup>6</sup> Aty ishte edhe pusi i Jakupit. Jezusi u ul te pusi, se ishte lodhë pi rrugës. Ishte diku kah ora e 6-të. | ||
<sup>6< | <br> | ||
<sup>7</sup> | <br> | ||
<sup>8</sup> | <sup>7</sup> Nji gru Samaritane ka ardhë me marrë ujë, edhe Jezusi i tha: „Ma jep pak ujë me pi.“ <sup>8</sup> Nxansat e tij kishin shku në qytet me ble ushqim. <sup>9</sup> Samaritania e pyti: „Qysh po më lyp ti ujë mu, kur ti je Jude e unë jom gru Samaritane?“ Se Judenjtë nuk kishin punë me Samaritanët. <sup>10</sup> Jezusi ju përgjigj: „Sikur ta dije qka asht dhurata e Zotit edhe kush asht aj që po të thotë: ‘Ma jep pak ujë me pi’, ti kishe lypë pi tij, edhe aj ta kishte dhanë ujë të gjallë.“ <sup>11</sup> Ajo i tha: „Zotni, ti s’ki as kovë me veti, e pusi asht i thellë. Pi kah e ki atëherë qit ujë të gjallë? <sup>12</sup> A mos je ma i madh se paraardhësi jonë Jakupi, që na e ka dhanë qit pus, edhe vetë ka pi pi tij, bashkë me djemtë e vet edhe bagëtinë e vet?“ <sup>13</sup> Jezusi ju përgjigj: „Secili që pi pi qitij uji, prapë ka me pasë etje. <sup>14</sup> Po kush pi pi ujit që unë ja jap, kurrë ma s’ka me pasë etje. Ky ujë ka me u bo mrena tij nji burim që gurgullon e jep jetë t’amshume.“ <sup>15</sup> Gruaja i tha: „Zotni, ma jep qit ujë, që mos me pasë ma etje edhe mos me ardhë vazhdimisht qitu me marrë ujë.“ | ||
<sup>9</sup> | <br> | ||
<sup>10</sup> | <br> | ||
<sup>11</sup> | <sup>16</sup> Aj i tha: „Shko thirre burrin tand.“ <sup>17</sup> Gruaja tha: „S’kam burrë.“ Jezusi ju përgjigj: „Mirë the: ‘S’kam burrë.’ <sup>18</sup> Se i ke pasë pesë burra, po burri me të cilin je tash, nuk asht burri yt. Këtu e the të vërtetën.“ <sup>19</sup> Gruaja i tha: „Zotni, po e shoh që je pejgamber. <sup>20</sup> Të parët tonë e kanë adhuru Zotin në qit mal, po ju thoni që duhet me e adhuru në Jerusalem.“ <sup>21</sup> Jezusi ju përgjigj: „Besom, oj gru, po vjen koha kur s’keni me e adhuru Atin as në qit mal, as në Jerusalem. <sup>22</sup> Ju e adhuroni atë që nuk e njihni, kurse na e adhurojmë atë që e njohim, se shpëtimi nis pi Judenjve. <sup>23</sup> Po vjen koha, po bile veç ka ardhë, kur adhuruesit e vërtetë kanë me e adhuru Atin me frymë edhe me të vërtetë, se Ati po kërkon adhurues të tillë. <sup>24</sup> Zoti asht frymë, edhe ata që e adhurojnë, duhet me e adhuru me frymë edhe me të vërtetë.“ <sup>25</sup> Gruaja ju përgjigj: „E di që ka me ardhë Mesia, që quhet Krisht. Kur të vjen aj, ka me na i shpjegu krejt senet.“ <sup>26</sup> Jezusi i tha: „Unë jom aj, ky që po flet me ty.“ | ||
<sup>12</sup> | <br> | ||
<sup>13</sup> | <br> | ||
<sup>14</sup> | <sup>27</sup> Në qat moment erdhën nxansat e tij edhe u çuditën që po fliste me nji gru. Po normal, kërkush s’e pyti: „Qka po bon?“, a: „Pse po flet me të?“ <sup>28</sup> Gruaja e la shtambën e ujit aty, shkoi në qytet edhe ju kallxoi njerzve: <sup>29</sup> „Hajdeni e kqyrne nji njeri që m’i ka kallxu krejt qka kam bo. A mos asht ky Krishti?“ <sup>30</sup> Atëherë njerzt dolën pi qytetit edhe shkun te aj. | ||
<sup>15</sup><br> | <br> | ||
<sup>16</sup> | <br> | ||
<sup>17</sup> | <sup>31</sup> Ndërkohë nxansat po i thojshin: „Rabi, ha diçka.“ <sup>32</sup> Aj ju përgjigj: „Unë kam nji ushqim që ju s’e dini.“ <sup>33</sup> Atëherë nxansat thanë mes veti: „A mos i ka pru dikush diçka me hangër?“ <sup>34</sup> Jezusi ju shpjegoi: „Ushqimi jem asht me e bo vullnetin e Atij që m’ka dërgu edhe me e kry veprën e tij deri në fund. <sup>35</sup> A nuk thoni ju që kanë mbetë edhe katër muj deri në korrje? Po unë po ju thom: çoni sytë e kqyrni arat, se janë pjekë për korrje. Tashmë <sup>36</sup> korrësi po e merr pagën e vet edhe po mbledh fryt për jetë t’amshume, që edhe aj që ka mbjellë, edhe aj që korr, me u gëzu bashkë. <sup>37</sup> Këtu po del e vërtetë ajo fjala: Njani mbjell, tjetri korr. <sup>38</sup> Unë ju kam dërgu me korrë atë për të cilën ju s’jeni lodhë. Tjerët janë lodhë, e ju po përfitoni pi punës së tyne të randë.“ | ||
<sup>18</sup> | <br> | ||
<sup>19</sup> | <br> | ||
<sup>20</sup> | <sup>39</sup> Shumë Samaritanë pi atij qyteti besun në të për shkak të dëshmisë së grues që thoshte: „M’i ka kallxu krejt qka kam bo.“ <sup>40</sup> Prandaj, kur Samaritanët erdhën te aj, ju lutën me nejtë aty, edhe aj ndejti aty dy ditë. <sup>41</sup> Si rezultat, edhe shumë ma shumë njerz erdhën te besimi për shkak të fjalëve të tij, <sup>42</sup> edhe i thanë grues: „Tash nuk po besojmë veç për shkak të fjalëve tua, se e kemi ni vetë edhe e dimë që ky njeri përnime asht Shpëtimtari i botës.“ | ||
<sup>21</sup> | <br> | ||
<sup>22</sup> | <br> | ||
<sup>23</sup> | <sup>43</sup> Mas dy ditësh, aj vazhdoi rrugën për Galile. <sup>44</sup> Vetë Jezusi kishte dëshmu që nji pejgamber nuk nderohet në vendlindjen e vet. <sup>45</sup> Kur mbrrini në Galile, njerzt e pritën mirë, sepse kishin qenë në Jerusalem në festë edhe i kishin pa krejt qka kishte bo atje. | ||
<sup>24</sup> | <br> | ||
<sup>25</sup> | <br> | ||
<sup>26</sup><br> | <sup>46</sup> Pastaj aj shkoi prapë në Kanë të Galilesë, ku e kishte kthy ujin në venë. Në Kapernaum ishte nji zyrtar mbretnor që e kishte djalin e smutë. <sup>47</sup> Kur ky burrë mori vesh që Jezusi kishte ardhë pi Judesë në Galile, shkoi te aj edhe ju lut me zhdrypë në Kapernaum e me ja shëru djalin, që ishte tu dekë. <sup>48</sup> Po Jezusi i tha: „Nëse nuk shihni shenja edhe mrekulli, ju kurrë s’keni me besu.“ <sup>49</sup> Zyrtari mbretnor ju lut: „Zotni, zhdryp para se me m’dekë fëmija!“ <sup>50</sup> Jezusi ju përgjigj: „Shko në shpi, djali yt jeton.“ Burri i besoi asaj që i tha Jezusi edhe shkoi. <sup>51</sup> Hala ishte rrugës, kur shërbëtorët e tij i dolën përpara edhe i thanë që djali i tij jeton. <sup>52</sup> Atëherë i pyti saktë pi kur i ishte bo ma mirë, e ata ju përgjigjën: „Dje në orën e 7-të i ka ikë temperatura.“ <sup>53</sup> Atëherë baba e kuptoi që kjo kishte ndodhë pikërisht në qat orë kur Jezusi i kishte thanë: „Djali yt jeton.“ Kështu aj edhe krejt shpija e tij besun. <sup>54</sup> Kjo ishte shenja e dytë që Jezusi e bani kur erdh pi Judesë në Galile. | ||
<sup>27</sup> | <br><br> | ||
<sup>28</sup> | |||
<sup>29</sup> | |||
<sup>30</sup><br> | |||
<sup>31</sup> | |||
<sup>32</sup> | |||
<sup>33</sup> | |||
<sup>34</sup> | |||
<sup>35</sup> | |||
<sup>36</sup> | |||
<sup>37</sup> | |||
<sup>38</sup><br> | |||
<sup>39</sup> | |||
<sup>40</sup> | |||
<sup>41</sup> | |||
<sup>42</sup><br> | |||
<sup>43</sup> | |||
<sup>44</sup> | |||
<sup>45</sup><br> | |||
<sup>46</sup> | |||
<sup>47</sup> | |||
<sup>48</sup> | |||
<sup>49</sup> | |||
<sup>50</sup> | |||
<sup>51</sup> | |||
<sup>52</sup> | |||
<sup>53</sup> | |||
<sup>54</sup><br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = Joh 3:22 | | v1 = Joh 3:22 | ||
Aktuelle Version vom 20. Mai 2026, 17:59 Uhr
1 Zotnia e mori vesh qka kishin ni Farisenjtë për të, domethanë që Jezusi po bante ma shumë nxansa edhe po pagëzonte ma shumë se Gjoni, 2 edhe pse Jezusi vetë nuk pagëzonte, po nxansat e tij. 3 Atëherë aj e la Judenë edhe u nis prapë për Galile. 4 Po duhej me kalu nëpër Samari. 5 Kështu ka ardhë në nji qytet samaritan me emnin Sikar, afër arës që Jakupi ja kishte dhanë djalit të vet Jozefit. 6 Aty ishte edhe pusi i Jakupit. Jezusi u ul te pusi, se ishte lodhë pi rrugës. Ishte diku kah ora e 6-të.
7 Nji gru Samaritane ka ardhë me marrë ujë, edhe Jezusi i tha: „Ma jep pak ujë me pi.“ 8 Nxansat e tij kishin shku në qytet me ble ushqim. 9 Samaritania e pyti: „Qysh po më lyp ti ujë mu, kur ti je Jude e unë jom gru Samaritane?“ Se Judenjtë nuk kishin punë me Samaritanët. 10 Jezusi ju përgjigj: „Sikur ta dije qka asht dhurata e Zotit edhe kush asht aj që po të thotë: ‘Ma jep pak ujë me pi’, ti kishe lypë pi tij, edhe aj ta kishte dhanë ujë të gjallë.“ 11 Ajo i tha: „Zotni, ti s’ki as kovë me veti, e pusi asht i thellë. Pi kah e ki atëherë qit ujë të gjallë? 12 A mos je ma i madh se paraardhësi jonë Jakupi, që na e ka dhanë qit pus, edhe vetë ka pi pi tij, bashkë me djemtë e vet edhe bagëtinë e vet?“ 13 Jezusi ju përgjigj: „Secili që pi pi qitij uji, prapë ka me pasë etje. 14 Po kush pi pi ujit që unë ja jap, kurrë ma s’ka me pasë etje. Ky ujë ka me u bo mrena tij nji burim që gurgullon e jep jetë t’amshume.“ 15 Gruaja i tha: „Zotni, ma jep qit ujë, që mos me pasë ma etje edhe mos me ardhë vazhdimisht qitu me marrë ujë.“
16 Aj i tha: „Shko thirre burrin tand.“ 17 Gruaja tha: „S’kam burrë.“ Jezusi ju përgjigj: „Mirë the: ‘S’kam burrë.’ 18 Se i ke pasë pesë burra, po burri me të cilin je tash, nuk asht burri yt. Këtu e the të vërtetën.“ 19 Gruaja i tha: „Zotni, po e shoh që je pejgamber. 20 Të parët tonë e kanë adhuru Zotin në qit mal, po ju thoni që duhet me e adhuru në Jerusalem.“ 21 Jezusi ju përgjigj: „Besom, oj gru, po vjen koha kur s’keni me e adhuru Atin as në qit mal, as në Jerusalem. 22 Ju e adhuroni atë që nuk e njihni, kurse na e adhurojmë atë që e njohim, se shpëtimi nis pi Judenjve. 23 Po vjen koha, po bile veç ka ardhë, kur adhuruesit e vërtetë kanë me e adhuru Atin me frymë edhe me të vërtetë, se Ati po kërkon adhurues të tillë. 24 Zoti asht frymë, edhe ata që e adhurojnë, duhet me e adhuru me frymë edhe me të vërtetë.“ 25 Gruaja ju përgjigj: „E di që ka me ardhë Mesia, që quhet Krisht. Kur të vjen aj, ka me na i shpjegu krejt senet.“ 26 Jezusi i tha: „Unë jom aj, ky që po flet me ty.“
27 Në qat moment erdhën nxansat e tij edhe u çuditën që po fliste me nji gru. Po normal, kërkush s’e pyti: „Qka po bon?“, a: „Pse po flet me të?“ 28 Gruaja e la shtambën e ujit aty, shkoi në qytet edhe ju kallxoi njerzve: 29 „Hajdeni e kqyrne nji njeri që m’i ka kallxu krejt qka kam bo. A mos asht ky Krishti?“ 30 Atëherë njerzt dolën pi qytetit edhe shkun te aj.
31 Ndërkohë nxansat po i thojshin: „Rabi, ha diçka.“ 32 Aj ju përgjigj: „Unë kam nji ushqim që ju s’e dini.“ 33 Atëherë nxansat thanë mes veti: „A mos i ka pru dikush diçka me hangër?“ 34 Jezusi ju shpjegoi: „Ushqimi jem asht me e bo vullnetin e Atij që m’ka dërgu edhe me e kry veprën e tij deri në fund. 35 A nuk thoni ju që kanë mbetë edhe katër muj deri në korrje? Po unë po ju thom: çoni sytë e kqyrni arat, se janë pjekë për korrje. Tashmë 36 korrësi po e merr pagën e vet edhe po mbledh fryt për jetë t’amshume, që edhe aj që ka mbjellë, edhe aj që korr, me u gëzu bashkë. 37 Këtu po del e vërtetë ajo fjala: Njani mbjell, tjetri korr. 38 Unë ju kam dërgu me korrë atë për të cilën ju s’jeni lodhë. Tjerët janë lodhë, e ju po përfitoni pi punës së tyne të randë.“
39 Shumë Samaritanë pi atij qyteti besun në të për shkak të dëshmisë së grues që thoshte: „M’i ka kallxu krejt qka kam bo.“ 40 Prandaj, kur Samaritanët erdhën te aj, ju lutën me nejtë aty, edhe aj ndejti aty dy ditë. 41 Si rezultat, edhe shumë ma shumë njerz erdhën te besimi për shkak të fjalëve të tij, 42 edhe i thanë grues: „Tash nuk po besojmë veç për shkak të fjalëve tua, se e kemi ni vetë edhe e dimë që ky njeri përnime asht Shpëtimtari i botës.“
43 Mas dy ditësh, aj vazhdoi rrugën për Galile. 44 Vetë Jezusi kishte dëshmu që nji pejgamber nuk nderohet në vendlindjen e vet. 45 Kur mbrrini në Galile, njerzt e pritën mirë, sepse kishin qenë në Jerusalem në festë edhe i kishin pa krejt qka kishte bo atje.
46 Pastaj aj shkoi prapë në Kanë të Galilesë, ku e kishte kthy ujin në venë. Në Kapernaum ishte nji zyrtar mbretnor që e kishte djalin e smutë. 47 Kur ky burrë mori vesh që Jezusi kishte ardhë pi Judesë në Galile, shkoi te aj edhe ju lut me zhdrypë në Kapernaum e me ja shëru djalin, që ishte tu dekë. 48 Po Jezusi i tha: „Nëse nuk shihni shenja edhe mrekulli, ju kurrë s’keni me besu.“ 49 Zyrtari mbretnor ju lut: „Zotni, zhdryp para se me m’dekë fëmija!“ 50 Jezusi ju përgjigj: „Shko në shpi, djali yt jeton.“ Burri i besoi asaj që i tha Jezusi edhe shkoi. 51 Hala ishte rrugës, kur shërbëtorët e tij i dolën përpara edhe i thanë që djali i tij jeton. 52 Atëherë i pyti saktë pi kur i ishte bo ma mirë, e ata ju përgjigjën: „Dje në orën e 7-të i ka ikë temperatura.“ 53 Atëherë baba e kuptoi që kjo kishte ndodhë pikërisht në qat orë kur Jezusi i kishte thanë: „Djali yt jeton.“ Kështu aj edhe krejt shpija e tij besun. 54 Kjo ishte shenja e dytë që Jezusi e bani kur erdh pi Judesë në Galile.