Marku 6: Unterschied zwischen den Versionen
(<br> Eingefügt) |
Nexhat (Diskussion | Beiträge) Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| (3 dazwischenliegende Versionen von 2 Benutzern werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = KI | | Status = KI | ||
}} | }} | ||
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ||
<br><br> | |||
<sup>1</sup> Prej aty u nis Jezusi e shkoi në vendin e vet, në krahinën e vet, dhe nxonsat e tij shkun mas tij. <sup>2</sup> Në sabat filloj me msu në sinagogë, edhe shumë prej atyne qe e nigojshin u çuditshin edhe thojshin: “Prej kah i ka mësu ky krejt kto sende? Qysh po del që ky me pas kaq men e urtësi? Edhe qysh po bon ky punë kaq të forta?” <sup>3</sup> “A s’osht ky zdruktari, djali i Marís, dhe vllai i Jakovit,i Jozefit,i Judës dhe i Simonit? Edhe motrat e tij a s’jon ktu me neve?” Edhe kështu u pengun në të, e nuk e pranonin. <sup>4</sup> Po Jezusi ju tha: “Pejgamberi nderohet gjithkun, veç në venin e vet jo, as te të afërmit e vet,e as në shpin e vet.” <sup>5</sup> Për ket arsye, aty nuk mujti me bo kurrfar pune të mdhaja, veç vuni duert përmi do të smut dhe i shnoshi. <sup>6</sup> Ai u çudit me mosbesimin e tyne. Masanej eci tu i ra fshatrave ose katuneve përreth dhe po i msojke njerzit. | |||
<sup>1</sup> Prej aty u nis Jezusi e shkoi | |||
<br> | <br> | ||
<sup>7</sup> | <sup>7</sup> Atëher i thirri te vetja dymdhetë apostujt, i nisi dy nga dy, edhe ju dha fuqi me i qit përjashta frymët e kqija. <sup>8</sup> Poashtu ju dha porosi mos me marrë kurgjo për rrugë ose udhë, as bukë, as thes, as pare në rryp, veç nji shtag. <sup>9</sup> Me pas sandale në kamë, po mos mi marrë dy veshje ose dy par tesha. <sup>10</sup> Masanej ju tha: “Ku të hyni në ndonji shpi, rrin aty, deri sa të dilni prej (asaj ane )atij qyteti. <sup>11</sup> E nese nuk ju presin mirë dikun, as nuk ju ngojn, kur të dilni prej atij veni, shkuni pluhnin prej kambëve si sihariq për ta, si me ju thanë qe ata nuk ju kan pranu.” <sup>12</sup> Ata u nisën, dhe po i thirrshin njerzt me ra pishmon mu u pendu. <sup>13</sup> Qitshin shum dreqna jasht, e lyenin shum të smut me vaj edhe i shnoshnin. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>14</sup> | <sup>14</sup> Tash edhe te Mbreti Herod shkoi fjala, se emni i Jezusit u ba i njofshëm, edhe njerzt thojshin: “Gjoni Pagëzori u çu prej të vdekunve, përqata po munet me bo mrekulli të tilla.” <sup>15</sup> Tjerët thojshin: “Jo, ky osht Elija.” Tjerët apet thojshin: “Osht ni pejgamber, si krejt pejgamberat e vjetër e lasht.” <sup>16</sup> Kur e ngoi Herodi, tha: “Ky osht Gjoni, të cilit une ja preva kryt. Ai u çu prej të vdekunve.” <sup>17</sup> Se vet Herodi e kish kap Gjonin, e kish lidh dhe e kish qit në burg, për shkak të Herodias, grus së vllait të vet Filipit, se Herodi e kish marrë për grue. <sup>18</sup> Gjoni i kish thanë përherë: “S’osht e lejushme me ligj me e pas grun e vllait tan.” <sup>19</sup> Për ket shkak Herodias e urrejke Gjonin, dojke me e myt, po nuk mujke. <sup>20</sup> Se Herodi i frigohej ose i tutej Gjonit, se e dinte qe osht njeri i drejtë dhe i shenjtë, përqata dhe e rujke. Sa herë qe e nigonte, u bojke pishman e i pshtjellojke mendja, por apet se apet i pelqente me e ngu at me qef. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>21</sup> Po erdh dita e ditëlindjes së Herodit. Ai bani nji darkë | <sup>21</sup> Po erdh dita e ditëlindjes së Herodit. Ai bani nji darkë të madhe për të parët të vet, për komandantat e ushtrisë edhe për burrat ma të nderum të Galilesë. <sup>22</sup> Hyni bija e Herodianës edhe vallzoi, dhe i pelqeu shum Herodit edhe mysafirve që jen kan me te. Atëher mbreti i tha çikës: “Kërko lyp qka të dush prej meje, se unë kam me ta dhon.” <sup>23</sup> Manej u betue: “Qka do që të lypish, kom me ta dhon, edhe deri gjysmën e mbretnisë teme.” <sup>24</sup> Çika doli jasht dhe e veti nanën e vet: “Qka me lyp?” Ajo i tha: “Kryet e Gjon Pagëzorit.” <sup>25</sup> Çika u kthy minjëher te mbreti, e i tha: “Du qe tash për tash me ma dhon në nji pjatë(tabak) kryt e Gjon Pagëzorit.” <sup>26</sup> Mbreti u mërzit shum, po pse u kish dhanë bejën, edhe pse ishin mysafirët aty, nuk deshti me ja prish fjalën. <sup>27</sup> Menjiherë dërgoi nji roje, me urdhër me ja pru kryn e Gjonit. Roja shkoi në burg, ia prejti kryn Gjonit, <sup>28</sup> e pruni kryn në nji pjatë(tabak), ia dha çikës, e çika ja dha nanës së vet. <sup>29</sup> Kur e ndëgjuan nxonsat e Gjonit, erdhën, e morën trupin e tij edhe e varrosën në vorr. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>30</sup> Apostujt u mblodhën rreth Jezusit edhe i tregun krejt çka kishin bo e çka kishin msu tjerve. <sup>31</sup> Se kaq shum njerz po vinin e po shkojshin, sa as kohë me hangër nuk kishin. | <sup>30</sup> Apostujt u mblodhën rreth Jezusit edhe i tregun krejt çka kishin bo e çka u kishin msu të tjerve. <sup>31</sup> Se kaq shum njerz po vinin e po shkojshin, sa as kohë me hangër bukë nuk kishin. Atëher ai u tha: “Hajdeni veç ju njiherë me mu në nji ven të vetmum, dhe pushoni pak.” <sup>32</sup> Ata hypen në barkë anije e shkuen në nji vend të vetmum, me met veç për veti me pushu. <sup>33</sup> Po njerzt i panë tu u nisë, edhe shumë tjerë u lajmrun. Ata vrapun tu ngajt në kem prej krejt qyteteve e dolën përpara se me mrri Jezusi me ta. <sup>34</sup> Kur doli Jezusi prej barkës, e pa nji turmë të madhe e i erdhi shumë keq për ta, se po i ngjajshin delmeve që skan qoban ose bari. Edhe ja nisi me ju msu shum sende. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>35</sup> | <sup>35</sup> Veç se u bo mramje, nxonsat i erdhën e i thanë: “Ky vend osht ven i shkret,dhe osht bo shumë vonë. <sup>36</sup> Lshoji njerzt, me shku në fusha e në fshatra katune rreth e rrotull, me ble diqka me hangër.” <sup>37</sup> Po ai ju tha: “Jepni ju me hangër diçka.” Ata i thanë: “A me shku me ble buk me dyqind denarë, e me ju dhon me hangër?!” <sup>38</sup> Ai i pyeti: “Sa bukë i keni? Shkoni e kqyrni.” Ata shkuen, e kur u kthyën, i thanë: “Pesë bukë, edhe dy peshq.” <sup>39</sup> Atëher ai ju dha porosi me u ul njerzt në grupe-grupe në barin e gjelbër. <sup>40</sup> Ata u ulën në grupe prej njiqind vetash ose pesëdhjet vetash. <sup>41</sup> Jezusi i mori pesë bukët edhe dy peshqt, kqyri kah qielli dhe e luti Zotin. E theu bukën, dhe ju dha nxonsave me ja shpërnda njerzve. Edhe dy peshqt i ndau që me hangër krejt. <sup>42</sup> Krejt hëngrën e u nginën. <sup>43</sup> Masanej i mblodhën troshat qe metën prej bukës edhe i mbushën dymdhetë shporta ose korpa bukë, pa i llogarit peshqt. <sup>44</sup> Ata qe hëngrën bukë ishin rreth pesmijë burra. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>45</sup> Menjiherë mas ksaj, ai i shtyni nxonsat e vet me hi | <sup>45</sup> Menjiherë mas ksaj, ai i shtyni nxonsat e vet me hi në barkë e me dalë përpara në anën tjetër kah Betsaida, sa po ljargohej prej turmës. <sup>46</sup> Kur u përshendet me turmën me njerzit, ai u ngjit në mal me u lut. <sup>47</sup> Kur u ba mramje, barka u kon në mes të detit, e ai u kan vet në tokë. <sup>48</sup> Në sabah shumë herët pa që po lodheshin tu lundru, se era u kish ra përballë . Në oren e katërt të sabahit ai shkoi kah ata tu ecë përmi det, dhe dojke si me kalu pranë tyne. <sup>49</sup> Kur e panë tu ecë përmi det, menun qe osht nji hije, nji far shpirti, edhe ata fillun me bërtitë. <sup>50</sup> Se krejt e panë dhe u tutën. Po ai menjiherë u foli: “Merrni guxim forcë, une jam, mos u tutni.” <sup>51</sup> Masanej ai hypi te ata në barkë, edhe era u ndal. Ata u mahniten e u habitën shumë. <sup>52</sup> Se nuk kishin kuptu hiq çka kish ndodh me bukët, se zemra ju kish met e fortë edhe nuk po kuptonin. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>53</sup> Masanej, kur kaluen detin, | <sup>53</sup> Masanej, kur kaluen detin, mbrriten në krahinën e Genesaretit edhe u ndalën aty. <sup>54</sup> Kur zhdrypen prej barkës, njerzt e njohën menjiher Jezusin. <sup>55</sup> Ata vrapuen napër krejt atë krahin edhe nisën me i pru të smutit, tu i çu në shtrat, te vendi ku dëgjojshin se osht ai. <sup>56</sup> Edhe ku do qe hike ai, në fshat, dhe në qytet a në fshatana të hapta, i qitshin të smutit në pazar. E po e lypnin me të madhe veç me ja prek cepin e teshave të tij, edhe krejt ata qe ja preknin teshat e tij u shnoshën. | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 19. Januar 2026, 14:44 Uhr
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Prej aty u nis Jezusi e shkoi në vendin e vet, në krahinën e vet, dhe nxonsat e tij shkun mas tij. 2 Në sabat filloj me msu në sinagogë, edhe shumë prej atyne qe e nigojshin u çuditshin edhe thojshin: “Prej kah i ka mësu ky krejt kto sende? Qysh po del që ky me pas kaq men e urtësi? Edhe qysh po bon ky punë kaq të forta?” 3 “A s’osht ky zdruktari, djali i Marís, dhe vllai i Jakovit,i Jozefit,i Judës dhe i Simonit? Edhe motrat e tij a s’jon ktu me neve?” Edhe kështu u pengun në të, e nuk e pranonin. 4 Po Jezusi ju tha: “Pejgamberi nderohet gjithkun, veç në venin e vet jo, as te të afërmit e vet,e as në shpin e vet.” 5 Për ket arsye, aty nuk mujti me bo kurrfar pune të mdhaja, veç vuni duert përmi do të smut dhe i shnoshi. 6 Ai u çudit me mosbesimin e tyne. Masanej eci tu i ra fshatrave ose katuneve përreth dhe po i msojke njerzit.
7 Atëher i thirri te vetja dymdhetë apostujt, i nisi dy nga dy, edhe ju dha fuqi me i qit përjashta frymët e kqija. 8 Poashtu ju dha porosi mos me marrë kurgjo për rrugë ose udhë, as bukë, as thes, as pare në rryp, veç nji shtag. 9 Me pas sandale në kamë, po mos mi marrë dy veshje ose dy par tesha. 10 Masanej ju tha: “Ku të hyni në ndonji shpi, rrin aty, deri sa të dilni prej (asaj ane )atij qyteti. 11 E nese nuk ju presin mirë dikun, as nuk ju ngojn, kur të dilni prej atij veni, shkuni pluhnin prej kambëve si sihariq për ta, si me ju thanë qe ata nuk ju kan pranu.” 12 Ata u nisën, dhe po i thirrshin njerzt me ra pishmon mu u pendu. 13 Qitshin shum dreqna jasht, e lyenin shum të smut me vaj edhe i shnoshnin.
14 Tash edhe te Mbreti Herod shkoi fjala, se emni i Jezusit u ba i njofshëm, edhe njerzt thojshin: “Gjoni Pagëzori u çu prej të vdekunve, përqata po munet me bo mrekulli të tilla.” 15 Tjerët thojshin: “Jo, ky osht Elija.” Tjerët apet thojshin: “Osht ni pejgamber, si krejt pejgamberat e vjetër e lasht.” 16 Kur e ngoi Herodi, tha: “Ky osht Gjoni, të cilit une ja preva kryt. Ai u çu prej të vdekunve.” 17 Se vet Herodi e kish kap Gjonin, e kish lidh dhe e kish qit në burg, për shkak të Herodias, grus së vllait të vet Filipit, se Herodi e kish marrë për grue. 18 Gjoni i kish thanë përherë: “S’osht e lejushme me ligj me e pas grun e vllait tan.” 19 Për ket shkak Herodias e urrejke Gjonin, dojke me e myt, po nuk mujke. 20 Se Herodi i frigohej ose i tutej Gjonit, se e dinte qe osht njeri i drejtë dhe i shenjtë, përqata dhe e rujke. Sa herë qe e nigonte, u bojke pishman e i pshtjellojke mendja, por apet se apet i pelqente me e ngu at me qef.
21 Po erdh dita e ditëlindjes së Herodit. Ai bani nji darkë të madhe për të parët të vet, për komandantat e ushtrisë edhe për burrat ma të nderum të Galilesë. 22 Hyni bija e Herodianës edhe vallzoi, dhe i pelqeu shum Herodit edhe mysafirve që jen kan me te. Atëher mbreti i tha çikës: “Kërko lyp qka të dush prej meje, se unë kam me ta dhon.” 23 Manej u betue: “Qka do që të lypish, kom me ta dhon, edhe deri gjysmën e mbretnisë teme.” 24 Çika doli jasht dhe e veti nanën e vet: “Qka me lyp?” Ajo i tha: “Kryet e Gjon Pagëzorit.” 25 Çika u kthy minjëher te mbreti, e i tha: “Du qe tash për tash me ma dhon në nji pjatë(tabak) kryt e Gjon Pagëzorit.” 26 Mbreti u mërzit shum, po pse u kish dhanë bejën, edhe pse ishin mysafirët aty, nuk deshti me ja prish fjalën. 27 Menjiherë dërgoi nji roje, me urdhër me ja pru kryn e Gjonit. Roja shkoi në burg, ia prejti kryn Gjonit, 28 e pruni kryn në nji pjatë(tabak), ia dha çikës, e çika ja dha nanës së vet. 29 Kur e ndëgjuan nxonsat e Gjonit, erdhën, e morën trupin e tij edhe e varrosën në vorr.
30 Apostujt u mblodhën rreth Jezusit edhe i tregun krejt çka kishin bo e çka u kishin msu të tjerve. 31 Se kaq shum njerz po vinin e po shkojshin, sa as kohë me hangër bukë nuk kishin. Atëher ai u tha: “Hajdeni veç ju njiherë me mu në nji ven të vetmum, dhe pushoni pak.” 32 Ata hypen në barkë anije e shkuen në nji vend të vetmum, me met veç për veti me pushu. 33 Po njerzt i panë tu u nisë, edhe shumë tjerë u lajmrun. Ata vrapun tu ngajt në kem prej krejt qyteteve e dolën përpara se me mrri Jezusi me ta. 34 Kur doli Jezusi prej barkës, e pa nji turmë të madhe e i erdhi shumë keq për ta, se po i ngjajshin delmeve që skan qoban ose bari. Edhe ja nisi me ju msu shum sende.
35 Veç se u bo mramje, nxonsat i erdhën e i thanë: “Ky vend osht ven i shkret,dhe osht bo shumë vonë. 36 Lshoji njerzt, me shku në fusha e në fshatra katune rreth e rrotull, me ble diqka me hangër.” 37 Po ai ju tha: “Jepni ju me hangër diçka.” Ata i thanë: “A me shku me ble buk me dyqind denarë, e me ju dhon me hangër?!” 38 Ai i pyeti: “Sa bukë i keni? Shkoni e kqyrni.” Ata shkuen, e kur u kthyën, i thanë: “Pesë bukë, edhe dy peshq.” 39 Atëher ai ju dha porosi me u ul njerzt në grupe-grupe në barin e gjelbër. 40 Ata u ulën në grupe prej njiqind vetash ose pesëdhjet vetash. 41 Jezusi i mori pesë bukët edhe dy peshqt, kqyri kah qielli dhe e luti Zotin. E theu bukën, dhe ju dha nxonsave me ja shpërnda njerzve. Edhe dy peshqt i ndau që me hangër krejt. 42 Krejt hëngrën e u nginën. 43 Masanej i mblodhën troshat qe metën prej bukës edhe i mbushën dymdhetë shporta ose korpa bukë, pa i llogarit peshqt. 44 Ata qe hëngrën bukë ishin rreth pesmijë burra.
45 Menjiherë mas ksaj, ai i shtyni nxonsat e vet me hi në barkë e me dalë përpara në anën tjetër kah Betsaida, sa po ljargohej prej turmës. 46 Kur u përshendet me turmën me njerzit, ai u ngjit në mal me u lut. 47 Kur u ba mramje, barka u kon në mes të detit, e ai u kan vet në tokë. 48 Në sabah shumë herët pa që po lodheshin tu lundru, se era u kish ra përballë . Në oren e katërt të sabahit ai shkoi kah ata tu ecë përmi det, dhe dojke si me kalu pranë tyne. 49 Kur e panë tu ecë përmi det, menun qe osht nji hije, nji far shpirti, edhe ata fillun me bërtitë. 50 Se krejt e panë dhe u tutën. Po ai menjiherë u foli: “Merrni guxim forcë, une jam, mos u tutni.” 51 Masanej ai hypi te ata në barkë, edhe era u ndal. Ata u mahniten e u habitën shumë. 52 Se nuk kishin kuptu hiq çka kish ndodh me bukët, se zemra ju kish met e fortë edhe nuk po kuptonin.
53 Masanej, kur kaluen detin, mbrriten në krahinën e Genesaretit edhe u ndalën aty. 54 Kur zhdrypen prej barkës, njerzt e njohën menjiher Jezusin. 55 Ata vrapuen napër krejt atë krahin edhe nisën me i pru të smutit, tu i çu në shtrat, te vendi ku dëgjojshin se osht ai. 56 Edhe ku do qe hike ai, në fshat, dhe në qytet a në fshatana të hapta, i qitshin të smutit në pazar. E po e lypnin me të madhe veç me ja prek cepin e teshave të tij, edhe krejt ata qe ja preknin teshat e tij u shnoshën.