Isaia 2: Unterschied zwischen den Versionen
(<br> Zwischen des Versen entfernt) |
(Neue KI Übersetzung) |
||
| (Eine dazwischenliegende Version von einem anderen Benutzer wird nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = KI | | Status = KI | ||
}}<br><br> | |||
}} | <sup>1</sup> Në vegimin për Judën edhe Jerusalemin, Isaia, djali i Amozit, ka pa këtë: | ||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>1</sup> | <sup>2</sup> Në ditët e fundit, mali i shpisë së Jehovajt ka me qëndru fort mbi majat e maleve, edhe ka me u ngritë mbi kodrat, e te aj kanë me vërshu krejt kombet. | ||
<sup>2</sup> | <br> | ||
mali i shpisë së Jehovajt | <br> | ||
ka me qëndru fort | <sup>3</sup> Edhe shumë popuj kanë me u nisë e kanë me thanë: „Hajdeni, të hypim në malin e Jehovajt, te shpija e Zotit të Jakupit. Aj ka me na i msu udhët e veta, edhe na kemi me ecë në shtigjet e tij.“ Sepse pi Sionit ka me dalë ligji, edhe pi Jerusalemit fjalët e Jehovajt. | ||
ka me u | <br> | ||
<br> | |||
<sup>3</sup> | <sup>4</sup> Aj ka me gjyku mes kombeve edhe ka me i ndreqë senet që kanë të bajnë me shumë popuj. Ata kanë me i rrahë shpatat e veta në teha plugi, edhe heshtat e veta në thika për hardhi. Nji komb s’ka me e ngritë ma shpatën kundër nji kombi tjetër, as s’kanë me msu ma me luftu. | ||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>5</sup> Hajde, o shpi e Jakupit, të ecim në dritën e Jehovajt! | |||
edhe na | <br> | ||
<br> | |||
<sup>6</sup> Ti e ke lanë popullin tand, shpinë e Jakupit, sepse kanë marrë shumë sene pi lindja. Ata merren me magji si Filistejtë, edhe te ta asht mushë plot me fmi të të hujve. | |||
<sup>4</sup> | <br> | ||
edhe ka me i | <br> | ||
Ata | <sup>7</sup> Veni i tyne asht plot me argjend e ar, edhe kanë thesare pa fund. Veni i tyne asht plot me kuaj, edhe kanë karroca pa fund. | ||
edhe heshtat | <br> | ||
<br> | |||
as | <sup>8</sup> Veni i tyne asht plot me zota të pavlerë. Ata përkulen para veprës së duerve të veta, para asaj që gishtat e tyne e kanë punu. | ||
<sup>5</sup> Hajde, o | <br> | ||
<br> | |||
<sup>6</sup> | <sup>9</sup> Kështu njerzt përkulen edhe e ulin veten, edhe ti kurrsesi s’mundesh me ju falë. | ||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>10</sup> Hyn në shkamb edhe mshefu në pluhur, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij. | |||
<sup>7</sup> | <br> | ||
<br> | |||
<sup>11</sup> Sytë krenarë të njeriut kanë me u ulë, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë. | |||
<br> | |||
<sup>8</sup> | <br> | ||
Ata përkulen para | <sup>12</sup> Sepse ajo asht dita e Jehovajt, Zotnisë së ushtrive. | ||
para asaj që e kanë punu | <br> | ||
<sup>9</sup> | <br> | ||
edhe ti | Ajo vjen mbi secilin që asht kryelartë e krenar, mbi secilin, qoftë i naltë a i ulët, <sup>13</sup> mbi krejt cedrat e Libanit, të naltat e të ngritunat, edhe mbi krejt lisat e Bashanit, | ||
<sup>10</sup> | <br> | ||
<br> | |||
<sup>14</sup> mbi krejt malet e nalta edhe mbi krejt kodrat e nalta, <sup>15</sup> mbi çdo kullë të naltë edhe çdo mur të fortifikuem, <sup>16</sup> mbi krejt anijet e Tarshishit edhe mbi krejt barkat e çmueshme. | |||
<sup>11</sup> | <br> | ||
<br> | |||
<sup>17</sup> Krenaria e njeriut ka me u rrëzu, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë. | |||
<sup>12</sup> | <br> | ||
<br> | |||
<sup>18</sup> Zotat e pavlerë kanë me u zhdukë krejt. | |||
<br> | |||
<sup>13</sup> | <br> | ||
<sup>19</sup> Edhe njerzt kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në vrima të tokës, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika. | |||
<sup>14</sup> | <br> | ||
edhe krejt | <br> | ||
<sup>15</sup> | <sup>20</sup> Atë ditë njerzt kanë me ja gjujtë minjve hundëgjatë edhe lakuriqëve të natës zotat e tyne të pavlerë pi argjendi e ari, që i kishin bo për veti për me u përkulë para tyne, <sup>21</sup> edhe kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në të çarat e shkambinjve, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika. | ||
edhe çdo | <br> | ||
<sup>16</sup> | <br> | ||
<sup>22</sup> Për t’mirën tuej, mos kini ma besim te njeriu, që s’asht kurgjo ma shumë se fryma në hundën e vet. Pse me ja vu randësinë? | |||
<sup>17</sup> Krenaria e | <br><br> | ||
<sup>18</sup> | |||
<sup>19</sup> | |||
edhe | |||
edhe | |||
kur | |||
<sup>20</sup> | |||
që i | |||
<sup>21</sup> me u | |||
edhe | |||
edhe | |||
kur | |||
<sup>22</sup> Për t’mirën | |||
që | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = Jes 1:1 | | v1 = Jes 1:1 | ||
Aktuelle Version vom 20. Mai 2026, 19:28 Uhr
1 Në vegimin për Judën edhe Jerusalemin, Isaia, djali i Amozit, ka pa këtë:
2 Në ditët e fundit, mali i shpisë së Jehovajt ka me qëndru fort mbi majat e maleve, edhe ka me u ngritë mbi kodrat, e te aj kanë me vërshu krejt kombet.
3 Edhe shumë popuj kanë me u nisë e kanë me thanë: „Hajdeni, të hypim në malin e Jehovajt, te shpija e Zotit të Jakupit. Aj ka me na i msu udhët e veta, edhe na kemi me ecë në shtigjet e tij.“ Sepse pi Sionit ka me dalë ligji, edhe pi Jerusalemit fjalët e Jehovajt.
4 Aj ka me gjyku mes kombeve edhe ka me i ndreqë senet që kanë të bajnë me shumë popuj. Ata kanë me i rrahë shpatat e veta në teha plugi, edhe heshtat e veta në thika për hardhi. Nji komb s’ka me e ngritë ma shpatën kundër nji kombi tjetër, as s’kanë me msu ma me luftu.
5 Hajde, o shpi e Jakupit, të ecim në dritën e Jehovajt!
6 Ti e ke lanë popullin tand, shpinë e Jakupit, sepse kanë marrë shumë sene pi lindja. Ata merren me magji si Filistejtë, edhe te ta asht mushë plot me fmi të të hujve.
7 Veni i tyne asht plot me argjend e ar, edhe kanë thesare pa fund. Veni i tyne asht plot me kuaj, edhe kanë karroca pa fund.
8 Veni i tyne asht plot me zota të pavlerë. Ata përkulen para veprës së duerve të veta, para asaj që gishtat e tyne e kanë punu.
9 Kështu njerzt përkulen edhe e ulin veten, edhe ti kurrsesi s’mundesh me ju falë.
10 Hyn në shkamb edhe mshefu në pluhur, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij.
11 Sytë krenarë të njeriut kanë me u ulë, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.
12 Sepse ajo asht dita e Jehovajt, Zotnisë së ushtrive.
Ajo vjen mbi secilin që asht kryelartë e krenar, mbi secilin, qoftë i naltë a i ulët, 13 mbi krejt cedrat e Libanit, të naltat e të ngritunat, edhe mbi krejt lisat e Bashanit,
14 mbi krejt malet e nalta edhe mbi krejt kodrat e nalta, 15 mbi çdo kullë të naltë edhe çdo mur të fortifikuem, 16 mbi krejt anijet e Tarshishit edhe mbi krejt barkat e çmueshme.
17 Krenaria e njeriut ka me u rrëzu, edhe mendjemadhësia e njerzve ka me u thy. Vetëm Jehovaj ka me u ngritë nalt atë ditë.
18 Zotat e pavlerë kanë me u zhdukë krejt.
19 Edhe njerzt kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në vrima të tokës, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.
20 Atë ditë njerzt kanë me ja gjujtë minjve hundëgjatë edhe lakuriqëve të natës zotat e tyne të pavlerë pi argjendi e ari, që i kishin bo për veti për me u përkulë para tyne, 21 edhe kanë me u futë në shpella shkambinjsh edhe në të çarat e shkambinjve, për shkak të pranisë së frikshme të Jehovajt edhe shkëlqimit të madhështisë së tij, kur aj të çohet për me e dridhë tokën pi frika.
22 Për t’mirën tuej, mos kini ma besim te njeriu, që s’asht kurgjo ma shumë se fryma në hundën e vet. Pse me ja vu randësinë?