Gjoni 6: Unterschied zwischen den Versionen
(Status Offen eingefügt) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = KI | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Mas kësaj, Jezusi kaloi matanë Liqenit të Galilesë, domethanë Liqenit të Tiberiadës. <sup>2</sup> Nji kallabllak i madh njerzish po i shkonte mas, sepse po i shihshin shenjat mrekulluse që i bante kur i shëronte të smutët. <sup>3</sup> Atëherë Jezusi hypi në nji mal edhe u ul aty me nxansat e vet. <sup>4</sup> Festa e Pashkës e Judenjve ishte afër. <sup>5</sup> Kur Jezusi kqyri përpjetë edhe pa nji kallabllak të madh tu ardhë kah aj, e pyti Filipin: „Ku kemi me ble bukë, që qita njerz me pasë qka me hangër?“ <sup>6</sup> Po këtë e tha për me e sprovu, se vetë e dinte qka kishte me bo. <sup>7</sup> Filipi ju përgjigj: „Edhe nëse blejmë bukë për 200 denarë, s’kishim mujtë me ja dhanë secilit as ka nji copë të vogël.“ <sup>8</sup> Njani pi nxansave të tij, Andrea, vllau i Simon Pjetrit, i tha: <sup>9</sup> „Qitu asht nji djalë i vogël që i ka pesë bukë elbi edhe dy peshq të vegjël. Po qka janë këto për kaq shumë njerz?“ | ||
<sup>2</sup> | |||
<sup>3</sup> | |||
<sup>4</sup> | |||
<sup>5</sup> | |||
<sup>6</sup> | |||
<sup>7</sup> | |||
<sup>8</sup> | |||
<sup>9</sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>10</sup> Megjithatë Jezusi tha: „Thujuni njerzve me u ulë.“ Veni ku u ulën rreth 5000 burra ishte plot me bar. <sup>11</sup> Jezusi i mori bukët, bani lutje falënderimi edhe jau shpërndau krejt atyne që ishin ulë aty. Qashtu bani edhe me peshqit e vegjël, edhe secili mori sa deshti. <sup>12</sup> Kur u nginën krejt, aj ju tha nxansave të vet: „Mblidhni copat që kanë tepru, që mos me u hupë kurgjo.“ <sup>13</sup> Prandaj i mblodhën ato që kishin tepru masi kishin hangër pi pesë bukëve të elbit, edhe i mushën dymbëdhjetë shporta. | ||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>14</sup> Kur njerzt e panë qit shenjë, thanë: „Ky përnime asht Pejgamberi që duhej me ardhë në botë.“ <sup>15</sup> Jezusi e kuptoi që njerzt ishin gati me ardhë e me e marrë me zor për me e bo mbret, prandaj u tërhoq prapë në mal, krejt vetë. | ||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>16</sup> Kur u bo mramje, nxansat e tij zhdrypën te liqeni <sup>17</sup> edhe hypën në nji barkë për me kalu matanë në Kapernaum. Tash veç ishte bo terr, e Jezusi hala s’kishte ardhë te ta. <sup>18</sup> Përveç kësaj, po frynte erë e fortë edhe liqeni u trazu. <sup>19</sup> Kur kishin vozitë rreth 5 a 6 kilometra, e panë Jezusin tu ecë përmbi liqen e tu iu afru barkës, edhe u frikësun. <sup>20</sup> Po aj i qetësoi: „Unë jom! Mos kini frikë.“ <sup>21</sup> Atëherë deshtën me e marrë në barkë, edhe menjiherë mbrrinën te bregu ku po shkojshin. | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>22</sup> Të nesërmen, njerzt që kishin mbetë në anën tjetër të liqenit panë që aty s’kishte asnji barkë. Nji barkë e vogël kishte qenë aty, po nxansat kishin hypë pa Jezusin edhe kishin shku. <sup>23</sup> Po masanej erdhën barka pi Tiberiadës afër venit ku kishin hangër bukën, pasi Zotnia kishte bo lutje falënderimi. <sup>24</sup> Kur njerzt e kuptun që as Jezusi e as nxansat e tij s’ishin aty, hypën në barka edhe shkun në Kapernaum me e kërku Jezusin. | ||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>25</sup> Kur e gjetën në anën tjetër të liqenit, e pytën: „Rabi, kur erdhe qitu?“ <sup>26</sup> Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Ju nuk po më kërkoni pse keni pa shenja, po pse keni hangër pi bukëve edhe jeni ngi. <sup>27</sup> Mos u mundoni për ushqimin që prishet, po për ushqimin që nuk prishet e që çon në jetë t’amshume, ushqim që ka me jau dhanë Biri i njeriut. Se atë Ati, vetë Zoti, e ka vulosë me pranimin e vet.“ | ||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>28</sup> Atëherë deshtën me ditë pi tij: „Qka duhet me bo na? Qysh mundemi me bo qka don Zoti?“ <sup>29</sup> Jezusi ju përgjigj: „Zoti don që ju me besu në atë që aj e ka dërgu.“ <sup>30</sup> Atëherë e pytën: „Çfarë shenje ki me bo, që na me e pa edhe me të besu? Qka ki me bo? <sup>31</sup> Të parët tonë kanë hangër manën në shkretinë, qysh shkruhet në Shkrime: ‘Aj ju dha bukë pi qiellit me hangër.’“ <sup>32</sup> Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Nuk jua dha Moisiu bukën pi qiellit, po Ati jem po jau jep bukën e vërtetë pi qiellit. <sup>33</sup> Se buka e Zotit asht aj që zhdryp pi qiellit edhe i jep jetë botës.“ <sup>34</sup> Atëherë i thanë: „Zotni, na jep gjithmonë qit bukë.“ | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>35</sup> Jezusi ju tha: „Unë jom buka e jetës. Kush vjen te unë, kurrsesi s’ka me pasë uri, edhe kush beson në mu, kurrsesi s’ka me pasë etje. <sup>36</sup> Po qysh ju thashë, ju bile m’keni pa e prapë nuk besoni. <sup>37</sup> Krejt ata që Ati m’i jep, kanë me ardhë te unë, edhe atë që vjen te unë, kurrë s’kam me e përzanë jashtë. <sup>38</sup> Se unë kam zhdrypë pi qiellit jo për me bo qka du vetë, po qka don Aj që m’ka dërgu. <sup>39</sup> Ky asht vullneti i Atij që m’ka dërgu: që unë mos me e humbë asnjonin pi krejt atyne që m’i ka dhanë, po me i ringjallë në ditën e fundit. <sup>40</sup> Se vullneti i Atit tem asht që secili që e pranon Birin edhe beson në të, me pasë jetë t’amshume, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit.“ | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup>41</sup> Atëherë Judenjtë nisën me folë kundër tij, se kishte thanë: „Unë jom buka që ka zhdrypë pi qiellit.“ <sup>42</sup> Ata thojshin mes veti: „A s’asht ky Jezusi, djali i Jozefit? Na ja njohim babën edhe nanën! Qysh po thotë tash: ‘Kam zhdrypë pi qiellit’?“ <sup>43</sup> Atëherë Jezusi ju tha: „Mos murmurisni mes veti! <sup>44</sup> Kërkush s’mundet me ardhë te unë, nëse Ati që m’ka dërgu nuk e tërheq, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit. <sup>45</sup> Në Shkrimet e Pejgamberëve shkruhet: ‘Krejt kanë me u mësu pi Jehovajt.’ Secili që e ka ngu Atin edhe ka mësu pi tij, vjen te unë. <sup>46</sup> Jo që dikush e ka pa Atin, përveç atij që vjen pi Zoti; aj e ka pa Atin. <sup>47</sup> Nji sen asht i sigurt: Kush beson, ka jetë t’amshume. | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>48</sup> Unë jom buka e jetës. <sup>49</sup> Të parët tuej kanë hangër manën në shkretinë, po prapë kanë dekë. <sup>50</sup> Po kush han pi kësaj buke që zhdryp pi qiellit, nuk ka me dekë. <sup>51</sup> Unë jom buka e gjallë që ka zhdrypë pi qiellit. Nëse dikush han pi kësaj buke, ka me jetu përgjithmonë. E përnime, buka që kam me dhanë asht mishi jem, që kam me e dhanë për jetën e botës.“ | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>52</sup> Kjo shkaktoi grindje mes Judenjve, edhe ata thojshin: „Qysh mundet ky me na dhanë mishin e vet me hangër?“ <sup>53</sup> Jezusi ju shpjegoi: „Nji sen asht i sigurt: Nëse nuk hani mishin e Birit të njeriut edhe nuk pini gjakun e tij, nuk keni jetë në veten tuej. <sup>54</sup> Kush ushqehet me mishin tem edhe pin gjakun tem, ka jetë t’amshume, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit. <sup>55</sup> Se mishi jem asht ushqimi i vërtetë, edhe gjaku jem asht pija e vërtetë. <sup>56</sup> Kush ushqehet me mishin tem edhe pin gjakun tem, mbetet i lidhun me mu, edhe unë me të. <sup>57</sup> Qysh Ati i gjallë më ka dërgu, edhe unë jetoj për shkak të Atit, qashtu edhe aj që ushqehet me mu ka me jetu përmes meje. <sup>58</sup> Kjo asht buka që ka zhdrypë pi qiellit. S’asht si atëherë kur të parët tuej hëngrën e prapë vdiqën. Kush ushqehet me qit bukë, ka me jetu përgjithmonë.“ <sup>59</sup> Krejt këto i shpjegoi kur po msonte në nji sinagogë në Kapernaum. | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>60</sup> Kur e ninë këtë, shumë pi nxansave të tij thanë: „Kjo që po thotë asht e randë! Kush mundet me e ngu?“ <sup>61</sup> Jezusi e dinte që nxansat e tij po flitshin kundër fjalëve të tij, prandaj i pyti: „A po pengoheni për këtë? <sup>62</sup> E qka atëherë, nëse e shihni Birin e njeriut tu hypë atje ku ishte ma parë? <sup>63</sup> Fryma asht ajo që jep jetë. Mishi s’ka kurrfarë dobie. Fjalët që jau kam thanë janë frymë edhe janë jetë. <sup>64</sup> Po mes juve ka disa që nuk besojnë.“ Se Jezusi e dinte pi fillimit kush nuk besonte edhe kush kishte me e tradhtu. <sup>65</sup> Pastaj shtoi: „Për qata ju kam thanë që kërkush s’mundet me ardhë te unë, nëse nuk ja lejon Ati.“ | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>66</sup> Për qata shumë pi nxansave të tij u kthyn te ajo që e kishin lanë mbrapa, edhe nuk ecën ma me të. <sup>67</sup> Atëherë Jezusi i pyti të Dymbëdhjetët: „A mos po doni edhe ju me shku?“ <sup>68</sup> Simon Pjetri ju përgjigj: „Zotni, te kush me shku? Ti i ke fjalët e jetës t’amshume. <sup>69</sup> Na besojmë edhe e dimë që ti je i Shenjti i Zotit.“ <sup>70</sup> Jezusi ju përgjigj: „A nuk ju kam zgjedhë unë ju të dymbëdhjetët? Po njoni pi juve asht shpifës.“ <sup>71</sup> Këtë e tha për Judën, djalin e Simon Iskariotit, që kishte me e tradhtu, edhe pse ishte njoni pi të Dymbëdhjetëve. | |||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 20. Mai 2026, 18:04 Uhr
1 Mas kësaj, Jezusi kaloi matanë Liqenit të Galilesë, domethanë Liqenit të Tiberiadës. 2 Nji kallabllak i madh njerzish po i shkonte mas, sepse po i shihshin shenjat mrekulluse që i bante kur i shëronte të smutët. 3 Atëherë Jezusi hypi në nji mal edhe u ul aty me nxansat e vet. 4 Festa e Pashkës e Judenjve ishte afër. 5 Kur Jezusi kqyri përpjetë edhe pa nji kallabllak të madh tu ardhë kah aj, e pyti Filipin: „Ku kemi me ble bukë, që qita njerz me pasë qka me hangër?“ 6 Po këtë e tha për me e sprovu, se vetë e dinte qka kishte me bo. 7 Filipi ju përgjigj: „Edhe nëse blejmë bukë për 200 denarë, s’kishim mujtë me ja dhanë secilit as ka nji copë të vogël.“ 8 Njani pi nxansave të tij, Andrea, vllau i Simon Pjetrit, i tha: 9 „Qitu asht nji djalë i vogël që i ka pesë bukë elbi edhe dy peshq të vegjël. Po qka janë këto për kaq shumë njerz?“
10 Megjithatë Jezusi tha: „Thujuni njerzve me u ulë.“ Veni ku u ulën rreth 5000 burra ishte plot me bar. 11 Jezusi i mori bukët, bani lutje falënderimi edhe jau shpërndau krejt atyne që ishin ulë aty. Qashtu bani edhe me peshqit e vegjël, edhe secili mori sa deshti. 12 Kur u nginën krejt, aj ju tha nxansave të vet: „Mblidhni copat që kanë tepru, që mos me u hupë kurgjo.“ 13 Prandaj i mblodhën ato që kishin tepru masi kishin hangër pi pesë bukëve të elbit, edhe i mushën dymbëdhjetë shporta.
14 Kur njerzt e panë qit shenjë, thanë: „Ky përnime asht Pejgamberi që duhej me ardhë në botë.“ 15 Jezusi e kuptoi që njerzt ishin gati me ardhë e me e marrë me zor për me e bo mbret, prandaj u tërhoq prapë në mal, krejt vetë.
16 Kur u bo mramje, nxansat e tij zhdrypën te liqeni 17 edhe hypën në nji barkë për me kalu matanë në Kapernaum. Tash veç ishte bo terr, e Jezusi hala s’kishte ardhë te ta. 18 Përveç kësaj, po frynte erë e fortë edhe liqeni u trazu. 19 Kur kishin vozitë rreth 5 a 6 kilometra, e panë Jezusin tu ecë përmbi liqen e tu iu afru barkës, edhe u frikësun. 20 Po aj i qetësoi: „Unë jom! Mos kini frikë.“ 21 Atëherë deshtën me e marrë në barkë, edhe menjiherë mbrrinën te bregu ku po shkojshin.
22 Të nesërmen, njerzt që kishin mbetë në anën tjetër të liqenit panë që aty s’kishte asnji barkë. Nji barkë e vogël kishte qenë aty, po nxansat kishin hypë pa Jezusin edhe kishin shku. 23 Po masanej erdhën barka pi Tiberiadës afër venit ku kishin hangër bukën, pasi Zotnia kishte bo lutje falënderimi. 24 Kur njerzt e kuptun që as Jezusi e as nxansat e tij s’ishin aty, hypën në barka edhe shkun në Kapernaum me e kërku Jezusin.
25 Kur e gjetën në anën tjetër të liqenit, e pytën: „Rabi, kur erdhe qitu?“ 26 Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Ju nuk po më kërkoni pse keni pa shenja, po pse keni hangër pi bukëve edhe jeni ngi. 27 Mos u mundoni për ushqimin që prishet, po për ushqimin që nuk prishet e që çon në jetë t’amshume, ushqim që ka me jau dhanë Biri i njeriut. Se atë Ati, vetë Zoti, e ka vulosë me pranimin e vet.“
28 Atëherë deshtën me ditë pi tij: „Qka duhet me bo na? Qysh mundemi me bo qka don Zoti?“ 29 Jezusi ju përgjigj: „Zoti don që ju me besu në atë që aj e ka dërgu.“ 30 Atëherë e pytën: „Çfarë shenje ki me bo, që na me e pa edhe me të besu? Qka ki me bo? 31 Të parët tonë kanë hangër manën në shkretinë, qysh shkruhet në Shkrime: ‘Aj ju dha bukë pi qiellit me hangër.’“ 32 Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Nuk jua dha Moisiu bukën pi qiellit, po Ati jem po jau jep bukën e vërtetë pi qiellit. 33 Se buka e Zotit asht aj që zhdryp pi qiellit edhe i jep jetë botës.“ 34 Atëherë i thanë: „Zotni, na jep gjithmonë qit bukë.“
35 Jezusi ju tha: „Unë jom buka e jetës. Kush vjen te unë, kurrsesi s’ka me pasë uri, edhe kush beson në mu, kurrsesi s’ka me pasë etje. 36 Po qysh ju thashë, ju bile m’keni pa e prapë nuk besoni. 37 Krejt ata që Ati m’i jep, kanë me ardhë te unë, edhe atë që vjen te unë, kurrë s’kam me e përzanë jashtë. 38 Se unë kam zhdrypë pi qiellit jo për me bo qka du vetë, po qka don Aj që m’ka dërgu. 39 Ky asht vullneti i Atij që m’ka dërgu: që unë mos me e humbë asnjonin pi krejt atyne që m’i ka dhanë, po me i ringjallë në ditën e fundit. 40 Se vullneti i Atit tem asht që secili që e pranon Birin edhe beson në të, me pasë jetë t’amshume, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit.“
41 Atëherë Judenjtë nisën me folë kundër tij, se kishte thanë: „Unë jom buka që ka zhdrypë pi qiellit.“ 42 Ata thojshin mes veti: „A s’asht ky Jezusi, djali i Jozefit? Na ja njohim babën edhe nanën! Qysh po thotë tash: ‘Kam zhdrypë pi qiellit’?“ 43 Atëherë Jezusi ju tha: „Mos murmurisni mes veti! 44 Kërkush s’mundet me ardhë te unë, nëse Ati që m’ka dërgu nuk e tërheq, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit. 45 Në Shkrimet e Pejgamberëve shkruhet: ‘Krejt kanë me u mësu pi Jehovajt.’ Secili që e ka ngu Atin edhe ka mësu pi tij, vjen te unë. 46 Jo që dikush e ka pa Atin, përveç atij që vjen pi Zoti; aj e ka pa Atin. 47 Nji sen asht i sigurt: Kush beson, ka jetë t’amshume.
48 Unë jom buka e jetës. 49 Të parët tuej kanë hangër manën në shkretinë, po prapë kanë dekë. 50 Po kush han pi kësaj buke që zhdryp pi qiellit, nuk ka me dekë. 51 Unë jom buka e gjallë që ka zhdrypë pi qiellit. Nëse dikush han pi kësaj buke, ka me jetu përgjithmonë. E përnime, buka që kam me dhanë asht mishi jem, që kam me e dhanë për jetën e botës.“
52 Kjo shkaktoi grindje mes Judenjve, edhe ata thojshin: „Qysh mundet ky me na dhanë mishin e vet me hangër?“ 53 Jezusi ju shpjegoi: „Nji sen asht i sigurt: Nëse nuk hani mishin e Birit të njeriut edhe nuk pini gjakun e tij, nuk keni jetë në veten tuej. 54 Kush ushqehet me mishin tem edhe pin gjakun tem, ka jetë t’amshume, edhe unë kam me e ringjallë në ditën e fundit. 55 Se mishi jem asht ushqimi i vërtetë, edhe gjaku jem asht pija e vërtetë. 56 Kush ushqehet me mishin tem edhe pin gjakun tem, mbetet i lidhun me mu, edhe unë me të. 57 Qysh Ati i gjallë më ka dërgu, edhe unë jetoj për shkak të Atit, qashtu edhe aj që ushqehet me mu ka me jetu përmes meje. 58 Kjo asht buka që ka zhdrypë pi qiellit. S’asht si atëherë kur të parët tuej hëngrën e prapë vdiqën. Kush ushqehet me qit bukë, ka me jetu përgjithmonë.“ 59 Krejt këto i shpjegoi kur po msonte në nji sinagogë në Kapernaum.
60 Kur e ninë këtë, shumë pi nxansave të tij thanë: „Kjo që po thotë asht e randë! Kush mundet me e ngu?“ 61 Jezusi e dinte që nxansat e tij po flitshin kundër fjalëve të tij, prandaj i pyti: „A po pengoheni për këtë? 62 E qka atëherë, nëse e shihni Birin e njeriut tu hypë atje ku ishte ma parë? 63 Fryma asht ajo që jep jetë. Mishi s’ka kurrfarë dobie. Fjalët që jau kam thanë janë frymë edhe janë jetë. 64 Po mes juve ka disa që nuk besojnë.“ Se Jezusi e dinte pi fillimit kush nuk besonte edhe kush kishte me e tradhtu. 65 Pastaj shtoi: „Për qata ju kam thanë që kërkush s’mundet me ardhë te unë, nëse nuk ja lejon Ati.“
66 Për qata shumë pi nxansave të tij u kthyn te ajo që e kishin lanë mbrapa, edhe nuk ecën ma me të. 67 Atëherë Jezusi i pyti të Dymbëdhjetët: „A mos po doni edhe ju me shku?“ 68 Simon Pjetri ju përgjigj: „Zotni, te kush me shku? Ti i ke fjalët e jetës t’amshume. 69 Na besojmë edhe e dimë që ti je i Shenjti i Zotit.“ 70 Jezusi ju përgjigj: „A nuk ju kam zgjedhë unë ju të dymbëdhjetët? Po njoni pi juve asht shpifës.“ 71 Këtë e tha për Judën, djalin e Simon Iskariotit, që kishte me e tradhtu, edhe pse ishte njoni pi të Dymbëdhjetëve.