Historia e Apostujve 28: Unterschied zwischen den Versionen
(Erstell. + Quver. Apg 28 1-31) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| (Eine dazwischenliegende Version desselben Benutzers wird nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = KI | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Pasi u çumë shnosh e mirë në tokë, morëm vesh që ishulli quhej Maltë. <sup>2</sup> Banorët e ishullit u treguan jashtëzakonisht të mirë me neve. Masi kishte nisë me ra shi edhe ishte ftohtë, ndezën nji zjarr edhe na pritën krejtve me mirësi. <sup>3</sup> Kur Pavli mblodhi nji tufë degësh të thata edhe i vnoi mbi zjarr, pi nxehtësisë doli nji nepërkë edhe ju kap për dore. <sup>4</sup> Kur banorët e ishullit e panë kafshën helmuese tu ju varë në dorë, nisën me i thanë njani-tjetrit: „Ky njeri sigurt asht vrasës. Edhe pse shpëtoi pi deti, Drejtësia nuk e la me jetu.“ <sup>5</sup> Po aj e shkundi kafshën në zjarr edhe nuk pësoi kurrfarë dami. <sup>6</sup> Ata pritshin që aj me u ajë a me ra përnjëherë i vdekun. Po pasi pritën goxha gjatë edhe panë që nuk po i ndodhte kurgjo e keqe, e ndërrun mendimin edhe nisën me thanë që aj ishte nji zot. | ||
<sup>2</sup> | |||
<sup>3</sup> | |||
<sup>4</sup> | |||
<sup>5</sup> | |||
<sup>6</sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>7</sup> Afër atij vendi kishte toka që i takojshin Publit, burrit kryesor të ishullit. Aj na priti mirë edhe për tri ditë na tregoi mikpritje. <sup>8</sup> Baba i Publit në atë kohë ishte në shtrat me ethe edhe dizenteri. Pavli hini te aj, u lut, ja vnoi duert edhe e shëroi. <sup>9</sup> Mas kësaj, edhe të smutët tjerë në ishull nisën me ardhë te aj edhe u shëruan. <sup>10</sup> Ata na nderuan edhe me shumë dhurata, edhe kur u nisëm, na ngarkuan me krejt qka na duhej. | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>11</sup> Tre muej ma vonë, u nisëm me nji anije që kishte ardhë pi Aleksandria edhe kishte kalu dimnin në ishull. Si figurë në pjesën e përparme i kishte „Bijtë e Zeusit“. <sup>12</sup> U nalëm në limanin e Sirakuzës edhe qëndruam aty tri ditë. <sup>13</sup> Pastaj vazhduam deri në Regi. Të nesërmen nisi me fry nji erë pi jugu, edhe ditën e dytë mbrritëm në Puteol. <sup>14</sup> Aty takuam vllazën, që na lutën fort me qëndru shtatë ditë te ta. E kështu vazhduam kah Roma. <sup>15</sup> Vllaznit atje ninë për neve edhe na dolën përpara deri te Tregu i Apit edhe te Tri Hanet. Kur Pavli i pa, e falënderoi Zotin edhe mori zemër. <sup>16</sup> Pasi mbrritëm në Romë, Pavlit ju lejua me nejtë veçmas bashkë me ushtarin që e rujke. | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>17</sup> Tre ditë ma vonë, aj i thirri bashkë burrat kryesorë të Judenjve. Kur u mblodhën, ju tha: „Burra, vllazën! Edhe pse nuk kam bo kurgjo kundër popullit a zakoneve të të parëve tanë, jom dorëzu si i burgosun pi Jerusalemi në duert e Romakëve. <sup>18</sup> Pasi më morën në pytje, ata deshtën me më liru, sepse nuk kishte kurrfarë arsyeje pse me më dënu me vdekje. <sup>19</sup> Po Judenjtë kundërshtuan, prandaj u detyrova me apelu te Cezari, po jo pse kam naj akuzë kundër popullit tem. <sup>20</sup> Për qata ju kam lutë me ju pa edhe me ju folë, sepse për shkak të shpresës së Izraelit e kam këtë zinxhir rreth meje.“ <sup>21</sup> Ata i thanë: „Na nuk kemi marrë letra pi Judea për ty, edhe asnjoni pi vllaznive që kanë ardhë pi atje nuk ka raportu a thanë diçka të keqe për ty. <sup>22</sup> Po na na duket e drejtë me ni qka mendon ti, sepse për këtë sekt e dimë që gjithkund po flitet kundër tij.“ | ||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Pastaj caktuan nji ditë me u taku me të, edhe erdhën te vendi ku po rrinte, edhe ma shumë se herën e parë. Pi mëngjesi deri në mbramje aj jau shpjegoi çështjen, tu dhanë dëshmi të plotë për mbretninë e Zotit. Mundohej me i bindë për Jezusin, si pi Ligji i Moisiut, ashtu edhe pi Pejgamberët. <sup>24</sup> Disa nisën me i besu asaj që thoshte, kurse disa nuk besojshin. <sup>25</sup> Masi nuk u pajtuan mes veti, nisën me u largu, derisa Pavli tha edhe këtë: | |||
<br> | |||
„Mirë ka folë fryma e shenjtë përmes pejgamberit Isaia te të parët tuej: <sup>26</sup> ‘Shko te ky popull edhe thuaj: „Keni me ni, po kurrsesi s’keni me kuptu. Keni me kqyrë, po kurrsesi s’keni me pa. <sup>27</sup> Sepse zemra e këtyne njerzve asht bo e pandjeshme. Me veshë kanë ni, po nuk kanë reagu, edhe sytë i kanë mbyllë, që mos me pa me sy, mos me ni me veshë, mos me kuptu me zemër, mos me u kthy, e unë mos me i shëru.“‘ <sup>28</sup> Prandaj dijeni që ky shpëtim që vjen pi Zoti po ju shpallet kombeve tjera. Ata kanë me ngu patjetër.“ <sup>29</sup> –– | |||
<br> | |||
<br> | |||
<sup>30</sup> Aj qëndroi plot dy vjet aty në shpinë që e kishte marrë me qira, edhe i priste mirë krejt ata që vinin te aj. <sup>31</sup> Ju predikonte për mbretninë e Zotit edhe i mësonte pa pengesë e me krejt guximin për senet që kishin të bajnë me Zotninë Jezu Krisht. | |||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 21. Mai 2026, 19:59 Uhr
1 Pasi u çumë shnosh e mirë në tokë, morëm vesh që ishulli quhej Maltë. 2 Banorët e ishullit u treguan jashtëzakonisht të mirë me neve. Masi kishte nisë me ra shi edhe ishte ftohtë, ndezën nji zjarr edhe na pritën krejtve me mirësi. 3 Kur Pavli mblodhi nji tufë degësh të thata edhe i vnoi mbi zjarr, pi nxehtësisë doli nji nepërkë edhe ju kap për dore. 4 Kur banorët e ishullit e panë kafshën helmuese tu ju varë në dorë, nisën me i thanë njani-tjetrit: „Ky njeri sigurt asht vrasës. Edhe pse shpëtoi pi deti, Drejtësia nuk e la me jetu.“ 5 Po aj e shkundi kafshën në zjarr edhe nuk pësoi kurrfarë dami. 6 Ata pritshin që aj me u ajë a me ra përnjëherë i vdekun. Po pasi pritën goxha gjatë edhe panë që nuk po i ndodhte kurgjo e keqe, e ndërrun mendimin edhe nisën me thanë që aj ishte nji zot.
7 Afër atij vendi kishte toka që i takojshin Publit, burrit kryesor të ishullit. Aj na priti mirë edhe për tri ditë na tregoi mikpritje. 8 Baba i Publit në atë kohë ishte në shtrat me ethe edhe dizenteri. Pavli hini te aj, u lut, ja vnoi duert edhe e shëroi. 9 Mas kësaj, edhe të smutët tjerë në ishull nisën me ardhë te aj edhe u shëruan. 10 Ata na nderuan edhe me shumë dhurata, edhe kur u nisëm, na ngarkuan me krejt qka na duhej.
11 Tre muej ma vonë, u nisëm me nji anije që kishte ardhë pi Aleksandria edhe kishte kalu dimnin në ishull. Si figurë në pjesën e përparme i kishte „Bijtë e Zeusit“. 12 U nalëm në limanin e Sirakuzës edhe qëndruam aty tri ditë. 13 Pastaj vazhduam deri në Regi. Të nesërmen nisi me fry nji erë pi jugu, edhe ditën e dytë mbrritëm në Puteol. 14 Aty takuam vllazën, që na lutën fort me qëndru shtatë ditë te ta. E kështu vazhduam kah Roma. 15 Vllaznit atje ninë për neve edhe na dolën përpara deri te Tregu i Apit edhe te Tri Hanet. Kur Pavli i pa, e falënderoi Zotin edhe mori zemër. 16 Pasi mbrritëm në Romë, Pavlit ju lejua me nejtë veçmas bashkë me ushtarin që e rujke.
17 Tre ditë ma vonë, aj i thirri bashkë burrat kryesorë të Judenjve. Kur u mblodhën, ju tha: „Burra, vllazën! Edhe pse nuk kam bo kurgjo kundër popullit a zakoneve të të parëve tanë, jom dorëzu si i burgosun pi Jerusalemi në duert e Romakëve. 18 Pasi më morën në pytje, ata deshtën me më liru, sepse nuk kishte kurrfarë arsyeje pse me më dënu me vdekje. 19 Po Judenjtë kundërshtuan, prandaj u detyrova me apelu te Cezari, po jo pse kam naj akuzë kundër popullit tem. 20 Për qata ju kam lutë me ju pa edhe me ju folë, sepse për shkak të shpresës së Izraelit e kam këtë zinxhir rreth meje.“ 21 Ata i thanë: „Na nuk kemi marrë letra pi Judea për ty, edhe asnjoni pi vllaznive që kanë ardhë pi atje nuk ka raportu a thanë diçka të keqe për ty. 22 Po na na duket e drejtë me ni qka mendon ti, sepse për këtë sekt e dimë që gjithkund po flitet kundër tij.“
23 Pastaj caktuan nji ditë me u taku me të, edhe erdhën te vendi ku po rrinte, edhe ma shumë se herën e parë. Pi mëngjesi deri në mbramje aj jau shpjegoi çështjen, tu dhanë dëshmi të plotë për mbretninë e Zotit. Mundohej me i bindë për Jezusin, si pi Ligji i Moisiut, ashtu edhe pi Pejgamberët. 24 Disa nisën me i besu asaj që thoshte, kurse disa nuk besojshin. 25 Masi nuk u pajtuan mes veti, nisën me u largu, derisa Pavli tha edhe këtë:
„Mirë ka folë fryma e shenjtë përmes pejgamberit Isaia te të parët tuej: 26 ‘Shko te ky popull edhe thuaj: „Keni me ni, po kurrsesi s’keni me kuptu. Keni me kqyrë, po kurrsesi s’keni me pa. 27 Sepse zemra e këtyne njerzve asht bo e pandjeshme. Me veshë kanë ni, po nuk kanë reagu, edhe sytë i kanë mbyllë, që mos me pa me sy, mos me ni me veshë, mos me kuptu me zemër, mos me u kthy, e unë mos me i shëru.“‘ 28 Prandaj dijeni që ky shpëtim që vjen pi Zoti po ju shpallet kombeve tjera. Ata kanë me ngu patjetër.“ 29 ––
30 Aj qëndroi plot dy vjet aty në shpinë që e kishte marrë me qira, edhe i priste mirë krejt ata që vinin te aj. 31 Ju predikonte për mbretninë e Zotit edhe i mësonte pa pengesë e me krejt guximin për senet që kishin të bajnë me Zotninë Jezu Krisht.