Luka 9: Unterschied zwischen den Versionen
Gane (Diskussion | Beiträge) KKeine Bearbeitungszusammenfassung |
Gane (Diskussion | Beiträge) KKeine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 11: | Zeile 11: | ||
<sup>10</sup> Kur u kthyn nxansat, i kallxun Jezusit krejt qka kishin bo. Masanej i mori me vete dhe u largun në qytetin që thirrej Betsaida, që me kon veç. <sup>11</sup> Po turmat e morën vesh e shkun permas/mrapa tij. Ai i priti mirë, u foli për mbretninë e Zotit, edhe i shnoshke te smurët. <sup>12</sup> Kur dita nisi me perëndu, te dymbëdhjet nxansat erdhën e i thanë: „Nisjani njerzt me u shpërnda, se le t’shkojnë n’katunet rreth e rrotull e n’fshat me gjet vend me flejt e me gjet ushqim, se këtu jemi ne vend te vetmum.“ <sup>13</sup> Ai u tha: „Jepni ju me hanger.“ Ata thanë: „Na kemi veç pesë bukë e dy peshq. Veç nëse po shkojmë vet me ble ushqim për krejt.“ <sup>14</sup> Se aty jen kan rreth 5000 burra. Ai u tha nxansave: „Boni me i ul ne grupe, ka rreth 50 veta.“ <sup>15</sup> Ata banë qashtu, e krejt u ulën. <sup>16</sup> Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, i qoj syt kah havaja dhe i bekoi. Masanej i theu bukët e ua dha nxansave, që me ua dhanë njerëzve. <sup>17</sup> Krejt hëngrën e u nginën. Copat që teprun i mledhën, e u mushën dymbëdhjet shporta me buke. | <sup>10</sup> Kur u kthyn nxansat, i kallxun Jezusit krejt qka kishin bo. Masanej i mori me vete dhe u largun në qytetin që thirrej Betsaida, që me kon veç. <sup>11</sup> Po turmat e morën vesh e shkun permas/mrapa tij. Ai i priti mirë, u foli për mbretninë e Zotit, edhe i shnoshke te smurët. <sup>12</sup> Kur dita nisi me perëndu, te dymbëdhjet nxansat erdhën e i thanë: „Nisjani njerzt me u shpërnda, se le t’shkojnë n’katunet rreth e rrotull e n’fshat me gjet vend me flejt e me gjet ushqim, se këtu jemi ne vend te vetmum.“ <sup>13</sup> Ai u tha: „Jepni ju me hanger.“ Ata thanë: „Na kemi veç pesë bukë e dy peshq. Veç nëse po shkojmë vet me ble ushqim për krejt.“ <sup>14</sup> Se aty jen kan rreth 5000 burra. Ai u tha nxansave: „Boni me i ul ne grupe, ka rreth 50 veta.“ <sup>15</sup> Ata banë qashtu, e krejt u ulën. <sup>16</sup> Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, i qoj syt kah havaja dhe i bekoi. Masanej i theu bukët e ua dha nxansave, që me ua dhanë njerëzve. <sup>17</sup> Krejt hëngrën e u nginën. Copat që teprun i mledhën, e u mushën dymbëdhjet shporta me buke. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>18</sup> Ma vonë, kur ai u lutke vet, nxansat i erdhën | <sup>18</sup> Ma vonë, kur ai u lutke vet, nxansat i erdhën ngat, dhe ai i veti: „Kush po thojnë njerzt që jom unë?“ <sup>19</sup> Ata thanë: „Do thojn: Gjoni Pagëzuesi. Do tjerë thonë: Elịa. E tjerë: u çu nji profet i vjetër.“ <sup>20</sup> Ai i veti: „Po ju, kush po thoni që jom unë?“ Pjetri u përgjigj: „Ti je Krishti i Zotit.“ <sup>21</sup> Masanej ai ua preu shkurt e ua ndaloi me ia thanë kërkujt. <sup>22</sup> Edhe tha: „Djali i Njeriut duhet me hek shumë, ka me u refuzu prej pleqve, kryepriftave e skribet, kan me u vra, por ditën e tretë ka me u çu prej dekes ose ka mu ringjall.“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>23</sup> | <sup>23</sup> Masanej u tha krejtve: „Kush don me kon mrapa meje, duhet me e mohu veten, çdo ditë me e marrë shtyllën e mundimit, e mem njek mu pa u nal. <sup>24</sup> Se kush don me pshtu jetën e vet, ka me e hup, po kush e hup jetën e vet për shkak temin, ai ka me e shpëtu. <sup>25</sup> Qka i vlen njeriut me fitu krejt botën, e me u hup veten ose me u shkatrru? <sup>26</sup> Se kush turpnohet prej meje e prej fjalëve të mia, edhe Djali i Njeriut ka me u turpnu prej tij, kur ka me ardh ne lavdin e vet, edhe ne lavdinë e Babës, edhe te melaqeve te shënjta. <sup>27</sup> Po po ju thom pernime: do prej këtyne që po rrijnë këtu s’kan me dek pa e pa mbretninë e Zotit.“ | ||
<br> | <br> | ||
<sup>28</sup> Rreth tet ditë masi i tha këto, ai i mori me vete Pjetrin, | <sup>28</sup> Rreth tet ditë masi i tha këto, ai i mori me vete Pjetrin, Gjonin e Jakobin, e u ngjit ne nji mal me u lut. <sup>29</sup> Tu u lut, pamja e fytyrës iu ndrru, e teshat iu banë te bardha që shndritshin. <sup>30</sup> Ne at çast kohe u paraqitën dy burra tu fol me të: Mojsiu dhe Elịa. <sup>31</sup> U dukën ne lavdi e po folshin për largimin e tij, që ka me ndodh ne Jerusalem. <sup>32</sup> Pjetri dhe ata tjerët i kishte marrë gjumi, por kur u çuan mirë, e panë lavdinë e tij edhe dy burrat që rrishin me të. <sup>33</sup> Kur ata dy po dojshin me u nda prej tij, Pjetri i tha Jezusit: „Msues, sa mirë që jemi këtu! Hajde me ngrit tri çadra: nji për ty, nji për Mojsiun, e nji për Elịan.“ Ai s’e dijke qka po folke. <sup>34</sup> Derisa po i thojke këto, u bo nji re e i mbuloi. Kur reja i mloj krejt, ata u tuten. <sup>35</sup> Atëher erdh nji za prej resë: „Ky osht Djali jem, i zgjedhuni. Ngojoni ate!“ <sup>36</sup> Kur foli ai za, Jezusi u pa apet qe u kan veç. Nxansat e majtën për vete, e ne at kohë s’i thanë kërkujt qka kishin pa. | ||
<br> | <br> | ||
<sup>37</sup> Ditën tjetër zbritën prej malit, e nji turmë e madhe i doli Jezusit përpara. <sup>38</sup> Nji burrë prej turmës bërtiti: „Mësues, t’lutna, kqyre djalin tem, se e kom veç kët! <sup>39</sup> Nji shpirt i keq e kap, ai papritmas bërtet, e qet n’kriza, i del shkumë prej goje. E lëndon, e s’e lëshon lehtë. <sup>40</sup> I luta nxansat e tu me e nxjerr, po s’mujtën.“ <sup>41</sup> Jezusi tha: „O gjeneratë pa besim e e prishun! Sa gjatë ka me m’duhet me nejt me ju e me ju duru? Sille djalin këtu.“ <sup>42</sup> Edhe kur djali u afru, shpirt i keq e rrxoi për tokë e e mundojke me kriza t’randa. Po Jezusi e qortoi shpirtin e keq, e shëroi djalin, e ja ktheu babës së vet. <sup>43</sup> Krejt u çuditën për fuqinë e madhe të Zotit. | <sup>37</sup> Ditën tjetër zbritën prej malit, e nji turmë e madhe i doli Jezusit përpara. <sup>38</sup> Nji burrë prej turmës bërtiti: „Mësues, t’lutna, kqyre djalin tem, se e kom veç kët! <sup>39</sup> Nji shpirt i keq e kap, ai papritmas bërtet, e qet n’kriza, i del shkumë prej goje. E lëndon, e s’e lëshon lehtë. <sup>40</sup> I luta nxansat e tu me e nxjerr, po s’mujtën.“ <sup>41</sup> Jezusi tha: „O gjeneratë pa besim e e prishun! Sa gjatë ka me m’duhet me nejt me ju e me ju duru? Sille djalin këtu.“ <sup>42</sup> Edhe kur djali u afru, shpirt i keq e rrxoi për tokë e e mundojke me kriza t’randa. Po Jezusi e qortoi shpirtin e keq, e shëroi djalin, e ja ktheu babës së vet. <sup>43</sup> Krejt u çuditën për fuqinë e madhe të Zotit. | ||
Aktuelle Version vom 30. Mai 2026, 21:52 Uhr
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Atëher ai i thirri të dymbëdhjetit bashkë e u dha fuqi e autoritet mbi krejt frymat e këqija, dhe fuqi me i shnosh smundjet. 2 I çoi me prediku mbretninë e Zotit edhe me i bo të shënosh te smurët. 3 „Mos merrni kurgjo për rrugë“, u tha ai, „as shtaga, as torbë për ushqim, as bukë, as pare, dhe as nji teshë ma shumë. 4 Kurdo që hini në një shpi, aty rrini, edhe prej aty nisuni apet. 5 E kur s’ju pranojnë, me tu dalë prej atij qyteti, shkuni pluhnin prej kamve si paralajmërim për njerzit.“ 6 Ata u nisën e shkojshin katun më katun, e kudo e shpallshin lajmin e mirë edhe i shërojshin të smurët.
7 Krejt kjo i ra në vesh edhe Herodit, sundimtarit të asaj krahine, e ai u hutua, se disa thojshin që Gjoni osht çu prej të vdekunve, 8 të tjerë thojshin që Elịa osht paraqit apet, dhe tjerë thojshin që u çu nji profet i vjetër. 9 Herodi tha: „Gjonin unë ja kom pre kryt. Po kush osht ky, për të cilin po i nij krejt kto fjal?“ E donte patjetër me e pa.
10 Kur u kthyn nxansat, i kallxun Jezusit krejt qka kishin bo. Masanej i mori me vete dhe u largun në qytetin që thirrej Betsaida, që me kon veç. 11 Po turmat e morën vesh e shkun permas/mrapa tij. Ai i priti mirë, u foli për mbretninë e Zotit, edhe i shnoshke te smurët. 12 Kur dita nisi me perëndu, te dymbëdhjet nxansat erdhën e i thanë: „Nisjani njerzt me u shpërnda, se le t’shkojnë n’katunet rreth e rrotull e n’fshat me gjet vend me flejt e me gjet ushqim, se këtu jemi ne vend te vetmum.“ 13 Ai u tha: „Jepni ju me hanger.“ Ata thanë: „Na kemi veç pesë bukë e dy peshq. Veç nëse po shkojmë vet me ble ushqim për krejt.“ 14 Se aty jen kan rreth 5000 burra. Ai u tha nxansave: „Boni me i ul ne grupe, ka rreth 50 veta.“ 15 Ata banë qashtu, e krejt u ulën. 16 Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, i qoj syt kah havaja dhe i bekoi. Masanej i theu bukët e ua dha nxansave, që me ua dhanë njerëzve. 17 Krejt hëngrën e u nginën. Copat që teprun i mledhën, e u mushën dymbëdhjet shporta me buke.
18 Ma vonë, kur ai u lutke vet, nxansat i erdhën ngat, dhe ai i veti: „Kush po thojnë njerzt që jom unë?“ 19 Ata thanë: „Do thojn: Gjoni Pagëzuesi. Do tjerë thonë: Elịa. E tjerë: u çu nji profet i vjetër.“ 20 Ai i veti: „Po ju, kush po thoni që jom unë?“ Pjetri u përgjigj: „Ti je Krishti i Zotit.“ 21 Masanej ai ua preu shkurt e ua ndaloi me ia thanë kërkujt. 22 Edhe tha: „Djali i Njeriut duhet me hek shumë, ka me u refuzu prej pleqve, kryepriftave e skribet, kan me u vra, por ditën e tretë ka me u çu prej dekes ose ka mu ringjall.“
23 Masanej u tha krejtve: „Kush don me kon mrapa meje, duhet me e mohu veten, çdo ditë me e marrë shtyllën e mundimit, e mem njek mu pa u nal. 24 Se kush don me pshtu jetën e vet, ka me e hup, po kush e hup jetën e vet për shkak temin, ai ka me e shpëtu. 25 Qka i vlen njeriut me fitu krejt botën, e me u hup veten ose me u shkatrru? 26 Se kush turpnohet prej meje e prej fjalëve të mia, edhe Djali i Njeriut ka me u turpnu prej tij, kur ka me ardh ne lavdin e vet, edhe ne lavdinë e Babës, edhe te melaqeve te shënjta. 27 Po po ju thom pernime: do prej këtyne që po rrijnë këtu s’kan me dek pa e pa mbretninë e Zotit.“
28 Rreth tet ditë masi i tha këto, ai i mori me vete Pjetrin, Gjonin e Jakobin, e u ngjit ne nji mal me u lut. 29 Tu u lut, pamja e fytyrës iu ndrru, e teshat iu banë te bardha që shndritshin. 30 Ne at çast kohe u paraqitën dy burra tu fol me të: Mojsiu dhe Elịa. 31 U dukën ne lavdi e po folshin për largimin e tij, që ka me ndodh ne Jerusalem. 32 Pjetri dhe ata tjerët i kishte marrë gjumi, por kur u çuan mirë, e panë lavdinë e tij edhe dy burrat që rrishin me të. 33 Kur ata dy po dojshin me u nda prej tij, Pjetri i tha Jezusit: „Msues, sa mirë që jemi këtu! Hajde me ngrit tri çadra: nji për ty, nji për Mojsiun, e nji për Elịan.“ Ai s’e dijke qka po folke. 34 Derisa po i thojke këto, u bo nji re e i mbuloi. Kur reja i mloj krejt, ata u tuten. 35 Atëher erdh nji za prej resë: „Ky osht Djali jem, i zgjedhuni. Ngojoni ate!“ 36 Kur foli ai za, Jezusi u pa apet qe u kan veç. Nxansat e majtën për vete, e ne at kohë s’i thanë kërkujt qka kishin pa.
37 Ditën tjetër zbritën prej malit, e nji turmë e madhe i doli Jezusit përpara. 38 Nji burrë prej turmës bërtiti: „Mësues, t’lutna, kqyre djalin tem, se e kom veç kët! 39 Nji shpirt i keq e kap, ai papritmas bërtet, e qet n’kriza, i del shkumë prej goje. E lëndon, e s’e lëshon lehtë. 40 I luta nxansat e tu me e nxjerr, po s’mujtën.“ 41 Jezusi tha: „O gjeneratë pa besim e e prishun! Sa gjatë ka me m’duhet me nejt me ju e me ju duru? Sille djalin këtu.“ 42 Edhe kur djali u afru, shpirt i keq e rrxoi për tokë e e mundojke me kriza t’randa. Po Jezusi e qortoi shpirtin e keq, e shëroi djalin, e ja ktheu babës së vet. 43 Krejt u çuditën për fuqinë e madhe të Zotit.
Derisa njerzt po çuditshin për krejt qka po bënte, ai u tha nxansave të vet: 44 „Ndigjoni mirë e majini n’mend këto fjalë, se Biri i Njeriut ka me u tradhtu n’dorë t’njerëzve.“ 45 Po ata s’e kuptun qka po thojke. U rrike e msheftë për ta, që mos me e kuptu, e s’guxojshin as me e vetë.
46 Masanej fillun me u grind kush prej tyne osht ma i madhi. 47 Jezusi e dijke qka po mendojshin n’zemër, e mori nji fmi e e qiti n’krah të vet, 48 e tha: „Kush e pranon këtë fmi n’emnin tem, m’pranon edhe mu. E kush m’pranon mu, e pranon edhe Atë që m’ka çu. Se ai që sillet ma i përvulun n’mes juve, ai osht i madh.“
49 Johạnnesi tha: „Mësues, na e pamë nji njeri tu e përdor emnin tand me i nxjerr shpirtnat e këqij. Na u munum me e nal, se s’po t’ndjek me neve.“ 50 Jezusi u tha: „Mos e nalni, se kush s’osht kundër jush, osht për ju.“
51 Kur u afrun ditët e ngjitjes së tij n’qiell, ai u vendos fort me shku n’Jerusalem. 52 I çoi disa lajmëtarë përpara, e ata shkun n’ni katun samaritan me ja përgatit vendin. 53 Po ata s’e pranuan, se ai ishte nis me shku n’Jerusalem. 54 Kur e panë këtë nxansat Jakobi e Johạnnesi, thanë: „Zot, a don me thirr zjarr prej qiellit me i zhduk?“ 55 Po ai u kthy e i qortoi. 56 Masanej shkun n’ni katun tjetër.
57 Tu ec rrugës, dikush i tha: „Unë t’ndjek kudo që shkon.“ 58 Jezusi i tha: „Dhelprat i kanë strofullat e veta, edhe zogjt e qiellit i kanë fole, po Biri i Njeriut s’ka ku me e ul kryet.“ 59 Nji tjetri i tha: „Eja mrapa meje!“ Ai i tha: „Zot, m’lejo ma parë me shku me varros babën tem.“ 60 Jezusi i tha: „Lëri t’vdekunët me i varros t’vdekunët e vet, po ti shko e shpalle mbretninë e Zotit kudo.“ 61 Nji tjetër tha: „Ka me t’ndjek, Zot, po m’lejo ma parë me i përshëndet ata t’shpisë.“ 62 Jezusi i tha: „Askush që e vnon dorën n’parmend e kqyr mbrapa, s’osht i zoti për mbretninë e Zotit.“