Gjoni 5: Unterschied zwischen den Versionen
(Vers-Teilung eingefügt) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = KI | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Mas kësaj u bo nji festë e Judenjve, edhe Jezusi hypi në Jerusalem. <sup>2</sup> Në Jerusalem, te Porta e Deleve, ka nji bazen uji që në hebraisht quhet Betzata, me pesë haje me shtylla. <sup>3</sup> Në qato haje rrishin shtritë shumë të smutë, të verbët, të çalë edhe njerz me gjymtyrë të thame. <sup>4</sup> –– <sup>5</sup> Aty ishte edhe nji burrë që qe 38 vjet ishte i smutë. <sup>6</sup> Jezusi e pa burrin tu nejtë shtritë, edhe pasi e dinte që aj qe shumë kohë ishte i smutë, e pyti: „A po don me u shëru?“ <sup>7</sup> I smuti ju përgjigj: „Zotni, s’kam kërkon që me m’qitë në bazen kur uji livritet. E derisa unë të mbrrij deri aty, dikush tjetër veç ka zhdrypë para meje.“ <sup>8</sup> Jezusi i tha: „Çohu! Merre shtrojën tane edhe ec.“ <sup>9</sup> Menjiherë burri u shëru, e mori shtrojën e vet edhe nisi me ecë. | ||
<sup>2</sup> | |||
<sup>3</sup> | |||
<sup>4</sup> | |||
<sup>5</sup> | |||
<sup>6</sup> | |||
<sup>7</sup> | |||
<sup>8</sup> | |||
<sup>9 | |||
<br> | <br> | ||
Kjo ndodhi në nji sabat. <sup>10</sup> Prandaj Judenjtë i thanë atij që u shëru: „Asht sabat! Nuk guxon me e bartë shtrojën.“ <sup>11</sup> Po aj ju përgjigj: „Burri që m’shëroi, aj më tha: ‘Merre shtrojën tane edhe ec.’“ <sup>12</sup> Atëherë deshtën me ditë: „Kush ishte aj burrë? Kush të tha me e marrë edhe me ecë?“ <sup>13</sup> Po i shëruemi nuk e dinte kush ishte, se Jezusi ishte largu mes kallabllakut që ishte aty. | |||
<sup>10</sup> | |||
<sup>11</sup> | |||
<sup>12</sup> | |||
<sup>13</sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>14</sup> Ma vonë Jezusi e gjeti në tempull edhe i tha: „Qe, je shëru. Mos bo ma gjynah, që mos me të ndodhë diçka edhe ma keq.“ <sup>15</sup> Atëherë burri shkoi edhe ju kallxoi Judenjve që Jezusi ishte aj që e kishte shëru. <sup>16</sup> Për shkak se Jezusi po bante kësi senesh në sabat, Judenjtë nisën me e përndjekë. <sup>17</sup> Po aj ju përgjigj: „Ati jem ka punu pa nalë deri tash, edhe unë po punoj pa nalë.“ <sup>18</sup> Për qata Judenjtë edhe ma shumë kërkojshin me e mbytë, sepse aj jo veç që nuk po e respektonte sabatin, po edhe e quante Zotin Atin e vet, tu e bo veten të barabartë me Zotin. | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>19</sup> Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Biri s’mundet me bo kurgjo vet pi vetes, po veç atë që e sheh Atin tu e bo. Çkado që bon Ati, qashtu e bon edhe Biri. <sup>20</sup> Se Ati e don Birin edhe ja kallxon krejt qka bon vetë. Edhe ka me ja kallxu vepra ma të mëdhaja se këto, që ju me u çuditë. <sup>21</sup> Se qysh Ati i ringjall të dekunit edhe i bon të gjallë, qashtu edhe Biri i bon të gjallë ata që don. <sup>22</sup> Se Ati nuk gjykon kërkon, po krejt gjykimin ja ka dhanë Birit, <sup>23</sup> që krejt me e nderu Birin qysh e nderojnë Atin. Kush nuk e nderon Birin, nuk e nderon as Atin që e ka dërgu. <sup>24</sup> Nji sen asht i sigurt: Kush e ngon fjalën teme edhe i beson Atij që m’ka dërgu, ka jetë t’amshume edhe nuk gjykohet, po ka kalu pi vdekja në jetë. | ||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<sup> | |||
<br> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>25</sup> Nji sen asht i sigurt: Po vjen koha, po bile veç ka ardhë, kur të dekunit kanë me e ni zanin e Birit të Zotit. Edhe ata që e kanë ngu, kanë me jetu. <sup>26</sup> Se qysh Ati ka jetë në veten e vet, qashtu ja ka dhanë edhe Birit me pasë jetë në veten e vet. <sup>27</sup> Edhe ja ka dhanë pushtetin me gjyku, sepse aj asht Biri i njeriut. <sup>28</sup> Mos u çuditni për këtë, se po vjen koha kur krejt ata që janë në varre kanë me e ni zanin e tij <sup>29</sup> edhe kanë me dalë. Ata që kanë bo mirë, kanë me pasë ringjallje për jetë, e ata që kanë bo keq, ringjallje për gjykim. <sup>30</sup> Unë s’mundem me bo kurgjo vet pi vetes. Gjykoj qysh dëgjoj, edhe gjykimi jem asht i drejtë, sepse nuk po e lypi vullnetin tem, po vullnetin e Atij që m’ka dërgu. | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>31</sup> Nëse veç unë dëshmoj për veten, atëherë dëshmia jeme nuk asht e vërtetë. <sup>32</sup> Ka nji tjetër që dëshmon për mu, edhe unë e di: ajo që aj dëshmon për mu asht e vërtetë. <sup>33</sup> Ju keni dërgu njerz te Gjoni, edhe aj ka dëshmu për të vërtetën. <sup>34</sup> Po unë nuk pranoj dëshmi pi njeriut, por po i thom këto që ju me u shpëtu. <sup>35</sup> Ky njeri ishte nji llampë që digjej e ndriçonte fort, edhe për pak kohë ju ishit të gatshëm me u gëzu shumë në dritën e tij. <sup>36</sup> Po dëshmia që unë e jap asht ma e madhe se ajo e Gjonit, sepse veprat që po i kryej me urdhën të Atit tem, pikërisht këto vepra dëshmojnë që Ati më ka dërgu. <sup>37</sup> Edhe vetë Ati që më ka dërgu ka dëshmu për mu. Ju kurrë s’e keni ni zanin e tij, as s’e keni pa pamjen e tij, <sup>38</sup> edhe fjala e tij nuk rrin mrena juve, sepse pikërisht atij që aj e ka dërgu, ju nuk po i besoni. | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <br> | ||
<sup> | <sup>39</sup> Ju i hulumtoni Shkrimet, sepse menoni që përmes tyne keni me pasë jetë t’amshume, edhe pikërisht ato dëshmojnë për mu. <sup>40</sup> Prapëseprapë, ju nuk doni me ardhë te unë që me pasë jetë. <sup>41</sup> Unë nuk pranoj lavdi pi njerzve, <sup>42</sup> po për ju e di mirë që nuk keni dashni për Zotin mrena vetes. <sup>43</sup> Unë kam ardhë në emën të Atit tem, po ju nuk po më pranoni. Po të vinte dikush tjetër në emën të vet, atë kishit me e pranu. <sup>44</sup> E qysh keni me pasë besim ju, kur pranoni lavdi pi njani-tjetri, e nuk mundoheni për lavdinë që vjen pi Zotit të vetëm? <sup>45</sup> Po mos menoni që unë kam me ju akuzu te Ati. Ka dikush që ju akuzon: Moisiu, te i cili ju e keni vu shpresën. <sup>46</sup> Se po t’i besonit Moisiut, kishit me m’besu edhe mu, sepse aj ka shkru për mu. <sup>47</sup> Po nëse nuk ju besoni shkrimeve të tij, qysh keni me besu qka po thom unë?“ | ||
<sup> | |||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 20. Mai 2026, 18:02 Uhr
1 Mas kësaj u bo nji festë e Judenjve, edhe Jezusi hypi në Jerusalem. 2 Në Jerusalem, te Porta e Deleve, ka nji bazen uji që në hebraisht quhet Betzata, me pesë haje me shtylla. 3 Në qato haje rrishin shtritë shumë të smutë, të verbët, të çalë edhe njerz me gjymtyrë të thame. 4 –– 5 Aty ishte edhe nji burrë që qe 38 vjet ishte i smutë. 6 Jezusi e pa burrin tu nejtë shtritë, edhe pasi e dinte që aj qe shumë kohë ishte i smutë, e pyti: „A po don me u shëru?“ 7 I smuti ju përgjigj: „Zotni, s’kam kërkon që me m’qitë në bazen kur uji livritet. E derisa unë të mbrrij deri aty, dikush tjetër veç ka zhdrypë para meje.“ 8 Jezusi i tha: „Çohu! Merre shtrojën tane edhe ec.“ 9 Menjiherë burri u shëru, e mori shtrojën e vet edhe nisi me ecë.
Kjo ndodhi në nji sabat. 10 Prandaj Judenjtë i thanë atij që u shëru: „Asht sabat! Nuk guxon me e bartë shtrojën.“ 11 Po aj ju përgjigj: „Burri që m’shëroi, aj më tha: ‘Merre shtrojën tane edhe ec.’“ 12 Atëherë deshtën me ditë: „Kush ishte aj burrë? Kush të tha me e marrë edhe me ecë?“ 13 Po i shëruemi nuk e dinte kush ishte, se Jezusi ishte largu mes kallabllakut që ishte aty.
14 Ma vonë Jezusi e gjeti në tempull edhe i tha: „Qe, je shëru. Mos bo ma gjynah, që mos me të ndodhë diçka edhe ma keq.“ 15 Atëherë burri shkoi edhe ju kallxoi Judenjve që Jezusi ishte aj që e kishte shëru. 16 Për shkak se Jezusi po bante kësi senesh në sabat, Judenjtë nisën me e përndjekë. 17 Po aj ju përgjigj: „Ati jem ka punu pa nalë deri tash, edhe unë po punoj pa nalë.“ 18 Për qata Judenjtë edhe ma shumë kërkojshin me e mbytë, sepse aj jo veç që nuk po e respektonte sabatin, po edhe e quante Zotin Atin e vet, tu e bo veten të barabartë me Zotin.
19 Jezusi ju përgjigj: „Nji sen asht i sigurt: Biri s’mundet me bo kurgjo vet pi vetes, po veç atë që e sheh Atin tu e bo. Çkado që bon Ati, qashtu e bon edhe Biri. 20 Se Ati e don Birin edhe ja kallxon krejt qka bon vetë. Edhe ka me ja kallxu vepra ma të mëdhaja se këto, që ju me u çuditë. 21 Se qysh Ati i ringjall të dekunit edhe i bon të gjallë, qashtu edhe Biri i bon të gjallë ata që don. 22 Se Ati nuk gjykon kërkon, po krejt gjykimin ja ka dhanë Birit, 23 që krejt me e nderu Birin qysh e nderojnë Atin. Kush nuk e nderon Birin, nuk e nderon as Atin që e ka dërgu. 24 Nji sen asht i sigurt: Kush e ngon fjalën teme edhe i beson Atij që m’ka dërgu, ka jetë t’amshume edhe nuk gjykohet, po ka kalu pi vdekja në jetë.
25 Nji sen asht i sigurt: Po vjen koha, po bile veç ka ardhë, kur të dekunit kanë me e ni zanin e Birit të Zotit. Edhe ata që e kanë ngu, kanë me jetu. 26 Se qysh Ati ka jetë në veten e vet, qashtu ja ka dhanë edhe Birit me pasë jetë në veten e vet. 27 Edhe ja ka dhanë pushtetin me gjyku, sepse aj asht Biri i njeriut. 28 Mos u çuditni për këtë, se po vjen koha kur krejt ata që janë në varre kanë me e ni zanin e tij 29 edhe kanë me dalë. Ata që kanë bo mirë, kanë me pasë ringjallje për jetë, e ata që kanë bo keq, ringjallje për gjykim. 30 Unë s’mundem me bo kurgjo vet pi vetes. Gjykoj qysh dëgjoj, edhe gjykimi jem asht i drejtë, sepse nuk po e lypi vullnetin tem, po vullnetin e Atij që m’ka dërgu.
31 Nëse veç unë dëshmoj për veten, atëherë dëshmia jeme nuk asht e vërtetë. 32 Ka nji tjetër që dëshmon për mu, edhe unë e di: ajo që aj dëshmon për mu asht e vërtetë. 33 Ju keni dërgu njerz te Gjoni, edhe aj ka dëshmu për të vërtetën. 34 Po unë nuk pranoj dëshmi pi njeriut, por po i thom këto që ju me u shpëtu. 35 Ky njeri ishte nji llampë që digjej e ndriçonte fort, edhe për pak kohë ju ishit të gatshëm me u gëzu shumë në dritën e tij. 36 Po dëshmia që unë e jap asht ma e madhe se ajo e Gjonit, sepse veprat që po i kryej me urdhën të Atit tem, pikërisht këto vepra dëshmojnë që Ati më ka dërgu. 37 Edhe vetë Ati që më ka dërgu ka dëshmu për mu. Ju kurrë s’e keni ni zanin e tij, as s’e keni pa pamjen e tij, 38 edhe fjala e tij nuk rrin mrena juve, sepse pikërisht atij që aj e ka dërgu, ju nuk po i besoni.
39 Ju i hulumtoni Shkrimet, sepse menoni që përmes tyne keni me pasë jetë t’amshume, edhe pikërisht ato dëshmojnë për mu. 40 Prapëseprapë, ju nuk doni me ardhë te unë që me pasë jetë. 41 Unë nuk pranoj lavdi pi njerzve, 42 po për ju e di mirë që nuk keni dashni për Zotin mrena vetes. 43 Unë kam ardhë në emën të Atit tem, po ju nuk po më pranoni. Po të vinte dikush tjetër në emën të vet, atë kishit me e pranu. 44 E qysh keni me pasë besim ju, kur pranoni lavdi pi njani-tjetri, e nuk mundoheni për lavdinë që vjen pi Zotit të vetëm? 45 Po mos menoni që unë kam me ju akuzu te Ati. Ka dikush që ju akuzon: Moisiu, te i cili ju e keni vu shpresën. 46 Se po t’i besonit Moisiut, kishit me m’besu edhe mu, sepse aj ka shkru për mu. 47 Po nëse nuk ju besoni shkrimeve të tij, qysh keni me besu qka po thom unë?“