Luka 20: Unterschied zwischen den Versionen
(Initiale Übersetzung) |
(Leerzeichen) |
||
| Zeile 3: | Zeile 3: | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup>Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup>edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ <sup>3</sup>Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup>Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ <sup>5</sup>Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup>E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup>Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup>e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“ | <sup>1</sup> Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë <sup>2</sup> edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ <sup>3</sup> Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: <sup>4</sup> Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ <sup>5</sup> Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ <sup>6</sup> E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ <sup>7</sup> Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, <sup>8</sup> e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>9</sup>Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. <sup>10</sup>Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. <sup>11</sup>Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. <sup>12</sup>Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup>Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ <sup>14</sup>Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup>Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup>Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup>Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup>Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“ | <sup>9</sup> Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. <sup>10</sup> Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. <sup>11</sup> Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. <sup>12</sup> Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. <sup>13</sup> Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ <sup>14</sup> Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ <sup>15</sup> Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? <sup>16</sup> Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ <sup>17</sup> Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? <sup>18</sup> Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>19</sup>Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup>Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup>Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup>A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup>Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup>„Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup>Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup>Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën. | <sup>19</sup> Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. <sup>20</sup> Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. <sup>21</sup> Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. <sup>22</sup> A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ <sup>23</sup> Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: <sup>24</sup> „Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ <sup>25</sup> Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ <sup>26</sup> Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën. | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>27</sup>Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: <sup>28</sup>„Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ <sup>29</sup>Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. <sup>30</sup>Atëherë e mori i dyti, <sup>31</sup>pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. <sup>32</sup>Në fund vdiq edhe gruaja. <sup>33</sup>E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“ | <sup>27</sup> Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: <sup>28</sup> „Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ <sup>29</sup> Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. <sup>30</sup> Atëherë e mori i dyti, <sup>31</sup> pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. <sup>32</sup> Në fund vdiq edhe gruaja. <sup>33</sup> E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>34</sup>Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup>po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup>Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. <sup>37</sup>E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup>Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup>Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup>Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme. | <sup>34</sup> Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, <sup>35</sup> po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. <sup>36</sup> Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. <sup>37</sup> E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. <sup>38</sup> Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ <sup>39</sup> Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ <sup>40</sup> Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme. | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>41</sup>Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup>Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup>derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ <sup>44</sup>Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“ | <sup>41</sup> Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? <sup>42</sup> Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, <sup>43</sup> derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ <sup>44</sup> Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
<sup>45</sup>Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup>„Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup>që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“ | <sup>45</sup> Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: <sup>46</sup> „Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, <sup>47</sup> që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“ | ||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 19. Mai 2026, 19:47 Uhr
1 Nji ditë, derisa aj po e msonte popullin në tempull edhe po e shpallte lajmin e mirë, ju afrun kryepriftërinjtë, skribët edhe pleqtë 2 edhe deshtën me ditë: „Na kallxo, me çfarë të drejte po i bon krejt këto? Kush ta ka dhanë qit të drejtë?“ 3 Aj ju përgjigj: „Edhe unë e kam nji pytje për ju. M’kallxoni: 4 Pagëzimi që e bante Gjoni, a ishte pi qiellit a pi njerzve?“ 5 Atëherë ata nisën me menu mes veti: „Nëse thojmë: ‘Pi qiellit’, aj ka me na pytë: ‘Pse pra s’i keni besu?’ 6 E nëse thojmë: ‘Pi njerzve’, krejt populli ka me na gjujtë me gurë, se janë të bindun që Gjoni ishte pejgamber.“ 7 Për qata ju përgjigjën se s’e dinin pi kah ishte, 8 e Jezusi ju tha: „Atëherë as unë s’po ju kallxoj me çfarë të drejte i boj krejt këto.“
9 Pastaj aj nisi me ju tregu njerzve nji krahasim: „Nji njeri e mbolli nji vneshtë, jau dha me qira vreshtarëve edhe udhëtoi larg për nji kohë të gjatë. 10 Kur erdh koha, e dërgoi nji shërbëtor te vreshtarët, që me ja dhanë nji pjesë pi bereqetit të rrushit. Po vreshtarët e rrahën edhe e çun duershthatë. 11 Pronari dërgoi edhe nji shërbëtor tjetër. Edhe atë e rrahën, e poshtrun edhe e çun duershthatë. 12 Pastaj e dërgoi edhe të tretin, po edhe atë e plagosën dhe e qitën jashtë. 13 Atëherë pronari i vneshtës tha: ‘Qka me bo tash? Kam me e dërgu djalin tem, djalin tem të dashtun. Ndoshta atij kanë me i tregu respekt.’ 14 Sapo vreshtarët e panë, mendun mes veti edhe i thanë njani-tjetrit: ‘Ky asht trashëgimtari. Hajde ta mytim, që trashëgimia me na metë neve!’ 15 Atëherë e qitën jashtë vneshtës edhe e mytën. Qka ka me ju bo pronari i vneshtës atyne? 16 Ka me ardhë, ka me i mbytë qata vreshtarë edhe ka me ja dhanë vneshtën tjerëve.“ Kur njerzt e ninë këtë, thanë: „Mos ndodhtë kurrë!“ 17 Po aj i kqyri drejt edhe i pyti: „Atëherë qka domethanë ajo që shkruhet në Shkrime: ‘Guri që e kanë refuzu ndërtuesit, aj asht bo guri kryesor i qoshes’? 18 Secili që bjen mbi qit gur, ka me u copëtu. E mbi kon bjen ky gur, ka me e blu krejt.“
19 Skribët edhe kryepriftërinjtë deshtën me e kapë në qat orë, se e kuptun që me qit krahasim po fliste për ta. Po ju tutën popullit. 20 Pasi e vëzhgun me kujdes, pagun fshehtas do burra edhe i çun te aj. Ata duhej me u paraqitë si të drejtë, që me ja nxanë fjalën e vet e pastaj me ja dorëzu qeverisë edhe pushtetit të guvernatorit. 21 Kta burra e pytën: „Mësues, e dimë që qka thua edhe qka mson asht drejt, edhe nuk mban anë, po e mson me të vërtetë qysh duhet me jetu simas vullnetit të Zotit. 22 A asht e drejtë me i pagu taksa Cezarit, a jo?“ 23 Po aj e kuptoi hilen e tyne edhe ju tha: 24 „Ma kallxoni nji denar. E kujt asht pamja edhe mbishkrimi në të?“ Ata thanë: „E Cezarit.“ 25 Atëherë aj ju tha: „Pra, patjetër kthejani Cezarit atë që i takon Cezarit, edhe Zotit atë që i takon Zotit.“ 26 Kështu s’mujtën me ja nxanë fjalën para popullit, po u habitën me përgjigjen e tij edhe heshtën.
27 Pastaj ju afrun do Saducenj, që thojnë se s’ka ringjallje, edhe e pytën: 28 „Mësues, Moisiu na ka shkru: ‘Nëse nji burrë vdes edhe e len grunë pa fmi, atëherë vllau i tij duhet me e marrë vejushën për gru, që me i siguru pasardhës vllaut.’ 29 Ishin nji herë shtatë vllazën. I pari u martu, po vdiq pa fmi. 30 Atëherë e mori i dyti, 31 pastaj i treti, po, krejt të shtatë u martun me të, por krejt vdiqën pa fmi. 32 Në fund vdiq edhe gruaja. 33 E kujt gru ka me qenë ajo në ringjallje? Se krejt të shtatë kanë qenë të martum me të.“
34 Jezusi ju tha: „Fmitë e këtij sistemi të botës martohen edhe martohen me ta, 35 po ata që janë pa të denjë me e marrë atë sistem të botës edhe ringjalljen pi të dekuneve, nuk martohen as nuk martohen me ta. 36 Ata as nuk munden ma me dekë, se janë si melaqet, edhe pasi janë fmi të ringjalljes, janë fmi të Zotit. 37 E që të dekunit ringjallen, këtë e ka bo të qartë edhe Moisiu në tregimin për kaçubën me therra, kur e quen Jehovajn ‘Zotin e Abrahamit, Zotin e Isakut edhe Zotin e Jakupit’. 38 Aj s’asht Zot i të dekuneve, po i të gjallëve, se për të krejt janë gjallë.“ 39 Atëherë do skribë thanë: „Mësues, mirë fole.“ 40 Se ata ma s’guxojshin me i bo as nji pytje të vetme.
41 Po aj i pyti: „Qysh po thojnë që Krishti asht djali i Davidit? 42 Se vet Davidi thotë në librin e Psalmeve: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, 43 derisa t’i vnoj armiqtë e tu si stol për kambët tua.“’ 44 Davidi pra e quen Zotni. Qysh asht atëherë djali i tij?“
45 Pastaj Jezusi ju tha nxansave të vet, në vesh të krejtve: 46 „Ruhi pi skribëve, që kanë qef me ecë me petka të gjata edhe e dojnë me i përshëndetë veçanërisht nëpër tregje, që i dojnë ulëset e para në sinagoga edhe vendet ma të mira në darka, 47 që ja marrin pasuninë vejushave edhe luten gjatë për me u dokë të randësishëm. Ata kanë me marrë gjykim ma të randë.“