Jakobit 3: Unterschied zwischen den Versionen
(Erstell. + Quver. Jak 3 1-18) |
(Initiale Übersetzung) |
||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = | | Status = KI | ||
| Notiz = | | Notiz = | ||
}}<br><br> | }}<br><br> | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Jo shumë pi jush duhet me u bo mësues, vllaznit e mi, sepse e dini që kemi me u gjyku ma rreptë. <sup>2</sup> Fundja, krejt gabojmë shpesh. Kush nuk gabon me fjalë, aj asht njeri i përsosun, që mundet me e frenu edhe krejt trupin e vet. <sup>3</sup> Kur ju vnojmë kuajve frerë në gojë, që me na u bindë, me to e drejtojmë krejt kafshën. <sup>4</sup> Ose mendoni për anijet: Edhe pse janë kaq të mëdhaja edhe shtyhen pi erna të forta, nji timon shumë i vogël i drejton kah të don timonieri. | ||
<sup>2</sup> | <br> | ||
<sup>3</sup> | <br> | ||
<sup>4</sup><br> | <sup>5</sup> Qashtu edhe gjuha asht nji pjesë e vogël e trupit, e prapë mburret për sene të mëdhaja. Mendoni veç: nji zjarr i vogël mundet me e kallë nji pyll të madh! <sup>6</sup> Edhe gjuha asht zjarr. Mes pjesëve të trupit tonë, ajo përfaqëson nji botë padrejtësie, sepse e ndot krejt trupin edhe e kallë krejt rrjedhën e jetës, e vet ndizet pi Gehena. <sup>7</sup> Sepse çdo lloj shtaze e egër, zogj, zvarranikë edhe krijesa deti zbuten edhe janë zbutë pi njerzt. <sup>8</sup> Po gjuhën asnji njeri s’mundet me e zbutë. Ajo s’kontrollohet, bon dam edhe asht plot helm vdekjeprurës. <sup>9</sup> Me të e lavdërojmë Jehovajn, Atin, e prapë me të i mallkojmë njerzt që janë bo „të ngjashëm me Zotin“. <sup>10</sup> Pi e njejta gojë dalin bekim edhe mallkim. | ||
<br> | |||
<sup>5</sup> | <br> | ||
<sup>6</sup> | Vllaznit e mi, kështu nuk bon me qenë. <sup>11</sup> A nxjerr nji burim pi e njejta vrimë ujë të ambël edhe të idhët? <sup>12</sup> Vllaznit e mi, a mundet fiku me qitë ullinj, a hardhia me qitë fiq? As pi nji burim i njelmët s’mundet me dalë ujë i ambël. | ||
<sup>7</sup> | <br> | ||
<sup>8</sup> | <br> | ||
<sup>9</sup> | <sup>13</sup> Kush mes jush asht i mençur edhe ka kuptim? Le ta dëshmojë me jetën e vet të mirë, duke bo gjithçka me butësi që vjen pi mençuria. <sup>14</sup> Po nëse keni xhelozi të idhët edhe grindje në zemër, atëherë mos u mburrni edhe mos e shtrembëroni të vërtetën. <sup>15</sup> Kjo nuk asht mençuria që vjen pi nalt, po asht tokësore, shtazore, e lidhun me shpirta të këqij. <sup>16</sup> Sepse ku ka xhelozi edhe grindje, aty ka edhe rrëmujë edhe çdo lloj të keqe. | ||
<sup>10 | <br> | ||
<br> | |||
<sup>17</sup> Po mençuria pi nalt asht para së gjithash e pastër, pastaj paqësore, e arsyeshme, gati me u bindë, plot dhimt edhe vepra të mira, pa mbajtje ane, jo dyftyrëshe. <sup>18</sup> Përveç kësaj, fryti i drejtësisë mbillet aty ku ka paqe, për ata që e nxisin paqen. | |||
<sup>11</sup> | |||
<sup>12</sup><br> | |||
<sup>13</sup> | |||
<sup>14</sup> | |||
<sup>15</sup> | |||
<sup>16</sup><br> | |||
<sup>17</sup> | |||
<sup>18</sup> | |||
<br><br> | <br><br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 21. Mai 2026, 21:07 Uhr
1 Jo shumë pi jush duhet me u bo mësues, vllaznit e mi, sepse e dini që kemi me u gjyku ma rreptë. 2 Fundja, krejt gabojmë shpesh. Kush nuk gabon me fjalë, aj asht njeri i përsosun, që mundet me e frenu edhe krejt trupin e vet. 3 Kur ju vnojmë kuajve frerë në gojë, që me na u bindë, me to e drejtojmë krejt kafshën. 4 Ose mendoni për anijet: Edhe pse janë kaq të mëdhaja edhe shtyhen pi erna të forta, nji timon shumë i vogël i drejton kah të don timonieri.
5 Qashtu edhe gjuha asht nji pjesë e vogël e trupit, e prapë mburret për sene të mëdhaja. Mendoni veç: nji zjarr i vogël mundet me e kallë nji pyll të madh! 6 Edhe gjuha asht zjarr. Mes pjesëve të trupit tonë, ajo përfaqëson nji botë padrejtësie, sepse e ndot krejt trupin edhe e kallë krejt rrjedhën e jetës, e vet ndizet pi Gehena. 7 Sepse çdo lloj shtaze e egër, zogj, zvarranikë edhe krijesa deti zbuten edhe janë zbutë pi njerzt. 8 Po gjuhën asnji njeri s’mundet me e zbutë. Ajo s’kontrollohet, bon dam edhe asht plot helm vdekjeprurës. 9 Me të e lavdërojmë Jehovajn, Atin, e prapë me të i mallkojmë njerzt që janë bo „të ngjashëm me Zotin“. 10 Pi e njejta gojë dalin bekim edhe mallkim.
Vllaznit e mi, kështu nuk bon me qenë. 11 A nxjerr nji burim pi e njejta vrimë ujë të ambël edhe të idhët? 12 Vllaznit e mi, a mundet fiku me qitë ullinj, a hardhia me qitë fiq? As pi nji burim i njelmët s’mundet me dalë ujë i ambël.
13 Kush mes jush asht i mençur edhe ka kuptim? Le ta dëshmojë me jetën e vet të mirë, duke bo gjithçka me butësi që vjen pi mençuria. 14 Po nëse keni xhelozi të idhët edhe grindje në zemër, atëherë mos u mburrni edhe mos e shtrembëroni të vërtetën. 15 Kjo nuk asht mençuria që vjen pi nalt, po asht tokësore, shtazore, e lidhun me shpirta të këqij. 16 Sepse ku ka xhelozi edhe grindje, aty ka edhe rrëmujë edhe çdo lloj të keqe.
17 Po mençuria pi nalt asht para së gjithash e pastër, pastaj paqësore, e arsyeshme, gati me u bindë, plot dhimt edhe vepra të mira, pa mbajtje ane, jo dyftyrëshe. 18 Përveç kësaj, fryti i drejtësisë mbillet aty ku ka paqe, për ata që e nxisin paqen.