Letra e parë e Mbreterve 17: Unterschied zwischen den Versionen
K Leerzeichen eingefügt |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | | Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup><br> | <sup>1</sup> Elia pi Tishbes, nji banor i Gileadit, i ka thanë Ahabit: «Sa asht gjallë Jehovai, Zoti i Izraelit, të cilit i shërbej, këto vitet që po vijnë s'ka me pasë as vesë, as shi s'ka me ra, derisa të tham unë!»<br> | ||
<br> | |||
<sup>2</sup><br> | <sup>2</sup> Pastaj Elisë i ka ardh nji fjalë pi Jehovait:<br> | ||
<sup>3</sup><br> | <br> | ||
<sup>4</sup><br> | <sup>3</sup> «Shko pi këtu kah lindja edhe mshehu në luginën e Kerithit, në lindje të Jordanit.<br> | ||
<sup>5</sup><br> | <br> | ||
<sup>6</sup><br> | <sup>4</sup> Pi ujë pi përroit aty, e unë kam me ba që korbat me të pru diçka me hangër.»<br> | ||
<sup>7</sup><br> | <br> | ||
<sup>5</sup> Elia menihere u nis edhe e ka ba qka i ka thanë Jehovai. Aj ka nejt afër luginës së Kerithit, në lindje të Jordanit.<br> | |||
<sup>8</sup><br> | <br> | ||
<sup>9</sup><br> | <sup>6</sup> Korbat ia kanë pru bukë edhe mish në mëngjes e në mramje, edhe aj ka pi ujë pi përroit.<br> | ||
<sup>10</sup><br> | <br> | ||
<sup>11</sup><br> | <sup>7</sup> Po pasi s'ka ra shi në atë vend, mas do ditëve përroi u tha.<br> | ||
<sup>12</sup><br> | <br> | ||
<sup>8</sup> Atëherë Elisë i ka ardh nji fjalë pi Jehovait:<br> | |||
<sup>13</sup><br> | <br> | ||
<sup>14</sup><br> | <sup>9</sup> «Çohu e shko në Zarefat, në vendin e Sidonit, edhe rri aty. Unë kam me i thanë nji grueje të vejë me të dhanë me hangër.»<br> | ||
<sup>15</sup><br> | <br> | ||
<sup>16</sup><br> | <sup>10</sup> Kështu Elia u nis për në Zarefat. Te hyrja e qytetit, nji grue e vejë u konë tu mbledh dru. Elia i ka thirr: «Të lutna, ma sill pak ujë me pi.»<br> | ||
<br> | |||
<sup>17</sup><br> | <sup>11</sup> Kur ajo u nis me ia marrë ujin, aj i ka thirr prapa: «Të lutna, ma sill edhe nji copë bukë.»<br> | ||
<sup>18</sup><br> | <br> | ||
<sup>19</sup><br> | <sup>12</sup> Ajo i ka thanë: «Sa asht gjallë Jehovai, Zoti yt, s'kam ma bukë. Kam veç nji grusht miell në qypin e madh edhe pak vaj në qypin e vogël. Tash jom tu mbledh do copa dru. Pastaj kam me hi mrena e kam me ba diçka me hangër për veti edhe për djalin tem. Kjo ka me konë buka jonë e fundit, e masanej kemi me vdekë.»<br> | ||
<sup>20</sup><br> | <br> | ||
<sup>21</sup><br> | <sup>13</sup> «Mos u tut», e ka qetësu Elia. «Shko n'shpi edhe bane qka ke thanë. Veç ma së pari, pi asaj që të ka mbetë, ma pjek nji bukë të vogël edhe ma sill mu. Masanej munesh me ba diçka për veti edhe për djalin tand.<br> | ||
<sup>22</sup><br> | <br> | ||
<sup>23</sup><br> | <sup>14</sup> Se kështu thotë Jehovai, Zoti i Izraelit: ‘Mielli në qypin e madh s'ka me u harxhu, as vaji në qypin e vogël s'ka me mbaru, deri atë ditë kur Jehovai ka me lëshu shi mbi tokë.’»<br> | ||
<sup>24</sup><br> | <br> | ||
<sup>15</sup> Gruja e vejë e ka ba qka i ka thanë Elia. Kështu ajo, Elia edhe të tjerët në shpinë e saj kanë pasë qka me hangër për shumë ditë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>16</sup> Mielli në qypin e madh s'ka mbaru, as vaji në qypin e vogël s'ka mbaru, qysh e ka paralajmëru Jehovai përmes Elisë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>17</sup> Nji ditë, djali i grusë që e kish shpinë u smu. Aj u smu aq randë, sa në fund s'ka marrë ma frymë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>18</sup> Atëherë ajo i ka thanë Elisë: «O njeri i Zotit të vërtetë, pse ma bone këtë? A ke ardh këtu me ma kujtu fajin tem edhe me ma mbyt djalin?»<br> | |||
<br> | |||
<sup>19</sup> «Ma jep djalin tand», i ka thanë Elia. Pastaj ia ka marrë djalin pi krahëve, e ka çu në dhomën nalt në shpi, ku aj ka nejt, edhe e ka shtri në shtratin e vet.<br> | |||
<br> | |||
<sup>20</sup> Aj i ka thirr Jehovait: «Ah Jehova, Zoti jem, a tash po i bjen fatkeqësi edhe kësaj grueje të vejë, te e cila po rri, tu e lanë djalin e saj me vdekë?»<br> | |||
<br> | |||
<sup>21</sup> Pastaj u përkul tri herë mbi fëmijën edhe iu ka lut Jehovait me za të naltë: «Ah Jehova, Zoti jem, të lutna, ktheja jetën këtij fëmije.»<br> | |||
<br> | |||
<sup>22</sup> Jehovai e ka dëgju lutjen e Elisë. Fëmijës iu ka kthy jeta, edhe aj u ngjall.<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Pastaj Elia e ka marrë djalin edhe e ka çu pi dhomës nalt, poshtë në shpi. Ia ka dhanë nanës së vet edhe i ka thanë: «Shihe, djali yt asht gjallë!»<br> | |||
<br> | |||
<sup>24</sup> Atëherë gruja i ka thanë Elisë: «Tash e di që ti me të vërtetë je njeri i Zotit, edhe që krejt qka thotë Jehovai përmes teje asht e vërtetë.»<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = 1Kö 17:15, 16, 22, 24; 18:36, 38, 46; 2Kö 2:8, 11; Luk 1:17; Joh 1:19, 21 | | v1 = 1Kö 17:15, 16, 22, 24; 18:36, 38, 46; 2Kö 2:8, 11; Luk 1:17; Joh 1:19, 21 | ||
Version vom 24. Oktober 2026, 21:07 Uhr
1 Elia pi Tishbes, nji banor i Gileadit, i ka thanë Ahabit: «Sa asht gjallë Jehovai, Zoti i Izraelit, të cilit i shërbej, këto vitet që po vijnë s'ka me pasë as vesë, as shi s'ka me ra, derisa të tham unë!»
2 Pastaj Elisë i ka ardh nji fjalë pi Jehovait:
3 «Shko pi këtu kah lindja edhe mshehu në luginën e Kerithit, në lindje të Jordanit.
4 Pi ujë pi përroit aty, e unë kam me ba që korbat me të pru diçka me hangër.»
5 Elia menihere u nis edhe e ka ba qka i ka thanë Jehovai. Aj ka nejt afër luginës së Kerithit, në lindje të Jordanit.
6 Korbat ia kanë pru bukë edhe mish në mëngjes e në mramje, edhe aj ka pi ujë pi përroit.
7 Po pasi s'ka ra shi në atë vend, mas do ditëve përroi u tha.
8 Atëherë Elisë i ka ardh nji fjalë pi Jehovait:
9 «Çohu e shko në Zarefat, në vendin e Sidonit, edhe rri aty. Unë kam me i thanë nji grueje të vejë me të dhanë me hangër.»
10 Kështu Elia u nis për në Zarefat. Te hyrja e qytetit, nji grue e vejë u konë tu mbledh dru. Elia i ka thirr: «Të lutna, ma sill pak ujë me pi.»
11 Kur ajo u nis me ia marrë ujin, aj i ka thirr prapa: «Të lutna, ma sill edhe nji copë bukë.»
12 Ajo i ka thanë: «Sa asht gjallë Jehovai, Zoti yt, s'kam ma bukë. Kam veç nji grusht miell në qypin e madh edhe pak vaj në qypin e vogël. Tash jom tu mbledh do copa dru. Pastaj kam me hi mrena e kam me ba diçka me hangër për veti edhe për djalin tem. Kjo ka me konë buka jonë e fundit, e masanej kemi me vdekë.»
13 «Mos u tut», e ka qetësu Elia. «Shko n'shpi edhe bane qka ke thanë. Veç ma së pari, pi asaj që të ka mbetë, ma pjek nji bukë të vogël edhe ma sill mu. Masanej munesh me ba diçka për veti edhe për djalin tand.
14 Se kështu thotë Jehovai, Zoti i Izraelit: ‘Mielli në qypin e madh s'ka me u harxhu, as vaji në qypin e vogël s'ka me mbaru, deri atë ditë kur Jehovai ka me lëshu shi mbi tokë.’»
15 Gruja e vejë e ka ba qka i ka thanë Elia. Kështu ajo, Elia edhe të tjerët në shpinë e saj kanë pasë qka me hangër për shumë ditë.
16 Mielli në qypin e madh s'ka mbaru, as vaji në qypin e vogël s'ka mbaru, qysh e ka paralajmëru Jehovai përmes Elisë.
17 Nji ditë, djali i grusë që e kish shpinë u smu. Aj u smu aq randë, sa në fund s'ka marrë ma frymë.
18 Atëherë ajo i ka thanë Elisë: «O njeri i Zotit të vërtetë, pse ma bone këtë? A ke ardh këtu me ma kujtu fajin tem edhe me ma mbyt djalin?»
19 «Ma jep djalin tand», i ka thanë Elia. Pastaj ia ka marrë djalin pi krahëve, e ka çu në dhomën nalt në shpi, ku aj ka nejt, edhe e ka shtri në shtratin e vet.
20 Aj i ka thirr Jehovait: «Ah Jehova, Zoti jem, a tash po i bjen fatkeqësi edhe kësaj grueje të vejë, te e cila po rri, tu e lanë djalin e saj me vdekë?»
21 Pastaj u përkul tri herë mbi fëmijën edhe iu ka lut Jehovait me za të naltë: «Ah Jehova, Zoti jem, të lutna, ktheja jetën këtij fëmije.»
22 Jehovai e ka dëgju lutjen e Elisë. Fëmijës iu ka kthy jeta, edhe aj u ngjall.
23 Pastaj Elia e ka marrë djalin edhe e ka çu pi dhomës nalt, poshtë në shpi. Ia ka dhanë nanës së vet edhe i ka thanë: «Shihe, djali yt asht gjallë!»
24 Atëherë gruja i ka thanë Elisë: «Tash e di që ti me të vërtetë je njeri i Zotit, edhe që krejt qka thotë Jehovai përmes teje asht e vërtetë.»