Jobi 29: Unterschied zwischen den Versionen
K <br> Notiz eingefügt |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen. | | Notiz = Nach den Texten <br> '''Nicht''' löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup><br> | <sup>1</sup> Jobi vazhdoi me fol edhe tha:<br> | ||
<br> | |||
<sup>2 | <sup>2</sup> “Ah, sikur me u kthy prapë n’muajt e<br> | ||
< | kalum, n’ditët kur Zoti kujdesej për mu,<br> | ||
<sup>3 | <br> | ||
< | <sup>3</sup> kur aj e linte llambën e vet me ndriçu mbi kryt<br> | ||
<sup>4 | tem, kur unë ecsha nëpër terr me dritën e tij,<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>5 | <sup>4</sup> kur jom konë n’kohën ma t’mirë t’jetës tem,<br> | ||
< | kur n’çadrën tem ndihej miqësia e Zotit,<br> | ||
<sup>6 | <br> | ||
< | <sup>5</sup> kur i Plotfuqishmi u konë hala me mu,<br> | ||
<sup>7 | kur fëmijët e mi jonë konë rreth meje,<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>8 | <sup>6</sup> kur hapat e mi notonin n’gjalpë edhe<br> | ||
< | shkambijtë derdhnin rrëke vaji për mu.<br> | ||
<sup>9 | <br> | ||
< | <sup>7</sup> Kur dilsha te porta e qytetit edhe e<br> | ||
<sup>10 | zisha vendin tem n’sheshin ku mblidheshin njerëzit,<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>11 | <sup>8</sup> djelmoshat m’shihnin edhe largoheshin anash, e edhe<br> | ||
< | pleqtë çoheshin n’kamë e rrinin n’kamë.<br> | ||
<sup>12 | <br> | ||
< | <sup>9</sup> Burrat që udhëhiqnin e nalnin fjalën.<br> | ||
<sup>13 | Ata e vnonin dorën para gojës.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>14 | <sup>10</sup> Burrave me nam u ndalej zani.<br> | ||
< | Gjuha u ngjitej për qiellzë.<br> | ||
<sup>15 | <br> | ||
< | <sup>11</sup> Kushdo që m’ninte, fliste mirë për mu,<br> | ||
<sup>16 | e ata që m’shihnin, dëshmonin n’favorin tem.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>17 | <sup>12</sup> Se unë gjithmonë e shpëtojsha t’varfnin që thirrte për ndihmë, edhe<br> | ||
< | fëmijën pa babë e këdo që s’kish kush me i ndihmu.<br> | ||
<sup>18 | <br> | ||
< | <sup>13</sup> Ata që ishin afër shkatërrimit m’bekonin,<br> | ||
<sup>19 | e unë ia gëzojsha zemrën vejushës.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>20 | <sup>14</sup> Drejtësinë e kom vesh si tesha.<br> | ||
< | Mënyra qysh gjykojsha drejt u konë si nji petk i gjatë edhe nji çallmë.<br> | ||
<sup>21 | <br> | ||
< | <sup>15</sup> Për t’verbnin jom bo sy, e<br> | ||
<sup>22 | për t’paralizumin jom bo kamë.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>23 | <sup>16</sup> Për t’varfnin jom konë si babë.<br> | ||
< | I kom shqyrtu rastet e njerëzve që s’i kom njoft.<br> | ||
<sup>24 | <br> | ||
< | <sup>17</sup> Atij që bonte keq ia thyjsha nofullën,<br> | ||
<sup>25 | edhe ia nxjerrsha prenë pi dhomëve.<br> | ||
<br> | |||
<br><br> | <sup>18</sup> Gjithmonë thojsha:<br> | ||
‘Unë kom me vdek n’shpinë tem, edhe ditët e mia kanë me konë t’shumta si kokrrat e ranës.<br> | |||
<br> | |||
<sup>19</sup> Rrënjët e mia kanë me u shtri kah uji, edhe<br> | |||
vesa ka me nejt tanë natën mbi degët e mia.<br> | |||
<br> | |||
<sup>20</sup> Lavdia jem ka me u përtëri vazhdimisht, edhe<br> | |||
harku n’dorën tem s’ka me pushu së gjujtuni.’<br> | |||
<br> | |||
<sup>21</sup> Njerëzit m’ngojshin me padurim, edhe<br> | |||
pritshin n’heshtje këshillën tem.<br> | |||
<br> | |||
<sup>22</sup> Kur unë e kryjsha fjalën, ata s’kishin ma qka me shtu.<br> | |||
Fjalët e mia u binin butë n’veshë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Ata m’pritshin si me prit shiun.<br> | |||
E hapshin gojën krejt, si me prit shiun e pranverës.<br> | |||
<br> | |||
<sup>24</sup> Kur u buzëqeshsha, mezi e besojshin.<br> | |||
Fytyra jem e ndritshme ua çonte zemrën.<br> | |||
<br> | |||
<sup>25</sup> Unë i udhëhiqsha si kryetari i tyne edhe jetojsha<br> | |||
si nji mbret mes ushtrisë së vet, si<br> | |||
nji njeri që i ngushllon ata që janë n’zi.<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v3 = Ps 18:28; 119:105 | | v3 = Ps 18:28; 119:105 | ||
Aktuelle Version vom 24. Oktober 2026, 21:18 Uhr
1 Jobi vazhdoi me fol edhe tha:
2 “Ah, sikur me u kthy prapë n’muajt e
kalum, n’ditët kur Zoti kujdesej për mu,
3 kur aj e linte llambën e vet me ndriçu mbi kryt
tem, kur unë ecsha nëpër terr me dritën e tij,
4 kur jom konë n’kohën ma t’mirë t’jetës tem,
kur n’çadrën tem ndihej miqësia e Zotit,
5 kur i Plotfuqishmi u konë hala me mu,
kur fëmijët e mi jonë konë rreth meje,
6 kur hapat e mi notonin n’gjalpë edhe
shkambijtë derdhnin rrëke vaji për mu.
7 Kur dilsha te porta e qytetit edhe e
zisha vendin tem n’sheshin ku mblidheshin njerëzit,
8 djelmoshat m’shihnin edhe largoheshin anash, e edhe
pleqtë çoheshin n’kamë e rrinin n’kamë.
9 Burrat që udhëhiqnin e nalnin fjalën.
Ata e vnonin dorën para gojës.
10 Burrave me nam u ndalej zani.
Gjuha u ngjitej për qiellzë.
11 Kushdo që m’ninte, fliste mirë për mu,
e ata që m’shihnin, dëshmonin n’favorin tem.
12 Se unë gjithmonë e shpëtojsha t’varfnin që thirrte për ndihmë, edhe
fëmijën pa babë e këdo që s’kish kush me i ndihmu.
13 Ata që ishin afër shkatërrimit m’bekonin,
e unë ia gëzojsha zemrën vejushës.
14 Drejtësinë e kom vesh si tesha.
Mënyra qysh gjykojsha drejt u konë si nji petk i gjatë edhe nji çallmë.
15 Për t’verbnin jom bo sy, e
për t’paralizumin jom bo kamë.
16 Për t’varfnin jom konë si babë.
I kom shqyrtu rastet e njerëzve që s’i kom njoft.
17 Atij që bonte keq ia thyjsha nofullën,
edhe ia nxjerrsha prenë pi dhomëve.
18 Gjithmonë thojsha:
‘Unë kom me vdek n’shpinë tem, edhe ditët e mia kanë me konë t’shumta si kokrrat e ranës.
19 Rrënjët e mia kanë me u shtri kah uji, edhe
vesa ka me nejt tanë natën mbi degët e mia.
20 Lavdia jem ka me u përtëri vazhdimisht, edhe
harku n’dorën tem s’ka me pushu së gjujtuni.’
21 Njerëzit m’ngojshin me padurim, edhe
pritshin n’heshtje këshillën tem.
22 Kur unë e kryjsha fjalën, ata s’kishin ma qka me shtu.
Fjalët e mia u binin butë n’veshë.
23 Ata m’pritshin si me prit shiun.
E hapshin gojën krejt, si me prit shiun e pranverës.
24 Kur u buzëqeshsha, mezi e besojshin.
Fytyra jem e ndritshme ua çonte zemrën.
25 Unë i udhëhiqsha si kryetari i tyne edhe jetojsha
si nji mbret mes ushtrisë së vet, si
nji njeri që i ngushllon ata që janë n’zi.