Isaia 29: Unterschied zwischen den Versionen
K Leerzeichen eingefügt |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 4: | Zeile 4: | ||
| Notiz = Vers 11-12 | | Notiz = Vers 11-12 | ||
| Notiz = Vers 13-24 | | Notiz = Vers 13-24 | ||
}} | }} | ||
<sup>1 | <sup>1</sup> “Mjerë ti, Ariël, Ariël, qyteti ku Davidi e<br> | ||
< | ka ngritë kampin! Vazhdoni vit mas viti,<br> | ||
le të vazhdojnë festat e juve si gjithmonë.<br> | |||
<sup>2 | <br> | ||
< | <sup>2</sup> Po unë kom me i pru vuajtje Arielit, edhe aty<br> | ||
ka me pasë vajtim e ankime, edhe qyteti ka me<br> | |||
<sup>3 | u bo për mu si vatra e altarit të Zotit.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>3</sup> Unë kom me e ngritë kampin rreth teje,<br> | |||
<sup>4 | kom me ngritë nji gardh me hunj edhe<br> | ||
< | kom me ndërtu pajisje për me të rrethu.<br> | ||
<br> | |||
<sup>4</sup> Ti ke me u përulë poshtë, ke me<br> | |||
folë pi tokës, edhe fjalët e tua<br> | |||
kanë me u ni të mbytuna pi pluhnit.<br> | |||
<sup>5 | Zani yt ka me ardhë pi tokës, si<br> | ||
< | zani i dikujt që flet me shpirta,<br> | ||
edhe pëshpëritja jote ka me ardhë pi pluhnit.<br> | |||
<sup>6 | <br> | ||
< | <sup>5</sup> Turma e armiqve të tu ka me u bo si pluhni<br> | ||
i imët, edhe turma e zullumqarëve si byku që e<br> | |||
<sup>7 | merr era. Kjo ka me ndodhë për nji moment, krejt papritmas.<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>6</sup> Jehovai, Zoti i ushtrive, ka me e kthy vëmendjen kah<br> | |||
ti, me bubullimë, tërmet edhe zhurmë të madhe, me furtunë,<br> | |||
erë të tërbume edhe flakë të zjarmit që djeg gjithçka.”<br> | |||
<sup>8 | <br> | ||
< | <sup>7</sup> Atëherë turma e krejt popujve që luftojnë kundër<br> | ||
Arielit, krejt ata që luftojnë kundër qytetit, krejt<br> | |||
kullat e rrethimit të armiqve, edhe krejt ata që<br> | |||
i sjellin vuajtje, kanë me u bo si<br> | |||
nji andërr, si nji pamje që shihet natën.<br> | |||
<sup>9 | <br> | ||
< | <sup>8</sup> Po, ka me konë si kur nji njeri i untë<br> | ||
andërron që po han, po kur qohet pi gjumit, hala<br> | |||
asht i untë, edhe si kur nji njeri që ka<br> | |||
<sup>10 | etje andërron që po pin, po kur qohet pi gjumit,<br> | ||
< | asht i lodhun edhe hala ka etje. Qeshtu ka me<br> | ||
<sup> | ju ndodhë krejt atyne popujve që luftojnë kundër malit Sion.<br> | ||
<br> | |||
<sup>12</sup><br> | <sup>9</sup> Çudituni edhe mbetni të habitun.<br> | ||
Bohuni të verbër edhe mos shihni.<br> | |||
<sup>13 | Ata jonë të dehun, po jo pi venës.<br> | ||
< | Po lëkunden si të dehun, po jo pi pijes së fortë.<br> | ||
<br> | |||
<sup>10</sup> Se Jehovai ka derdhë përmbi ju nji frymë gjumi<br> | |||
<sup>14 | të thellë. Aj jua ka mshelë sytë, pejgamerët,<br> | ||
< | edhe jua ka mbulu kryt, atyne që shohin pamje.<br> | ||
<br> | |||
<sup>11</sup> Krejt pamjet kanë me konë për ju si fjalët e nji libri të vulosun. Kur ia jep dikujt që din me lexu edhe i thu: “Lexoje pak këtë”, aj ka me thanë: “S’muj me lexu, se asht i vulosun.”<br> | |||
<sup>15 | <br> | ||
< | <sup>12</sup> E kur ia jep librin dikujt që s’din me lexu edhe i thu: “Lexoje pak këtë”, aj ka me thanë: “Unë hiç s’di me lexu.”<br> | ||
<br> | |||
<sup>13</sup> Jehovai po thotë: “Ky popull po m’afrohet me gojë<br> | |||
<sup>16 | edhe po m’nderon me buzë, po zemra e tyne asht<br> | ||
< | shumë larg meje. Edhe respekti që kanë për mu<br> | ||
vjen pi rregullave të njerzve që ua kanë msu.<br> | |||
<br> | |||
<sup>14</sup> Për qata unë kom me bo apet sene të mrekullushme<br> | |||
për këtë popull, mrekulli mas mrekullie. Edhe mençunia e të<br> | |||
<sup>17 | mençurve të tij ka me u zhdukë, edhe kuptimi<br> | ||
< | i atyne që kanë mend ka me mbetë i msheftë.”<br> | ||
<sup>18 | <br> | ||
< | <sup>15</sup> Mjerë ata që provojnë gjithçka për me i mshefë planet e veta pi Jehovait!<br> | ||
<sup>19 | Punët e veta i bojnë n’vende të errëta edhe thojnë:<br> | ||
< | “Kush po na sheh neve?<br> | ||
<sup>20 | Kush din për neve?”<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>16</sup> Sa shumë po i ktheni senet përmbys!<br> | |||
A duhet me u kqyrë poçari njëjtë si balta?<br> | |||
<sup>21 | A duhet ajo që asht kriju me i thanë atij që e ka kriju:<br> | ||
< | “Aj s’më ka kriju mu”?<br> | ||
Apo a i thotë ajo që asht formu atij që e ka formu:<br> | |||
<sup>22 | “Aj s’ka kallxu kurrfarë mençurie”?<br> | ||
< | <br> | ||
<sup>17</sup> Edhe pak kohë, e Libani ka me u bo nji kopsht me<br> | |||
<sup>23 | pemë, edhe kopshti me pemë ka me u kqyrë si pyll.<br> | ||
<br> | |||
<sup>18</sup> Atë ditë, të shurdhët kanë me i ni fjalët e librit, edhe sytë e<br> | |||
të verbërve kanë me pa, se kanë me u liru pi territ edhe errësinës.<br> | |||
<br> | |||
<sup>19</sup> Ata që jonë të butë kanë me u gëzu shumë për Jehovain, edhe të varfnit<br> | |||
<sup>24 | në mesin e njerzve kanë me brohoritë pi gëzimit për të Shenjtin e Izraelit.<br> | ||
<br><br> | <br> | ||
<sup>20</sup> Se zullumqari s’ka me konë ma, aj që<br> | |||
lavdrohet me veten ka me marrë fund,<br> | |||
edhe krejt ata që veç presin me i<br> | |||
bo dikujt dam, kanë me u shkatërru,<br> | |||
<br> | |||
<sup>21</sup> ata që me nji fjalë të rrejshme i nxjerrin tjerët fajtorë, që<br> | |||
i qesin kurthe atij që i mbron tjerët te porta e qytetit, edhe<br> | |||
që me fjalë pa bazë ia mohojnë të drejtën njeriut të drejtë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>22</sup> Për qata Jehovai, aj që e ka shpengu Abrahamin, po<br> | |||
i thotë shpisë së Jakobit: “Jakobi s’ka me u turpnu<br> | |||
ma, edhe ftyra e tij s’ka me u zbehë ma.<br> | |||
<br> | |||
<sup>23</sup> Se kur aj ka me i pa fëmijët e<br> | |||
vet, punën e duerëve të mia, n’mes të tij,<br> | |||
ata kanë me e shenjtëru emnin tem. Po, kanë me<br> | |||
e shenjtëru të Shenjtin e Jakobit, edhe kanë me<br> | |||
pasë shumë respekt e tutë para Zotit të Izraelit.<br> | |||
<br> | |||
<sup>24</sup> Ata që jonë kryefortë n’mendje kanë me fitu kuptim, edhe<br> | |||
ata që ankohen kanë me pranu me u mësu.”<br> | |||
<br> | |||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = 2Sa 5:7, 9 | | v1 = 2Sa 5:7, 9 | ||
Aktuelle Version vom 24. Oktober 2026, 21:18 Uhr
1 “Mjerë ti, Ariël, Ariël, qyteti ku Davidi e
ka ngritë kampin! Vazhdoni vit mas viti,
le të vazhdojnë festat e juve si gjithmonë.
2 Po unë kom me i pru vuajtje Arielit, edhe aty
ka me pasë vajtim e ankime, edhe qyteti ka me
u bo për mu si vatra e altarit të Zotit.
3 Unë kom me e ngritë kampin rreth teje,
kom me ngritë nji gardh me hunj edhe
kom me ndërtu pajisje për me të rrethu.
4 Ti ke me u përulë poshtë, ke me
folë pi tokës, edhe fjalët e tua
kanë me u ni të mbytuna pi pluhnit.
Zani yt ka me ardhë pi tokës, si
zani i dikujt që flet me shpirta,
edhe pëshpëritja jote ka me ardhë pi pluhnit.
5 Turma e armiqve të tu ka me u bo si pluhni
i imët, edhe turma e zullumqarëve si byku që e
merr era. Kjo ka me ndodhë për nji moment, krejt papritmas.
6 Jehovai, Zoti i ushtrive, ka me e kthy vëmendjen kah
ti, me bubullimë, tërmet edhe zhurmë të madhe, me furtunë,
erë të tërbume edhe flakë të zjarmit që djeg gjithçka.”
7 Atëherë turma e krejt popujve që luftojnë kundër
Arielit, krejt ata që luftojnë kundër qytetit, krejt
kullat e rrethimit të armiqve, edhe krejt ata që
i sjellin vuajtje, kanë me u bo si
nji andërr, si nji pamje që shihet natën.
8 Po, ka me konë si kur nji njeri i untë
andërron që po han, po kur qohet pi gjumit, hala
asht i untë, edhe si kur nji njeri që ka
etje andërron që po pin, po kur qohet pi gjumit,
asht i lodhun edhe hala ka etje. Qeshtu ka me
ju ndodhë krejt atyne popujve që luftojnë kundër malit Sion.
9 Çudituni edhe mbetni të habitun.
Bohuni të verbër edhe mos shihni.
Ata jonë të dehun, po jo pi venës.
Po lëkunden si të dehun, po jo pi pijes së fortë.
10 Se Jehovai ka derdhë përmbi ju nji frymë gjumi
të thellë. Aj jua ka mshelë sytë, pejgamerët,
edhe jua ka mbulu kryt, atyne që shohin pamje.
11 Krejt pamjet kanë me konë për ju si fjalët e nji libri të vulosun. Kur ia jep dikujt që din me lexu edhe i thu: “Lexoje pak këtë”, aj ka me thanë: “S’muj me lexu, se asht i vulosun.”
12 E kur ia jep librin dikujt që s’din me lexu edhe i thu: “Lexoje pak këtë”, aj ka me thanë: “Unë hiç s’di me lexu.”
13 Jehovai po thotë: “Ky popull po m’afrohet me gojë
edhe po m’nderon me buzë, po zemra e tyne asht
shumë larg meje. Edhe respekti që kanë për mu
vjen pi rregullave të njerzve që ua kanë msu.
14 Për qata unë kom me bo apet sene të mrekullushme
për këtë popull, mrekulli mas mrekullie. Edhe mençunia e të
mençurve të tij ka me u zhdukë, edhe kuptimi
i atyne që kanë mend ka me mbetë i msheftë.”
15 Mjerë ata që provojnë gjithçka për me i mshefë planet e veta pi Jehovait!
Punët e veta i bojnë n’vende të errëta edhe thojnë:
“Kush po na sheh neve?
Kush din për neve?”
16 Sa shumë po i ktheni senet përmbys!
A duhet me u kqyrë poçari njëjtë si balta?
A duhet ajo që asht kriju me i thanë atij që e ka kriju:
“Aj s’më ka kriju mu”?
Apo a i thotë ajo që asht formu atij që e ka formu:
“Aj s’ka kallxu kurrfarë mençurie”?
17 Edhe pak kohë, e Libani ka me u bo nji kopsht me
pemë, edhe kopshti me pemë ka me u kqyrë si pyll.
18 Atë ditë, të shurdhët kanë me i ni fjalët e librit, edhe sytë e
të verbërve kanë me pa, se kanë me u liru pi territ edhe errësinës.
19 Ata që jonë të butë kanë me u gëzu shumë për Jehovain, edhe të varfnit
në mesin e njerzve kanë me brohoritë pi gëzimit për të Shenjtin e Izraelit.
20 Se zullumqari s’ka me konë ma, aj që
lavdrohet me veten ka me marrë fund,
edhe krejt ata që veç presin me i
bo dikujt dam, kanë me u shkatërru,
21 ata që me nji fjalë të rrejshme i nxjerrin tjerët fajtorë, që
i qesin kurthe atij që i mbron tjerët te porta e qytetit, edhe
që me fjalë pa bazë ia mohojnë të drejtën njeriut të drejtë.
22 Për qata Jehovai, aj që e ka shpengu Abrahamin, po
i thotë shpisë së Jakobit: “Jakobi s’ka me u turpnu
ma, edhe ftyra e tij s’ka me u zbehë ma.
23 Se kur aj ka me i pa fëmijët e
vet, punën e duerëve të mia, n’mes të tij,
ata kanë me e shenjtëru emnin tem. Po, kanë me
e shenjtëru të Shenjtin e Jakobit, edhe kanë me
pasë shumë respekt e tutë para Zotit të Izraelit.
24 Ata që jonë kryefortë n’mendje kanë me fitu kuptim, edhe
ata që ankohen kanë me pranu me u mësu.”