Libri i parë i Musës 48: Unterschied zwischen den Versionen
K Leerzeichen eingefügt |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 2: | Zeile 2: | ||
| Status = Offen | | Status = Offen | ||
| Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | | Notiz = <br> Nach den Texten löschen. | ||
}} | }} | ||
<sup>1</sup> | <sup>1</sup> Ma vonë, Jozefit i kanë kallxu: “Baba yt po ligshtohet gjithnjë e ma shumë.” Atëherë aj ka shku te baba i vet bashkë me dy djemtë e vet, Manaseun edhe Efraimin.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>2</sup> Masanej dikush i ka thanë Jakobit: “Djali yt Jozefi ka ardh.” Izraeli i ka mbledh krejt forcat edhe u çu e u ul në shtrat.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>3</sup> Jakobi i ka thanë Jozefit:<br> | ||
“Zoti i Gjithfuqishëm m’u ka shfaq në Luz, në vendin e Kananit, edhe më ka beku.<br> | |||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>4</sup> Aj më ka thanë: ‘Kom me bo që ti me pas shumë fëmijë edhe me u shtu shumë. Pi teje kom me bo shumë popuj edhe këtë tokë kom me ua dhanë pasardhësve tu për pronë përgjithmonë.’<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>5</sup> Dy djemtë e tu që kanë lind në Egjipt, para se unë me ardh te ti, jonë të mitë. Efraimi edhe Manaseu kanë me m’taku mu, njajt si Rubeni edhe Simeoni.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>6</sup> Po fëmijët që ki me i pas mas tyne, jonë të tutë. Ata kanë me e mbajt emnin e vllaznive të vet në pjesën e trashëgimisë që kanë me e marrë.<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>7</sup> Sa për mu, kur kom ardh pi Padanit, Rahela më ka dek aty ngat meje, në vendin e Kananit. Hala u konë goxha larg deri në Efrat, e për qata e kom varros aty buzë rrugës për në Efrat, që asht Betlehemi.”<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup> | <sup>8</sup> Kur Izraeli i ka pa djemtë e Jozefit, e ka vetë: “Kush jonë këta?”<br> | ||
<br> | <br> | ||
<sup>20 | <sup>9</sup> Jozefi i ka thanë babës së vet: “Këta jonë djemtë e mi, që Zoti m’i ka dhanë këtu.” Atëherë Izraeli i ka thanë: “Të lutna, bimi këtu te unë, se po du me i beku.”<br> | ||
<br> | |||
<sup>10</sup> Sytë e Izraelit i ishin dobësu pi pleqnisë edhe aj s’mujke me pa. Atëherë Jozefi ia ka afru djemtë, e Izraeli i ka puth edhe i ka përqafu.<br> | |||
<br> | |||
<sup>11</sup> Izraeli i ka thanë Jozefit: “Kurr s’e kom menu që kom me të pa prapë, e tash Zoti ma ka mundësu me i pa edhe pasardhësit e tu.”<br> | |||
<br> | |||
<sup>12</sup> Masanej Jozefi i ka largu të dy pi gjunjtë e Izraelit edhe vet u përkul me ftyrë për tokë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>13</sup> Masanej Jozefi i ka marrë të dy, Efraimin në anën e vet të djathtë edhe Manaseun në të majtën, edhe i ka çu te Izraeli, që Efraimi me u konë në të majtë të Izraelit, e Manaseu në të djathtë.<br> | |||
<br> | |||
<sup>14</sup> Po Izraeli e ka zgjatë dorën e djathtë edhe ia ka vnu Efraimit në kry, edhe pse aj u konë ma i vogli. Dorën e majtë ia ka vnu Manaseut në kry. Edhe pse Manaseu u konë djali i parë, Izraeli i ka vnu duart qashtu me qëllim.<br> | |||
<br> | |||
<sup>15</sup> Masanej e ka beku Jozefin edhe ka thanë: “Zoti i vërtetë, para<br> | |||
të cilit kanë ecë të parët e mi, Abrahami edhe Isaku, Zoti i<br> | |||
vërtetë, që m’ka rujt si çoban gjatë krejt jetës teme deri sot,<br> | |||
<br> | |||
<sup>16</sup> melaqja që m’ka shpëtu pi krejt halleve të mia, i bekoftë këta djem.<br> | |||
Emni jem edhe emnat e të parëve të mi, Abrahamit edhe Isakut, le të ruhen përmes tyne.<br> | |||
E pi tyne le të dalin shumë e shumë njerëz në tokë.”<br> | |||
<br> | |||
<sup>17</sup> Kur Jozefi e ka pa që baba i vet ia kish vnu dorën e djathtë Efraimit në kry, s’i ka pëlqy kjo. Për qata ka tentu me ia marrë dorën babës edhe me ia hjek pi kryt e Efraimit e me ia vnu Manaseut në kry.<br> | |||
<br> | |||
<sup>18</sup> Jozefi i ka thanë babës së vet: “Jo, babë, ky këtu asht djali i parë. Qitja atij dorën e djathtë në kry.”<br> | |||
<br> | |||
<sup>19</sup> Po baba i vet s’ka pranu assesi edhe i ka thanë: “E di, biri jem, e di. Edhe pi tij ka me dalë nji popull, edhe aj ka me u bo i madh. Po vllau i tij ma i vogël ka me u bo ma i madh se aj, edhe pasardhësit e tij kanë me u bo shumë popuj.”<br> | |||
<br> | |||
<sup>20</sup> Atë ditë Izraeli ka vazhdu me i beku, tu thanë:<br> | |||
“Kur populli i Izraelit jep bekime, ka me ta përmend<br> | |||
emnin edhe ka me thanë: ‘Zoti të baftë si Efraimin<br> | |||
edhe Manaseun.’” Kështu aj e ka qit Efraimin para Manaseut.<br> | |||
<br> | |||
<sup>21</sup> Masanej Izraeli i ka thanë Jozefit: “Unë tash po des, po Zoti ka me konë me ju edhe ka me ju kthy në vendin e të parëve tuej.<br> | |||
<br> | |||
<sup>22</sup> Edhe ty po ta jap nji copë tokë ma shumë se vllaznive tu, tokën që ua kom marrë amoritëve me shpatën edhe harkun tem.”<br> | |||
<br> | <br> | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
| v1 = 1Mo 41:50; Jos 14:4 | | v1 = 1Mo 41:50; Jos 14:4 | ||
Version vom 24. Oktober 2026, 21:22 Uhr
1 Ma vonë, Jozefit i kanë kallxu: “Baba yt po ligshtohet gjithnjë e ma shumë.” Atëherë aj ka shku te baba i vet bashkë me dy djemtë e vet, Manaseun edhe Efraimin.
2 Masanej dikush i ka thanë Jakobit: “Djali yt Jozefi ka ardh.” Izraeli i ka mbledh krejt forcat edhe u çu e u ul në shtrat.
3 Jakobi i ka thanë Jozefit:
“Zoti i Gjithfuqishëm m’u ka shfaq në Luz, në vendin e Kananit, edhe më ka beku.
4 Aj më ka thanë: ‘Kom me bo që ti me pas shumë fëmijë edhe me u shtu shumë. Pi teje kom me bo shumë popuj edhe këtë tokë kom me ua dhanë pasardhësve tu për pronë përgjithmonë.’
5 Dy djemtë e tu që kanë lind në Egjipt, para se unë me ardh te ti, jonë të mitë. Efraimi edhe Manaseu kanë me m’taku mu, njajt si Rubeni edhe Simeoni.
6 Po fëmijët që ki me i pas mas tyne, jonë të tutë. Ata kanë me e mbajt emnin e vllaznive të vet në pjesën e trashëgimisë që kanë me e marrë.
7 Sa për mu, kur kom ardh pi Padanit, Rahela më ka dek aty ngat meje, në vendin e Kananit. Hala u konë goxha larg deri në Efrat, e për qata e kom varros aty buzë rrugës për në Efrat, që asht Betlehemi.”
8 Kur Izraeli i ka pa djemtë e Jozefit, e ka vetë: “Kush jonë këta?”
9 Jozefi i ka thanë babës së vet: “Këta jonë djemtë e mi, që Zoti m’i ka dhanë këtu.” Atëherë Izraeli i ka thanë: “Të lutna, bimi këtu te unë, se po du me i beku.”
10 Sytë e Izraelit i ishin dobësu pi pleqnisë edhe aj s’mujke me pa. Atëherë Jozefi ia ka afru djemtë, e Izraeli i ka puth edhe i ka përqafu.
11 Izraeli i ka thanë Jozefit: “Kurr s’e kom menu që kom me të pa prapë, e tash Zoti ma ka mundësu me i pa edhe pasardhësit e tu.”
12 Masanej Jozefi i ka largu të dy pi gjunjtë e Izraelit edhe vet u përkul me ftyrë për tokë.
13 Masanej Jozefi i ka marrë të dy, Efraimin në anën e vet të djathtë edhe Manaseun në të majtën, edhe i ka çu te Izraeli, që Efraimi me u konë në të majtë të Izraelit, e Manaseu në të djathtë.
14 Po Izraeli e ka zgjatë dorën e djathtë edhe ia ka vnu Efraimit në kry, edhe pse aj u konë ma i vogli. Dorën e majtë ia ka vnu Manaseut në kry. Edhe pse Manaseu u konë djali i parë, Izraeli i ka vnu duart qashtu me qëllim.
15 Masanej e ka beku Jozefin edhe ka thanë: “Zoti i vërtetë, para
të cilit kanë ecë të parët e mi, Abrahami edhe Isaku, Zoti i
vërtetë, që m’ka rujt si çoban gjatë krejt jetës teme deri sot,
16 melaqja që m’ka shpëtu pi krejt halleve të mia, i bekoftë këta djem.
Emni jem edhe emnat e të parëve të mi, Abrahamit edhe Isakut, le të ruhen përmes tyne.
E pi tyne le të dalin shumë e shumë njerëz në tokë.”
17 Kur Jozefi e ka pa që baba i vet ia kish vnu dorën e djathtë Efraimit në kry, s’i ka pëlqy kjo. Për qata ka tentu me ia marrë dorën babës edhe me ia hjek pi kryt e Efraimit e me ia vnu Manaseut në kry.
18 Jozefi i ka thanë babës së vet: “Jo, babë, ky këtu asht djali i parë. Qitja atij dorën e djathtë në kry.”
19 Po baba i vet s’ka pranu assesi edhe i ka thanë: “E di, biri jem, e di. Edhe pi tij ka me dalë nji popull, edhe aj ka me u bo i madh. Po vllau i tij ma i vogël ka me u bo ma i madh se aj, edhe pasardhësit e tij kanë me u bo shumë popuj.”
20 Atë ditë Izraeli ka vazhdu me i beku, tu thanë:
“Kur populli i Izraelit jep bekime, ka me ta përmend
emnin edhe ka me thanë: ‘Zoti të baftë si Efraimin
edhe Manaseun.’” Kështu aj e ka qit Efraimin para Manaseut.
21 Masanej Izraeli i ka thanë Jozefit: “Unë tash po des, po Zoti ka me konë me ju edhe ka me ju kthy në vendin e të parëve tuej.
22 Edhe ty po ta jap nji copë tokë ma shumë se vllaznive tu, tokën që ua kom marrë amoritëve me shpatën edhe harkun tem.”