Marku 4
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Nji ditë, kur Jezusi po i msu prap njerzt kah deti, u mblodh te ai nji turmë shumë e madhe. Përqata ai hypi në nji barkë ose anije, u ul aty, pak ma larg prej bregut, e njerzt rrishin tu nejt në tokë kah bregu. 2 Ai u kallxojke shumë sende me shembuj edhe ju mësonte qeshtu: 3 “Ndigjoni! Doli nji bujk me mbjellë faren. 4 Tu e mbjellë, do kokrra ranë në udhë, erdhën zogjt edhe i hangrën. 5 Do tjera ranë në ven me gur, ku kish veç pak dhe. Ato mbin shpejt, se nuk kishin shum dhe lloq. 6 Po kur u çu dielli nalt, i dogji, edhe u thanë, se nuk kishin rrajë. 7 Do kokrra tjera ranë në therra, edhe therrat u rritën bashkë me to dhe i zaptuen, qashtu që nuk dhanë kurgjo asnji fryt. 8 Po do tjera ranë në tokë të mirë, mbin, u rritën edhe dhanë fryt: do dhan tridhjetë fish, do dhan gjashtëdhjetë fish, e do tjera qind fish.” 9 Përqata tha: “Kush i ka veshët, le të ngojn mirë.”
10 Kur ma von mbetën vet, dymdhetë dhe do tjerë qe ishin rreth tij e veten për këta shembuj. 11 Ai ju tha: “Ju e keni marrë në dorë sekretin e shenjtë të Mretnisë së havas, po për tjerët jashtë krejt qeto jon veç shembuj. 12 Ata po shikojn, po nuk shohin kurgjo. Po nigojn, po nuk e marrin vesh kuptimin. Edhe kurr nuk kthehen me u pendu, që me ju fal gabimet.” 13 Përqata ju tha: “Nese nuk po e kuptoni as kët shembull, qysh keni me i kuptu shembujt të tjerë?”
14 Ai bujku që mbjell, po e mbjell fjalën e Zotit. 15 Ata qe jon si rruga, ku u mbjell fjala, jon këta: veç sa e nigojn fjalën, vjen Shejtani edhe ja u merr fjalën qe u mbjell në zemër. 16 Ata qe jon si toka me gur, jon po ashtu: kur e nigojn fjalën, e pranojn me gëzim. 17 Po nuk kan rrajë në dhe veti, rrin veç pak. Sa të ju vin telashe a perndjekje për shkak të fjalës, menjiherë kthehen mrapa e rrëzohen. 18 Tjerët jon si fara qe u mbjell në therra. Kta jon ata qe e nigojn fjalën, 19 po merzit e ksaj bote, mashtrimi i pasurisë edhe qejfet për plot gjana tjera hyn mrena, e zaptuajn fjalën e Zotit, edhe ajo nuk jep fryt. 20 Ata qe jon si toka e mirë jon këta: e nigojn fjalën e Zotit, e pranojn, dhe japin fryt – do tridhjetë fish, do gjashtëdhjetë fish, e do qind fish.”
21 Përqata ju tha: “Kur e sjell dikush nji llampë, a e fut nën ni enë a nën shtrat? A nuk e qet përmi shandan, me ndrit me ndriqu ?” 22 Se s’ka kurgjo të fsheft qe s’ka me dalë në drít, as send i mshefun qe s’ka me u zbulu. 23 Kush i ka veshët, le të ngojn mirë.”
24 Ai ju tha dhe: “Kqyrni mirë qka po nigoni. Me at masë qe po e matni ju për tjerët, ka me ju u mat edhe juve, madje ka me ju u dhon edhe ma shum. 25 Se atij qe ka, ka me ju dhon edhe ma shum. Po atij qe s’ka, ka me ju marr edhe ajo pak qe e ka.”
26 Përqata tha: “Me Mretninë e havas osht qeshtu: si me nji njeri qe e qet faren në tokë. 27 Naten fle, ditën çohet, edhe fara mbin e rritet, ai as vet nuk e din qysh. 28 Toka vet e jep frytin dalngadalë: ma parë dalin fijet, masanej kalli, e në fund gruni i plot në kalli. 29 Kur me u pjek gruni, ai menjiherë e merr kosën, se ka ardh koha e korrjes.”
30 Përqata ai vazhdoj: “Me çka me e krahasu Mretninë e havas? Me çfarë shembulli me ja bo ma të kuptushme? 31 Ajo i përngjan nji kokrre të vogël sinapi. Kur mbillet, ajo osht ma e vogla prej krejt farave në tokë. 32 Po kur mbillet, mbin e bima rritet e bahet ma e madhe se krejt perimet tjera të kopshtit bashqesh, dhe i lëshon degët e mëdhaja, sa zogjt e havas munen me u struk në hijen e saj.”
33 Kur ju kallxonte lajmin e mirë, ai përdorte shumë shembuj të këtillë, varësisht sa mujshin me kuptu ata qe e nigojshin. 34 Ai kurr nuk ju foli pa shembuj, po kur mbetej veç me nxonsat e vet, ju shpjegonte krejt sendet ose shembujt .
35 Po at ditë, kur u ba mramje, ai ju tha: “Hajde kalojmë në anën tjetër të detit.” 36 Ata e lanë turmën, e morën Jezusin në barkë ose anije ashtu si u kon, edhe anija tjera shkojshin bashkë me ta. 37 Paprit u çu nji stuhi ose frymë e madhe, edhe valët po binin n’barkë aq shum sa qe gati u mbush me ujë. 38 Po ai po flinte mrapa n’barkë, mbi nji jastëk. Ata e çuen e i thanë: “Mësus, a s’të intereson qe po mbytemi?” 39 Ai u çu, e qortoj erën, edhe detit i tha: “Qetsohu! Rri urt!” Atëherë era u ndal, edhe u ba nji qetësi e madhe. 40 Pastaj ju tha: “Pse po tuteni qeshtu? A hala s’po keni besim?” 41 Ata i zuni nji frikë e madhe, edhe po i thojshin njeni-tjetrit: “Kush po del me qenë ky? Edhe era edhe deti po e ngjojn.”