Isaia 9
1 Ama errësina s’ka me konë si atëherë kur vendi u konë n’hall, si n’kohët e hershme kur vendi i Zebulonit edhe vendi i Neftalit jonë trajtu me përbuzje. Po ma vonë Zoti ka me e nderu atë vend, rrugën buzë detit, vendin përreth Jordanit, Galilenë e popujve tjerë.
2 Populli që ka ec n’errësinë, e
ka pa nji dritë të madhe. Ata
që banojnë n’vendin e hijes së
thellë, mbi ta ka ndriçu drita.
3 Ti e ke shtu shumë popullin.
Ia ke shtu shumë gëzimin. Ata
gëzohen para teje, qysh gëzohen
njerëzit kur vjen koha e korrjes,
qysh brohorasin kur e ndajnë plaçkën.
4 Se ti e ke thy zgjedhën që u ka rëndu mbi
ta, shkopin mbi supet e tyne, edhe thuprën e atij që
i shtinte me punu, bash qysh ke bo n’ditën e Midianit.
5 Çdo çizme që e dridh tokën gjatë
marshimit, edhe çdo petk i lagun me
gjak, ka me u përpi pi flakëve.
6 Se për neve ka lind nji fmi, na u ka dhanë nji djalë.
Aj ka me e pasë të drejtën me sundu.
Emni i tij ka me konë:
Këshilltar i Mrekullueshëm, Zot i Fuqishëm, Atë i Amshum, Princ i Paqes.
7 Sundimi i tij ka me u zgjeru vazhdimisht,
edhe paqja s’ka me pasë fund, n’fronin
e Davidit edhe n’mbretninë e tij. Me gjykim
të drejtë edhe me drejtësi, ajo mbretni
ka me u forcu edhe ka me qëndru,
pi tash e përgjithmonë. Zelli i Jehovait,
Zotit të ushtrive, ka me e bo këtë.
8 Jehovai i ka çu nji paralajmërim Jakobit,
edhe aj paralajmërim i ka ardh Izraelit.
9 Edhe krejt populli ka me e marrë
vesh, Efraimi edhe banorët e Samarisë, krejt ata
që me mendjemadhësi e pafytyrësi n’zemër thonë:
10 “Muret pi tullave jonë rrëzu, po na
kemi me ndërtu me gurë të latum. Drunjtë
e fikut të egër jonë pre, po
na kemi me i zëvendësu me kedra.”
11 Jehovai ka me i nxit kundërshtarët e Rezinit kundër tij,
edhe ka me i shty armiqtë e tij me vepru,
12 Sirianët pi lindja edhe filistinët pi perëndimi, kanë me
e përpi Izraelin me gojë të hapun. Për shkak të
krejt këtyne, zemërimi i tij s’asht largu, po dora
e tij hala asht e shtrime për me goditë.
13 Se populli s’u kthy te aj që e ka godit.
Ata s’e kanë kërku Jehovain, Zotin e ushtrive.
14 Për nji ditë të vetme, Jehovai ka me ia pre
Izraelit kokën edhe bishtin, lastarin e ri edhe kallamin.
15 Plaku që ka shumë nder e respekt asht koka,
e profeti që i mëson njerëzit gabim asht bishti.
16 Ata që e udhëheqin këtë popull po e çojnë n’rrugë të
gabume, e ata që po i ndjekin jonë të hutum.
17 Për qata Jehovai s’ka me u gëzu me djemtë e tyne të
rinj, edhe s’ka me pasë dhimt për fmijtë e tyne pa
babë e për vejushat e tyne, se krejt jonë largu pi Zotit
edhe bojnë punë të këqija, e pi gojës së secilit dalin
veç marrëzina. Për shkak të krejt këtyne, zemërimi i tij s’asht largu,
po dora e tij hala asht e shtrime për me goditë.
18 Se ligësia po digjet si zjarr, që i përpin
ferrat edhe barërat e këqija. Ajo ka me
ua shti flakën shkurreve të denduna të pyllit, edhe
ka me i çu nalt si re tymi.
19 Për shkak të zemërimit të Jehovait, Zotit
të ushtrive, vendi asht kallë, edhe populli ka
me u përpi pi flakëve. Askush s’ka
me e kursy as vllanë e vet.
20 Njoni ka me pre diçka n’anën e djathtë,
po prapë ka me mbet untë. E
tjetri ka me hanger n’anën e majtë, po
prapë s’ka me u ngi. Secili ka
me e përpi mishin e krahut të vet,
21 Manaseu ka me e përpi Efraimin, edhe
Efraimi Manaseun. Bashkë kanë me u çu kundër
Judës. Për shkak të krejt këtyne, zemërimi
i tij s’asht largu, po dora e tij
hala asht e shtrime për me goditë.