Historia e Apostujve 27
1 Masi u vendos që na me lundru për në Itali, ja dorëzuan Pavlin edhe disa të burgosun tjerë nji oficeri me emnin Juli, pi njësia e Augustit. 2 Hypëm në nji anije pi Adramiti, që kishte me u nalë nëpër limane përgjatë bregut të provincës së Azisë, edhe u nisëm. Me neve ishte Aristarku, nji Maqedonas pi Selaniku. 3 Të nesërmen u nalëm në Sidon. Juli e trajtoi Pavlin me mirësi edhe ja lejoi me shku te shoktë e vet, që ata me u kujdesë për të.
4 Pi aty u nisëm me anije, edhe masi era ishte kundër nesh, lundruam nën mbrojtjen e Qipros. 5 Pastaj kaluam në det të hapun përgjatë Kilikisë edhe Pamfilisë, edhe u nalëm në limanin e Mirës në Liki. 6 Aty oficeri gjeti nji anije pi Aleksandria që po shkonte për në Itali, edhe na la me hypë në të. 7 Pastaj lundruam ngadalë për disa ditë dhe me zor mbrritëm në Knid. Masi era nuk na linte me ecë përpara, lundruam nën mbrojtjen e Kretës, kaluam pranë Salmones, 8 edhe mas nji udhëtimi të vështirë përgjatë bregut, mbrritëm në nji vend që quhej Limani i Mirë, afër qytetit Lasea.
9 Ndërkohë kishte kalu goxha kohë, edhe lundrimi ishte bo i rrezikshëm, sepse edhe agjërimi i Ditës së Shlyerjes veç kishte kalu. Prandaj Pavli dha nji këshillë. 10 Ju tha: „Burra, po e shoh që ky udhëtim ka me sjellë dam edhe humbje të madhe. Jo veç për ngarkesën edhe anijen, po edhe për jetën tonë.“ 11 Po oficeri e ngoi ma shumë timonierin edhe pronarin e anijes sesa Pavlin. 12 Masi limani nuk ishte i përshtatshëm për me kalu dimnin, shumica këshilluan me u nisë pi aty, që nëse ishte e mundshme me mbërri në Feniks për me kalu dimnin, nji liman i Kretës që hapej kah verilindja edhe juglindja.
13 Kur nisi me fry nji erë e butë pi jugu, ata menduan që plani i tyne po ju realizohej. I çuan spirancat edhe nisën me lundru afër bregut të Kretës. 14 Po mas pak kohe, u çu nji erë shumë e fortë që zhdrypte me vrull, e qujtun Euroakilon. 15 Masi anija u mor pi era edhe s’mujti me e mbajtë pjesën e përparme kundër erës, në fund u lamë me na shty era. 16 Duke lundru nën mbrojtjen e nji ishulli të vogël me emnin Kauda, mezi ia dolëm me e mbajtë nën kontroll varkën e vogël në pjesën e mbrapme. 17 Pasi e tërhoqën atë mrena në anije, nisën me e lidhë trupin e anijes me litarë për me e forcu. Edhe, nga frika mos po ngecnin në Sirtë, e zhdrypën pajisjen dhe kështu u lanë me i marrë era. 18 Stuhia na përplaste aq fort andej-këndej, sa të nesërmen nisën me e lehtësu anijen. 19 Ditën e tretë, me duert e veta e hodhën jashtë pajisjen e anijes.
20 Masi për shumë ditë nuk u pa as dielli, as yjtë, edhe nji stuhi e fortë po na mundonte, në fund nisi me na humbë krejt shpresa për shpëtim. 21 Pasi kishin nejtë gjatë pa hangër, Pavli u çu në mes tyne edhe tha: „Burra, përnime është dashtë me ma ngu këshillën e mos me u nisë me anije pi Kreta. Atëherë nuk kishit me e pësu këtë dam edhe humbje. 22 Megjithatë, tash po ju lutna fort: merrni zemër, sepse asnjani pi jush s’ka me humbë, veç anija. 23 Sonte natën më doli përpara nji melaqe e Zotit, të cilit i përkas edhe të cilit i baj shërbim të shenjtë, 24 edhe më tha: ‘Mos ki frikë, Pavël. Ti duhet me dalë para Cezarit. Dhe kqyr, Zoti t’i ka falë krejt ata që po udhëtojnë me ty.’ 25 Prandaj, burra, merrni zemër, sepse i besoj Zotit që ka me qenë tamam qysh më asht thanë. 26 Po duhet me ngecë në nji ishull.“
27 Pastaj erdh nata e 14-të, edhe ne po na çonte era andej-këndej në Detin Adriatik. Rreth mesnatës, detarët nisën me dyshu që toka ishte afër. 28 Matën thellësinë edhe doli 20 pash. Pak ma tutje e matën prapë edhe doli veç 15 pash. 29 Nga frika mos po ngecnim diku në shkambinj, hodhën katër spiranca pi pjesa e mbrapme edhe shpresojshin që sa ma shpejt me u bo ditë. 30 Kur detarët po mundoheshin me ikë pi anija dhe, me pretekstin që po dojnë me hedhë spiranca pi pjesa e përparme, po e zhdrypshin varkën e vogël në det, 31 Pavli i tha oficerit edhe ushtarëve: „Nëse këta burra nuk mbesin në anije, ju s’mundeni me u shpëtu.“ 32 Atëherë ushtarët i prenë litarët e varkës së vogël edhe e lanë me ra poshtë.
33 Pak para se me ague dita, Pavli nisi me i nxitë krejt që me hangër diçka. Tha: „Sot asht dita e 14-të që po pritni me ankth edhe s’keni hangër kurgjo. 34 Prandaj po ju këshilloj me hangër diçka për sigurinë tuej, sepse asnji fije floku pi kryt s’ka me ju humbë asnjanit pi jush.“ 35 Pasi i tha këto, mori bukë, e falënderoi Zotin para krejtve, e theu edhe nisi me hangër. 36 Atëherë krejt morën zemër edhe hëngrën diçka. 37 Në anije ishim krejt bashkë 276 veta. 38 Pasi u ngopën, e hodhën grunin në det për me e lehtësu anijen.
39 Kur u bo ditë, nuk mujshin me dallu çfarë vendi ishte, po panë nji gji me plazh edhe deshtën, nëse ishte e mundshme, me e çu anijen aty. 40 Prandaj i prenë spirancat dhe i lanë me ra në det. Në të njejtën kohë i zgjidhën litarët e rremave të drejtimit, dhe pasi e ngritën velën e përparme kah era, u nisën drejt plazhit. 41 Kur hasën në nji cekëtinë rane që lahej pi deti në të dy anët, e lanë anijen me ngecë. Pjesa e përparme u fut në ranë edhe mbeti e palëvizshme, kurse pjesa e mbrapme nisi me u copëtu pi forca e valëve. 42 Atëherë ushtarët vendosën me i mbytë të burgosunit, që mos me notu najkush e me ikë. 43 Po oficeri dojke patjetër me e shpëtu Pavlin, prandaj i ndali pi plani i tyne. Aj urdhnoi ata që dinin not me u hedhë në det dhe me dalë të parët në tokë. 44 Kurse të tjerët me ardhë mas tyne, disa mbi dërrasa, disa mbi copa të anijes së thyeme. Kështu krejt u çunë shnosh e mirë në tokë.