Isaia 11
1 Nji degë ka me dalë pi cungut të Isait, nji
filiz pi rranjëve të tij ka me dhanë fryt.
2 Fryma e Jehovait ka me pushu mbi të,
fryma e mençurisë edhe e kuptimit, fryma
e këshillës edhe e fuqisë, fryma e dijes
edhe e respektit të thellë për Jehovain.
3 Aj ka me pasë gëzim kur e nderon Jehovain me respekt
të thellë. S’ka me gjyku veç pi asaj qka shohin sytë,
e as s’ka me qortu veç pi asaj qka ndëgjojnë veshët.
4 Aj ka me gjyku drejt për ata që jonë t’lanun anash edhe ka
me qortu me drejtësi për t’mirën e njerëzve të butë në tokë.
Me fjalët e veta ka me e godit tokën si me nji shkop
edhe me frymën e buzëve të veta ka me i myt t’këqijtë.
5 Me drejtësi ka me u ngjesh rreth belit,
e besnikërinë ka me e lidh rreth ijëve.
6 Ujku ka me nejt bashkë me qengjin, leopardi ka
me u shtri ngat kecit, e viçi, luani edhe
kafsha e majme kanë me nejt krejt bashkë.
E nji djalë i vogël ka me i pri.
7 Lopa edhe arusha kanë me kullot bashkë, e
të vegjlit e tyne kanë me u shtri ngat
njani-tjetrit. Luani ka me hangër kashtë si demi.
8 Foshnja që pin gji ka me lujt mbi vendin ku fshihet kobra, e fmija që
s’pin ma gji ka me e qit dorën mbi vrimën e nji gjarpni helmues.
9 S’kanë me bo kurrfarë dëmi, e as kurrfarë të
keqeje në krejt malin tem të shenjtë, se
toka ka me u mbush plot me dije për
Jehovain, qysh ujët e mbulon fundin e detit.
10 Atë ditë rranja e Isait ka me qëndru si nji
shenjë për popujt. Kombet kanë me kërku udhëzim te aj, e
vendi ku aj pushon ka me u bo i lavdishëm.
11 Atë ditë Jehovai ka me e shtri dorën prapë, për herë t’dytë, me i kthy ata që kanë mbet pi popullit të vet, ata që kanë mbet në Asiri, Egjipt, Patros, Kush, Elam, Shinar, Hamath edhe në ishujt e detit.
12 Aj ka me ngrit nji shenjë për popujt edhe ka me i mbledh izraelitët që jonë shpërnda, e ata të Judës që jonë shpërnda ka me i bashku pi katër anëve të tokës.
13 Xhelozia e Efraimit ka me marrë fund, e ata
që i dalin kundër Judës kanë me u
zhduk. Efraimi s’ka me pasë xhelozi ndaj Judës, e
as Juda s’ka me i dalë kundër Efraimit.
14 Kanë me u lëshu mbi shpatet e filistinëve në perëndim.
Bashkë kanë me i plaçkit banorët e lindjes. Kanë me
e shtri pushtetin e tyne mbi Edomin edhe Moabin,
e amonitët kanë me u bo nën sundimin e tyne.
15 Jehovai ka me e nda gjirin e detit t’Egjiptit edhe ka me
e lëviz dorën andej-këndej mbi lumin Eufrat. Me frymën e tij përvëluese
ka me e godit në shtatë rrjedhat e tij të rrëmbyeshme edhe
ka me bo që njerëzit me mujt me e kalu me sandale.
16 E për ata që kanë mbet pi popullit të tij, ka me pasë nji rrugë të
madhe pi Asirisë, qysh u konë edhe për Izraelin atë ditë kur ka dalë pi Egjiptit.