Kangë t'shejta 77
1 Me zanin tem kom me i thirr Zotit me të madhe.
Zotit kom me i thirr, edhe aj ka me më ni.
2 Ditën kur jom në hall, e kërkoj Jehovën.
Natën i zgjas duart kah aj pa u lodh.
Kurgjo s'po munet me më ngushëllu.
3 Kur e kujtoj Zotin, po rënkoj, jom i trazum edhe po më lshon fuqia.
Sela
4 Ti s'po m'len me i mshel sytë.
Jom shumë i trazum edhe s'po muj me fol.
5 Mendja po më shkon te kohët që kanë kalu
qysh moti, te vitet e së kalumes së largët.
6 Natën po më kujtohet kanga jeme.
Zemra jeme asht zhytë në mendime.
Po i shqyrtoj krejt senet me kujdes.
7 A ka me na largu Jehova pi vetes përgjithmonë?
A s'ka me pasë ma kurrë pëlqim për neve?
8 A ka marrë fund përgjithmonë dashnia e tij besnike?
A ka shku huq premtimi i tij për krejt brezat?
9 A ka harru Zoti me na e tregu mirësinë e tij, a zemrimi i tij ia ka mshel rrugën dhimtes që ka për neve?
Sela
10 A duhet me thanë vazhdimisht: „Qikjo asht ajo që po më dhemb:
që Më i Nalti e ka ndrru qëndrimin e vet ndaj neve“?
11 Kom me i kujtu veprat e Jahut, veprat e
tua të mrekullueshme që i ke ba qysh moti.
12 Kom me menu thellë për krejt qka ke bo,
edhe kom me u marrë me veprat e tua.
13 O Zot, rrugët e tua jonë të shenjta.
Cili zot asht kaq i madh sa ti, o Zot?
14 Ti je Zoti i vërtetë që bon mrekulli.
Popujve ua ke kallxu fuqinë tande.
15 Me fuqinë tande e ke çliru popullin tand, djemtë e Jakobit edhe të Jozefit.
Sela
16 Ujnat e kanë pa ty, o Zot.
Të kanë pa edhe jonë trazu.
Edhe ujnat e thella jonë trazu.
17 Pi reve ka ra uji me vrull,
qielli i mbushun me re ka gjëmu, shigjetat
e tua kanë fluturu anej e knej.
18 Gjëmimi yt u ni si zhurma e rrotave të qerreve.
Vetëtimat e kanë ndriçu tokën ku jetojnë njerëzit.
Toka u dridh edhe u tund.
19 Nëpër det ka kalu rruga jote, nëpër ujnat
e mëdha ka shku shtegu yt. Po gjurmët
e kambëve tua s'kanë mujt me u gjet.
20 Ti e ke udhëheq popullin tand si nji tufë, edhe
e ke lanë nën kujdesin e Moisiut edhe Aaronit.