Libri i katërt i Musës 22
1 Masanej izraelitët u nisën edhe e ngritën kampin në fushat e shkretinës së Moabit, përtej Jordanit, përballë Jerihos.
2 Balaku, djali i Ziporit, e ka pa qka i kish bo Izraeli amoritëve,
3 edhe Moabin e ka kap nji tutë e madhe pi ai popull, se jonë konë shumë veta. Përnime, Moabi u tut shumë pi izraelitët.
4 Atëherë Moabi ju tha pleqve të Midianit: “Tash kjo turmë ka me e përpi krejt qka kemi përreth, qysh e han demi barin në kullosë.” Në atë kohë Balaku, djali i Ziporit, u konë mbret i Moabit.
5 Aj ka çu disa lajmëtarë te Bileami, djali i Beorit, në Pethor, që gjendet ngat lumit në vendin e tij, për me e thirr me ardh. I ka çu fjalë: “Qe, nji popull ka dalë pi Egjipti. E ka mbulu krejt vendin edhe e ka ngrit kampin mu përpara meje.
6 Të lutna, hajde edhe mallkoma këtë popull, se jonë ma të fortë se unë. Ndoshta muj me i mund edhe me i përzanë pi vendi. Se unë e di mirë që kënd e bekon ti, aj asht i bekum, e kënd e mallkon ti, aj asht i mallkum.”
7 Atëherë pleqtë e Moabit edhe të Midianit janë nis me paret për fall, edhe kanë shku te Bileami me ia çu fjalët e Balakut.
8 Bileami ju tha: “Rrini sonte këtu. Unë kam me ju kallxu qka ka me më thanë Jehovai.” Kështu burrat udhëheqës të Moabit kanë nejt atë natë te Bileami.
9 Masanej Zoti ka ardh te Bileami edhe e ka vetë: “Kush jonë këta burra që i ke te ti?”
10 Bileami i tha Zotit të vërtetë: “Balaku, djali i Ziporit, mbreti i Moabit, më ka çu fjalë. Aj po thotë:
11 ‘Populli që ka dalë pi Egjipti e ka mbulu krejt vendin. Hajde tash edhe mallkoma këtë popull. Ndoshta muj me luftu kundër tyne edhe me i përzanë.’”
12 Po Zoti i tha Bileamit: “Mos shko me ta. Nuk guxon me e mallku atë popull, se aj asht i bekum.”
13 Në mëngjes Bileami u çu edhe ju tha burrave të Balakut: “Kthehuni në vendin tuj, se Jehovai s'po më len me shku me juve.”
14 Atëherë burrat udhëheqës të Moabit u kthyn te Balaku edhe i thanë: “Bileami s'ka desht me ardh me neve.”
15 Po Balaku ka çu edhe nji herë burra udhëheqës, kësaj here ma shumë edhe ma të nderum se ata të parët.
16 Ata kanë shku te Bileami edhe i kanë thanë: “Balaku, djali i Ziporit, po thotë: ‘Të lutna, mos lejo kurgjo me të pengu me ardh te unë,
17 se unë kam me të shpërbly shumë mirë edhe kam me bo krejt qka më thu ti. Veç të lutna, hajde edhe mallkoma këtë popull.’”
18 Po Bileami ju përgjigj shërbëtorëve të Balakut: “Edhe nëse Balaku ma jep krejt shpinë e vet plot me argjend e dukat, unë s'muj me bo kurgjo kundër urdhrit të Jehovait, Zotit tem, as nji sen të vogël, as nji sen të madh.
19 Po ju lutna, rrini edhe ju sonte këtu, me pa qka ka me më thanë hala Jehovai.”
20 Atë natë Zoti ka ardh te Bileami edhe i ka thanë: “Nëse këta burra kanë ardh me të marrë, shko me ta. Po guxon me thanë veç ato fjalë që unë kam me t'i thanë.”
21 Atëherë Bileami u çu në mëngjes, ia ka vu samarin magaricës së vet edhe u nis me burrat udhëheqës të Moabit.
22 Po Zoti u zemëru shumë që aj shkoi, edhe melaqja e Jehovait i doli përpara në rrugë për me ia ndal udhën. Bileami u konë hyp mbi magaricën e vet, edhe me të jonë konë dy shërbëtorë të tij.
23 Kur magarica e ka pa melaqen e Jehovait tu nejt në rrugë me shpatën e nxjerrë në dorë, ka tentu me u largu pi rruga e me hy në fushë. Po Bileami ja nisi me e rreh magaricën, për me e kthy prapë në rrugë.
24 Masanej melaqja e Jehovait u nal në nji rrugë të ngushtë mes dy vneshtave, ku në të dy anët kishte mure pi guri.
25 Kur magarica e ka pa melaqen e Jehovait, u shty për muri edhe ia shtrëngoi kamën Bileamit për muri. Atëherë Bileami e ka rreh prapë.
26 Melaqja e Jehovait shkoi edhe ma përpara edhe u nal në nji vend shumë të ngushtë, ku s'kish kah me u largu, as djathtas, as majtas.
27 Kur magarica e ka pa melaqen e Jehovait, u shtri përtokë nën Bileamin. Bileami u nervozu shumë edhe ja nisi me e rreh magaricën prapë e prapë me shkopin e vet.
28 Në fund Jehovai ia çeli gojën magaricës, edhe ajo i tha Bileamit: “Qka të kom bo unë, që më ke rreh tash tri herë?”
29 Bileami ia ktheu magaricës: “Se po më bon budallë! Veç ta kisha pas nji shpatë në dorë, të kisha vra!”
30 Atëherë magarica i tha Bileamit: “A s'jom unë magarica jote, që më ke hyp krejt jetën deri sot? A të kom bo najherë kështu?” Aj iu përgjigj: “Jo!”
31 Masanej Jehovai ia çeli sytë Bileamit, edhe aj e pa melaqen e Jehovait tu nejt në rrugë, me shpatën e nxjerrë në dorë. Menjëherë u përkul thellë edhe ra me ftyrë për tokë.
32 Melaqja e Jehovait i tha: “Pse e ke rreh magaricën tane tri herë? Unë vet kom ardh me ta ndal rrugën, se rruga që e ke marrë asht kundër vullnetit tem.
33 Magarica më ka pa edhe ka tentu tri herë me m'u largu. Po mos t'ish largu ajo, unë tash veç të kisha vra ty, kurse magaricën e kisha lanë gjallë.”
34 Bileami i tha melaqes së Jehovait: “Kom bo gjynah. S'e kom ditë që ti m'ke dalë përpara në rrugë. Nëse kjo që po boj asht keq në sytë e tu, unë po kthehna prapë.”
35 Po melaqja e Jehovait i tha Bileamit: “Shko me këta burra. Ama guxon me thanë veç ato fjalë që unë kam me t'i thanë.” Kështu Bileami e ka vazhdu rrugën me burrat udhëheqës të Balakut.
36 Kur Balaku e ka ni që Bileami ka ardh, menjëherë ka dalë me e prit deri te qyteti i Moabit, që gjendet në kufi, ngat bregut të Arnonit.
37 Balaku i tha Bileamit: “A s'të kom çu fjalë me ardh? Pse s'ke ardh? A ke menu që unë s'muj me të shpërbly shumë mirë?”
38 Bileami ia ktheu Balakut: “Qe, tash kom ardh te ti. Po a muj unë me fol qka të du? Unë muj me thanë veç ato fjalë që Zoti m'i qet në gojë.”
39 Masanej Bileami ka shku bashkë me Balakun në Kirjath-Huzoth.
40 Balaku ka therë gjedhe edhe dele, edhe nji pjesë pi tyne ia ka çu Bileamit edhe burrave udhëheqës që jonë konë me të.
41 Në mëngjes Balaku e ka marrë Bileamin edhe e ka çu nalt në Bamoth-Baal, pi ku aj mujke me e pa krejt popullin.