Gjoni 10
1 „Nji sen asht i sigurt: Kush nuk hyn nëpër derë në vathën e deleve, po hyp dikah tjetër, aj asht hajn edhe cub. 2 Kurse kush hyn nëpër derë, aj asht bariu i deleve. 3 Atij ja çel rojtar i derës, edhe delet ja ngojnë zanin. Aj i thirr delet e veta me emën edhe i nxjerr jashtë. 4 Kur i ka nxjerrë krejt delet e veta jashtë, shkon përpara tyne, edhe delet e ndjekin, sepse ja njohin zanin. 5 Të hujin kurrsesi s’kanë me e ndjekë, po kanë me ikë pi tij, sepse nuk ja njohin zanin të hujve.“ 6 Jezusi jau tha qit krahasim, po ata që po e ngonshin nuk e kuptun qka po donte me ju thanë.
7 Atëherë Jezusi vazhdoi me ju shpjegu: „Nji sen asht i sigurt: Unë jom dera për delet. 8 Krejt ata që kanë ardhë në vend tem janë hajna edhe cuba, po delet nuk i kanë ngu. 9 Unë jom dera. Kush hyn përmes meje, ka me u shpëtu, edhe ka me hy e ka me dalë, edhe ka me gjetë kullota. 10 Hajni vjen veç me vjedhë, me therë edhe me shkatërru. Unë kam ardhë që ato me pasë jetë, jetë me bollëk. 11 Unë jom bariu i mirë. Bariu i mirë e jep jetën e vet për delet. 12 Puntori me rrogë, që s’asht bari edhe delet nuk janë të tijat, e sheh ujkun tu ardhë, i len delet edhe ikë, kështu ujku ju turr deleve edhe i shpërndan. 13 Se aj asht veç puntor me rrogë edhe s’kujdeset për delet. 14 Unë jom bariu i mirë. Unë i njoh delet e mia, edhe delet e mia më njohin mu, 15 qysh Ati më njeh mu edhe unë e njoh Atin. Edhe unë e jap jetën teme për delet.
16 Kam edhe dele tjera, që nuk janë pi kësaj vathe. Edhe ato duhet me i pru, edhe kanë me ja ngu zanin tem, edhe krejt kanë me u bo nji tufë e vetme nën nji bari të vetëm. 17 Për qata Ati më don: sepse unë e jap jetën teme, që me e marrë prapë. 18 Kërkush nuk ma merr, po unë e jap me vullnet temin. Kam të drejtë me e dhanë, edhe kam të drejtë me e marrë prapë. Qit urdhën e kam marrë pi Atit tem.“
19 Për shkak të këtyne fjalëve, prapë u bo përçarje mes Judenjve. 20 Shumë thojshin: „Aj ka shpirt të keq edhe asht tranu. Pse po e ngoni?“ 21 Tjerët thojshin: „Nji i pushtum nuk flet kështu. A mundet nji shpirt i keq me ja çelë sytë të verbtëve?“
22 Në qat kohë, në Jerusalem u mbajt Festa e Kushtimit. Ishte dimër, 23 edhe Jezusi po ecte në tempull, në hajatin me shtylla të Solomonit. 24 Atëherë Judenjtë e rrethun edhe e pytën: „Deri kur po na len në pasiguri? Nëse je Krishti, na thuaj qartë.“ 25 Jezusi ju përgjigj: „Jua kam thanë, po ju nuk po më besoni. Veprat që po i boj në emën të Atit tem, ato dëshmojnë për mu. 26 Po ju nuk po besoni, sepse nuk jeni delet e mia. 27 Delet e mia ja ngojnë zanin tem, edhe unë i njoh, edhe ato më ndjekin. 28 Unë ju jap jetë t’amshume, edhe kurrsesi s’kanë me u shkatërru kurrë, edhe kërkush s’ka me i rrëmby pi dorës teme. 29 Ajo që Ati m’ka dhanë asht ma e madhe se çdo sen tjetër. Kërkush s’mundet me i rrëmby pi dorës së Atit. 30 Unë edhe Ati jemi nji.“
31 Judenjtë prapë morën gurë për me e gjujtë. 32 Atëherë Jezusi ju tha: „Ju kam kallxu shumë vepra të mira pi ana e Atit. Për cilën pi këtyne veprave po më gjuani me gurë?“ 33 Judenjtë ju përgjigjën: „Nuk po të gjuajmë me gurë për nji vepër të mirë, po për sharje kundër Zotit, sepse edhe pse je njeri, po e bon veten nji zot.“ 34 Jezusi ju përgjigj: „A nuk shkruhet në Ligjin tuej: ‘Unë kam thanë: „Ju jeni zota“’? 35 Nëse aj i qujti ‘zota’ ata kundër të cilëve u drejtua fjala e Zotit, e Shkrimet nuk munden me u prishë, 36 qysh po më thuni mu, që Ati më ka shenjtëru edhe më ka dërgu në botë: ‘Ti po shan kundër Zotit’, veç pse kam thanë: ‘Unë jom Biri i Zotit’? 37 Nëse nuk po i boj veprat e Atit tem, mos më besoni. 38 Po nëse po i boj, atëherë besoni veprave, edhe nëse nuk më besoni mu. Kështu keni me e kuptu edhe keni me vazhdu me e ditë që Ati asht i lidhun me mu, edhe unë me Atin.“ 39 Pas kësaj, ata prapë deshtën me e kapë, po aj ju iku pi duerve.
40 Aj u largu prapë në anën tjetër të Jordanit, në venin ku Gjoni kishte pagëzu në fillim, edhe ndejti aty. 41 Shumë njerz erdhën te aj edhe thojshin: „Gjoni nuk ka bo asnji shenjë, po krejt qka ka thanë për qit njeri ka qenë e vërtetë.“ 42 Edhe shumë veta aty besun në të.