Gjoni 12
1 Gjashtë ditë para Pashkës, Jezusi ka ardhë në Betani, ku banonte Llazari, të cilin Jezusi e kishte ringjallë pi të dekuneve. 2 Aty i shtrun nji darkë Jezusit. Marta po shërbente, kurse Llazari ishte me të edhe me të tjerët në sofër. 3 Atëherë Maria mori rreth nji funt vaj nardi aromatik, të vërtetë e shumë të shtrejtë, edhe ja qiti Jezusit në kambë. Pastaj ja fshiu kambët me flokët e veta. Krejt shpija u mush me erën e mirë të vajit. 4 Po Juda Iskarioti, nxansi që kishte me e tradhtu, tha: 5 „Pse s’u shit ky vaj aromatik për 300 denarë e paret me ju dhanë të vorfnive?“ 6 Këtë s’e tha pse kishte merak për të vorfnit, po sepse ishte hajn. Aj e mbante kutinë e pareve edhe vidhte vazhdimisht pi saj. 7 Jezusi tha: „Lene rehat, që ta mbajë qit zakon për ditën e varrimit tem. 8 Të vorfnit i keni gjithmonë me ju, po mu nuk keni me m’pasë gjithmonë.“
9 Ndërkohë, nji kallabllak i madh Judenjsh morën vesh që aj ishte aty edhe erdhën. Po ata nuk erdhën veç për Jezusin, por edhe me pa Llazarin, që aj e kishte ringjallë pi të dekuneve. 10 Atëherë kryepriftërinjtë nisën me bo plane me e mbytë edhe Llazarin, 11 sepse për shkak të tij shumë Judenj po shkojshin atje edhe po besojshin në Jezusin.
12 Të nesërmen, në kallabllakun e madh që kishte ardhë në festë, u përhap lajmi që Jezusi po vinte në Jerusalem. 13 Atëherë ata morën degë palme, dolën me e pritë edhe thirrshin: „Të lutemi: shpëtoje! I bekuem asht aj që vjen në emën të Jehovajt, Mbreti i Izraelit!“ 14 Jezusi e gjeti nji magar të ri edhe hypi mbi të, qysh shkruhet në Shkrime: 15 „Mos ki frikë, oj bijë e Sionit. Kqyr! Mbreti yt po vjen, i hypun mbi nji magar të ri.“ 16 Në fillim nxansat e tij nuk i kuptun krejt këto. Po kur Jezusi u lavdëru, ju ra në men që krejt këto ishin shkru për të në Shkrime, edhe që njerzt qashtu kishin vepru me të.
17 Njerzt që ishin aty kur aj e thirri Llazarin pi varrit edhe e ringjalli pi të dekuneve, vazhdojshin me dëshmu qka kishin pa. 18 Për qit arsye kallabllaku i doli përpara, sepse krejt kishin ni për qit shenjë. 19 Prandaj Farisenjtë i thanë njani-tjetrit: „Si po shihet, s’po arrijmë kurgjo. Kqyrni veç! Krejt bota po shkon mas tij.“
20 Mes atyne që kishin ardhë për adhurim në festë, ishin edhe do Grekë. 21 Ata shkun te Filipi, që ishte pi Betsaidës së Galilesë, edhe ju lutën: „Zotni, na po duam me e pa Jezusin.“ 22 Filipi shkoi e i tha Andreas, pastaj Andrea edhe Filipi ja kallxun Jezusit.
23 Po Jezusi ju përgjigj: „Ka ardhë ora që Biri i njeriut me u lavdëru. 24 Nji sen asht i sigurt: Nëse nji kokërr gruni nuk bjen në tokë e nuk vdes, mbetet veç nji kokërr e vetme. Po nëse vdes, atëherë jep shumë fryt. 25 Kush kapet fort për jetën e vet, e shkatërron. Po kush e urren jetën e vet në qit botë, ka me e rujtë për jetë t’amshume. 26 Kush don me m’shërby, le të më ndjekë. Edhe ku jom unë, aty ka me qenë edhe shërbëtori jem. Kush më shërben, Ati ka me e nderu. 27 Tash jom shumë i tronditun, e qka me thanë? Atë, shpëtom pi kësaj ore? Jo, se pikërisht për qit orë kam ardhë. 28 Atë, lavdëroje emnin tand.“ Atëherë erdh nji za pi qiellit: „E kam lavdëru edhe prapë kam me e lavdëru.“
29 Njerzt që rrishin aty edhe e ninë, thanë: „Bubullimë ishte!“ Po do tjerë thanë: „Nji melaqe foli me të.“ 30 Jezusi ju përgjigj: „Ky za nuk erdh për mu, po për ju. 31 Tash kjo botë po gjykohet! Tash sundimtari i kësaj bote ka me u qitë jashtë! 32 E unë, kur të ngritna pi toka, kam me i tërhekë te vetja njerz të çdo lloji.“ 33 Me këtë, aj po tregonte në çfarë mënyre kishte me vdekë së shpejti. 34 Kallabllaku ju përgjigj: „Na kemi ni pi Ligjit që Krishti mbetet përgjithmonë. Qysh po thua ti që Biri i njeriut duhet me u ngritë? Kush asht ky Biri i njeriut?“ 35 Jezusi ju tha: „Drita ka me qenë edhe pak kohë mes jush. Ecni derisa e keni dritën, që terri mos me ju mposhtë. Kush ecë në terr, nuk e din kah po shkon. 36 Besoni në dritën derisa e keni, që me u bo bij të dritës.“
Pasi Jezusi i tha këto, iku edhe u mshef pi tyne. 37 Edhe pse kishte bo kaq shumë shenja para tyne, ata nuk besojshin në të. 38 Kështu duhej me u përmbushë fjala e pejgamberit Isaia: „O Jehovaj, kush i ka besu asaj që ka ni pi nesh? Edhe fuqia e Jehovajt, kuj ju ka zbulu?“ 39 Isaia shpjegoi edhe pse ata nuk mujshin me besu: 40 „Aj ua ka verbu sytë edhe ua ka forcu zemrën, që mos me pa me sy e mos me kuptu me zemër, mos me u kthy, e unë mos me i shëru.“ 41 Isaia i tha këto sepse e pa lavdinë e tij edhe foli për të. 42 Megjithatë, edhe shumë udhëheqës besun në të, po për shkak të Farisenjve nuk e pranojshin haptas, që mos me u qitë jashtë sinagogës. 43 Sepse ata e donin lavdinë pi njerzve ma shumë se lavdinë pi Zotit.
44 Po Jezusi thirri: „Kush beson në mu, nuk beson veç në mu, po edhe në Atë që më ka dërgu. 45 Edhe kush më sheh mu, sheh edhe Atë që më ka dërgu. 46 Unë kam ardhë si dritë në botë, që secili që beson në mu, mos me mbetë ma në terr. 47 Po kush i nin fjalët e mia e nuk i mban, unë nuk e gjykoj. Se nuk kam ardhë si gjykatës i botës, po si shpëtimtar i botës. 48 Kush më përbuz edhe nuk i pranon fjalët e mia, ka dikush që e gjykon. Në ditën e fundit, fjala që e kam thanë ka me e gjyku. 49 Se unë nuk kam folë pi vetes, po Ati që më ka dërgu, aj më ka dhanë urdhën qka me thanë e qka me folë. 50 Edhe unë e di që urdhni i tij domethanë jetë t’amshume. Prandaj, çkado që thom, e foli qysh m’ka thanë Ati.“