Historia e Apostujve 2
1 Në ditën e festës së Pesëdhjetëditëshit, ata ishin krejt bashkë në të njejtin vend. 2 Papritmas erdh pi qielli nji zhurmë si ushtima e nji ere të fortë, edhe e mushi krejt shpinë ku rrishin ulë. 3 Ju shfaqën gjuhë si prej zjarri, që u shpërndanë, edhe mbi secilin pi tyne u ul nga nji. 4 Krejt u mushën me frymë të shenjtë edhe nisën me folë në gjuhë të ndryshme, qysh fryma ju jepte aftësi.
5 Në atë kohë në Jerusalem rrishin Judenj shumë besimtarë, pi krejt kombeve nën qiell. 6 Kur u ni ajo zhurmë, u mblodh nji kallabllak njerzish, edhe u hutun krejt, sepse secili po i ninte tu folë në gjuhën e vet. 7 Po, u çuditën shumë edhe thanë: „Kqyrni! A nuk janë krejt këta që po flasin Galileas? 8 Qysh po ndodh atëherë që secili pi neve po e nin gjuhën e vet amtare? 9 Partë, Medë edhe Elamitë, banorë të Mesopotamisë, Judesë edhe Kapadokisë, Pontit edhe provincës së Azisë, 10 Frigjisë edhe Pamfilisë, Egjiptit edhe vendeve të Libisë afër Kirenës, vizitorë pi Romës, si Judenj ashtu edhe prozelitë, 11 Kretas edhe Arabë, na po i nijmë në gjuhët tona tu folë për veprat e mëdhaja të Zotit.“ 12 Po, krejt u çuditën edhe u hutun, e i thojshin njani-tjetrit: „Qka domethanë kjo?“ 13 Po disa tjerë i përqeshshin edhe thojshin: „Këta janë mushë me venë të ambël.“
14 Atëherë Pjetri u çu në kambë bashkë me të Njëmbëdhjetët edhe ju foli me za të madh: „Burra të Judesë edhe ju krejt banorë të Jerusalemit, ka diçka që duhet me e ditë. Ngomni mirë. 15 Këta njerz nuk janë të dehun, qysh po menoni ju. Se tash asht veç ora e 3-të e ditës. 16 Përkundrazi, këtu po përmbushet ajo që u shpall përmes pejgamberit Joel: 17 ‘„Në ditët e fundit“, thotë Zoti, „kam me derdhë diçka pi frymës teme mbi njerz të çdo lloji. Djemtë tuej edhe çikat tueja kanë me profetizu. Të rinjtë tuej kanë me pa vegime. Pleqtë tuej kanë me pa andrra. 18 Edhe mbi robët e mi e mbi robneshat e mia kam me derdhë diçka pi frymës teme në ato ditë, edhe ata kanë me profetizu. 19 Kam me bo mrekulli nalt në qiell edhe shenja poshtë në tokë: gjak, zjarr edhe re tymi. 20 Dielli ka me u kthy në terr edhe hana në gjak, para se me ardhë dita e madhe edhe e lavdishme e Jehovajt. 21 Edhe secili që e thirr emnin e Jehovajt ka me u shpëtu.“‘
22 Burra të Izraelit, ngoni këto fjalë: Jezusi Nazareas ishte nji burrë që Zoti jau tregoi haptas përmes veprave të fuqishme, mrekullive edhe shenjave që Zoti i bani përmes tij mes jush, qysh e dini edhe vetë. 23 Këtë njeri, që u dorëzu simas vullnetit të vendosun edhe dijes paraprake të Zotit, ju e latë me u gozhdu në shtyllë përmes dorës së njerzve të paligjshëm, edhe e mbytët. 24 Po Zoti e ringjalli. E liroi pi fuqia e vdekjes, sepse ishte e pamundshme që vdekja me e mbajtë. 25 Sepse Davidi thotë për të: ‘E mbaj Jehovajn vazhdimisht para syve, sepse aj asht në anën teme të djathtë, që mos me u lëkundë. 26 Për qata zemra jeme u gëzu edhe gjuha jeme brohoriti. Edhe unë kam me jetu me shpresë. 27 Sepse ti s’ke me më lanë në varr, as s’ke me leju që besniku yt me pa kalbje. 28 Ti m’i ke bo të njohuna udhët e jetës; ti ke me më mbushë me gëzim të madh në praninë tande.’
29 Burra, vllazën, më lejohet me ju folë haptas për kryefamiljarin David. Aj vdiq, u varros, edhe varri i tij asht te na deri në ditën e sotme. 30 Masi aj ishte pejgamber edhe e dinte që Zoti ja kishte dhanë me betim premtimin se njonin pi pasardhësve të tij ka me e ulë në fronin e tij, 31 aj e pa përpara ringjalljen e Krishtit edhe tha për të se as nuk u la në varr, as trupi i tij nuk pa kalbje. 32 Këtë Jezus Zoti e ka ringjallë, edhe për këtë jemi krejt na dëshmitarë. 33 Pra, masi aj u ngrit në anën e djathtë të Zotit edhe e mori pi Ati frymën e shenjtë të premtume, e ka derdhë këtë që ju po e shihni edhe po e neni. 34 Sepse Davidi nuk ka hypë në qiell, po vetë thotë: ‘Jehovaj i tha Zotnisë tem: „Ulu në anën teme të djathtë, 35 derisa t’i vnoj armiqtë tu si stol për kambët tua.“‘ 36 Prandaj krejt shpija e Izraelit le ta dijë me siguri që Zoti e ka bo edhe Zotni, edhe Krisht, këtë Jezus që ju e ekzekutut në shtyllë.“
37 Kur i ninë këto, ju ther zemra, edhe i thanë Pjetrit e apostujve tjerë: „Burra, vllazën, qka duhet me bo?“ 38 Pjetri ju përgjigj: „Pendohuni, edhe secili pi juve le të pagëzohet në emën të Jezu Krishtit, që gjynahet tueja me u falë, edhe keni me e marrë si dhuratë frymën e shenjtë. 39 Sepse premtimi asht për ju, për fmitë tuej edhe për krejt ata që janë larg, për krejt ata që Jehovaj, Zoti jonë, i thirr te vetja.“ 40 Aj dëshmoi mirë edhe me shumë fjalë tjera, edhe vazhdimisht i nxiste tu thanë: „Shpëtoni pi kjo gjeneratë e shtrembët.“ 41 Atëherë ata që i pranuan me qef fjalët e tij, u pagëzuan, edhe atë ditë ju shtuan rreth 3000 veta. 42 Ata vazhduan me ju përkushtu mësimit të apostujve, me pasë shoqni me njani-tjetrin, edhe me hangër e me u lutë bashkë.
43 Po, krejt i kapi respekt i thellë, edhe përmes apostujve nisën me ndodhë shumë mrekulli e shenja. 44 Krejt ata që u bonë besimtarë rrishin bashkë edhe i kishin krejt senet të përbashkëta. 45 Ata i shitshin pronat edhe pasunitë e veta, edhe fitimin e shpërndajshin mes krejtve, simas nevojës që kishte secili. 46 Ditë për ditë vazhdojshin me qenë të bashkum në tempull. Ata hajshin nëpër shpi të ndryshme, edhe e ndajshin ushqimin me shumë gëzim e me zemër të sinqertë. 47 E lavdërojshin Zotin edhe gëzojshin miratim te krejt populli. Ndërkohë, Jehovaj çdo ditë ju shtonte edhe tjerë që kishin me u shpëtu.