Historia e Apostujve 4
1 Derisa ata të dy po i folshin popullit, ju erdhën priftërinjtë, komandanti i rojës së tempullit edhe Saducenjtë. 2 Ata ishin të nervozum, sepse apostujt po e mësojshin popullin edhe po e shpallshin haptas ringjalljen e Jezusit pi të dekuneve. 3 Prandaj i kapën të dy edhe i futën në burg deri të nesërmen, sepse veç ishte bo mbramje. 4 Megjithatë, shumë pi atyne që e kishin ngu fjalimin u bonë besimtarë, edhe numri i burrave u bo rreth 5000.
5 Të nesërmen, udhëheqësit e tyne, pleqtë edhe njerzt që e kishin njoftë ligjin u mblodhën në Jerusalem, 6 bashkë me Kryepriftin Ana, Kajafën, Gjonin, Aleksandrin edhe krejt të afërmit e Kryepriftit. 7 I sollën Pjetrin edhe Gjonin në mes të tyne edhe nisën me i pytë: „Me çfarë fuqie a në emën të kujt e keni bo këtë?“ 8 Atëherë Pjetri, i mushun me frymë të shenjtë, ju tha:
„Ju udhëheqës të popullit edhe ju pleq! 9 Nëse sot po na merrni në pytje për nji vepër të mirë që ju bo nji njeriu të paralizum, edhe po doni me ditë kush e ka shëru qit burrë, 10 atëherë dijeni krejt ju edhe krejt populli i Izraelit: në emën të Jezu Krishtit Nazareas, të cilin ju e ekzekutut në shtyllë, po që Zoti e ringjalli pi të dekuneve, po, përmes tij ky burrë po qëndron këtu para jush shnosh. 11 Ky asht ‘guri që ju ndërtuesit e keni trajtu me përbuzje, po që asht bo guri kryesor i qoshes’. 12 Përveç kësaj, shpëtimi nuk vjen përmes askujt tjetër, sepse s’ka emën tjetër nën qiell që ju asht dhanë njerzve, përmes të cilit duhet me u shpëtu.“
13 Kur e panë tash sa hapur po flitshin Pjetri edhe Gjoni, edhe e kuptun që ishin njerz të zakonshëm, pa shkollim të veçantë, u çuditën. Po edhe e dallun që kishin qenë me Jezusin. 14 E masi e shihnin burrin e shërum tu qëndru me ta, s’dinin qka me thanë kundër. 15 Prandaj i çun jashtë pi sallës së Sinedrit edhe nisën me u këshillu mes veti. 16 Thojshin: „Qka me ju bo këtyne njerzve? Sepse fakt asht që përmes tyne ka ndodhë nji shenjë e madhe, e qartë për krejt banorët e Jerusalemit, edhe nuk mundemi me e mohu. 17 Që kjo mos me u përhapë ma shumë mes popullit, duhet me ju kërcnu edhe me ju ndalu me i folë kujtdo në qit emën.“
18 Pastaj i thirrën edhe i urdhnun që kurrsesi mos me folë a me msu në emën të Jezusit. 19 Po Pjetri edhe Gjoni ju përgjigjën: „A asht drejt para Zotit me ju ngu juve ma shumë se Zotin, gjykone vetë. 20 Na nuk mundemi me nalë së folni për atë që e kemi pa edhe e kemi ni.“ 21 Pasi ju kërcnun edhe ma shumë, i lëshun të lirë, sepse nuk gjetën arsye me i dënu, edhe për shkak të popullit, se krejt po e lavdërojshin Zotin për atë që kishte ndodhë. 22 Fundja, burri që u shëru përmes kësaj mrekullie ishte mbi 40 vjeç.
23 Mas lirimit, ata shkun te nxansat tjerë edhe ju kallxun qka ju kishin thanë kryepriftërinjtë edhe pleqtë. 24 Kur e ninë këtë, u lutën të bashkum te Zoti edhe thanë:
„O Zotni Sovran, ti e ke bo qiellin, tokën, detin edhe krejt qka ka në to, 25 edhe përmes frymës së shenjtë, përmes gojës së të parit tonë David, shërbëtorit tand, ke thanë: ‘Pse u trazun kombet edhe pse popujt mendun për sene të kota? 26 Mbretat e tokës u ngritën, edhe sundimtarët u bashkun kundër Jehovajt edhe kundër të Vajoslunit të tij.’ 27 Përnime, edhe Herodi edhe Pont Pilati në qit qytet u bashkun me njerz të kombeve tjera edhe me popujt e Izraelit kundër Shërbëtorit tand të shenjtë, Jezusit, të cilin ti e ke vajosë, 28 për me kry atë që me fuqinë tande edhe vendimin tand ishte caktu përpara. 29 E tash, Jehovaj, kqyri kërcënimet e tyne edhe lejo që robërit e tu të vazhdojnë me folë për fjalën tande me guxim e hapur, 30 derisa ti e shtrin dorën tande për shërim edhe përmes emnit të Shërbëtorit tand të shenjtë, Jezusit, ndodhin shenja e mrekulli.“
31 Pasi u lutën me përgjërim, veni ku ishin të mbledhun u dridh, edhe ata krejt u mushën me frymë të shenjtë dhe folshin me guxim e hapur për fjalën e Zotit.
32 Edhe turma e madhe e atyne që besun ishin nji zemër e nji shpirt. Asnjani pi tyne nuk e shihte ndonji sen që kishte si pronë të vetën, po i kishin krejt senet të përbashkëta. 33 Apostujt vazhdojshin me dëshmu me fuqi të madhe për ringjalljen e Zotnisë Jezus, edhe mbi ta krejt kishte shumë mirësi të pameritume. 34 Në fakt, askush mes tyne nuk kishte nevojë, sepse krejt ata që kishin ara a shpi, i shitshin edhe e sillshin fitimin 35 edhe e lejshin te kambët e apostujve. Pastaj secili merrte pjesë simas nevojës që kishte. 36 Edhe Jozefi, të cilin apostujt e qujtën Barnaba, që kur përkthehet domethanë „Biri i ngushëllimit“, nji levit pi Qipros, 37 kishte nji copë tokë. Aj e shiti, i solli paret te apostujt edhe i la te kambët e tyne.