Historia e Apostujve 13
1 Në kongregacionin e Antiokisë kishte pejgamberë edhe mësues: Barnaba, Simeoni që quhej edhe Niger, Luci pi Kirenës, Manaeni që ishte rritë me sundimtarin e krahinës Herod, edhe Sauli. 2 Derisa po i shërbejshin Jehovajt edhe po agjërojshin, fryma e shenjtë tha: „Veçomni Barnabën edhe Saulin për punën për të cilën i kam thirrë.“ 3 Pasi agjëruan edhe u lutën, jau vunë duert mbi ta edhe i dërguan.
4 Këta burra, të dërgum pi fryma e shenjtë, zhdrypën në Seleuki edhe pi aty lundrun për në Qipro. 5 Kur mbrrinën në Salaminë, nisën me e shpallë fjalën e Zotit në sinagogat e Judenjve. Me veti e kishin edhe Gjonin si ndihmës.
6 Pasi e kaluan krejt ishullin deri në Pafos, takuan nji Jude me emnin Bar-Jezus, që ishte magjistar edhe pejgamber i rremë. 7 Aj ishte me prokonsullin Sergj Pavël, nji burrë i mençur. Ky i thirri Barnabën edhe Saulin te vetja, sepse donte patjetër me e ni fjalën e Zotit. 8 Po Elimasi, magjistari, se qashtu përkthehet emni i tij, nisi me ju kundërshtu. Aj mundohej me e largu prokonsullin pi besimi. 9 Sauli, që quhet edhe Pavël, u mush me frymë të shenjtë edhe e kqyri ngultas. 10 I tha: „O bir i Djallit, ti mashtrus edhe njeri i poshtër i çdo lloji, armik i krejt asaj që asht e drejtë, a nuk po ndalesh me i shtrembëru udhët e drejta të Jehovajt? 11 Kqyr! Dora e Jehovajt ka me qenë mbi ty. Ke me qenë i verbër edhe për nji kohë s’ke me e pa dritën e diellit.“ Menjiherë para syve ju shfaq nji mjegull e trashë, pastaj krejt u errësu. Aj sillej andej-këndej tu kërku dikon që me e kapë për dore e me e udhëheqë. 12 Kur prokonsulli e pa qka kishte ndodhë, u bo besimtar, sepse ishte i mahnitun me mësimin e Jehovajt.
13 Pastaj Pavli edhe shoktë e tij lundrun pi Pafosi edhe shkun në Pergë të Pamfilisë. Po Gjoni u nda pi ta edhe u kthye në Jerusalem. 14 Kurse ata vazhduan pi Perga edhe mbrrinën në Antioki të Pisidisë. Ditën e sabatit hynën në sinagogë edhe u ulën. 15 Masi u lexu pi Ligji edhe pi Pejgamberët, krerët e sinagogës dërguan dikon me ju thanë: „Burra, vllazën, nëse keni naj fjalë inkurajimi për popullin, folni.“ 16 Atëherë Pavli u çu në kambë, bani shenjë me dorë edhe tha:
„Burra, Izraelitë edhe ju tjerë që keni respekt të thellë për Zotin, ngomni! 17 Zoti i qitij populli, Izraelit, i zgjodhi të parët tanë. Aj i bani popull të fuqishëm kur jetojshin si të huj në Egjipt, edhe i nxori pi aty me krah të ngritun. 18 Për nji periudhë rreth 40 vjet, i duroi në shkretinë. 19 Pasi i shkatërroi shtatë kombe në vendin e Kanaanit, jau ndau vendin e tyne si trashëgimi. 20 Krejt këto ndodhën gjatë rreth 450 vjetëve.
Mas kësaj, ju dha gjykatës deri te pejgamberi Samuel. 21 Kur pastaj kërkuan mbret, Zoti ju dha Saulin, djalin e Kishit, nji burrë pi fisit të Benjaminit, për 40 vjet. 22 Pasi e hoqi atë, jau bani Davidin mbret. Për të dha këtë dëshmi: ‘E gjeta Davidin, djalin e Isait, nji burrë simas zemrës teme. Aj ka me i bo krejt ato që du unë.’ 23 Qysh kishte premtu, Zoti i solli Izraelit nji Shpëtimtar pi pasardhësit e qitij burri, Jezusin. 24 Para se ky me u shfaqë, Gjoni i predikoi haptas krejt popullit të Izraelit pagëzimin si shenjë pendimi. 25 Kah fundi i shërbimit të vet, Gjoni tha: ‘Kush po mendoni që jom unë? Unë nuk jom aj që po mendoni ju. Po kqyrni, mas meje ka me ardhë dikush, edhe unë s’jom i denjë me ja zgjidhë sandalet pi kambëve.’
26 Burra, vllazën, ju pasardhës të familjes së Abrahamit, edhe ju tjerë që keni respekt të thellë për Zotin, neve na asht dërgu mesazhi i qitij shpëtimi. 27 Banorët e Jerusalemit edhe udhëheqësit e tyne nuk e njohën këtë. Po kur vepruan si gjykatës, përmbushën atë që ishte shpallë pi Pejgamberët e që lexohet çdo sabat. 28 Edhe pse nuk gjetën asnji arsye për dënim me vdekje, kërkuan pi Pilati me e ekzekutu. 29 Pasi i kryen krejt ato që ishin shkru për të, e zhdrypën pi shtylla edhe e vunë në varr. 30 Po Zoti e ringjalli pi të dekuneve, 31 edhe për shumë ditë ju shfaq atyne që kishin hypë me të pi Galilea në Jerusalem. Ata tash janë dëshmitarët e tij para popullit.
32 Prandaj po jau shpallim lajmin e mirë për premtimin që ju dha të parëve tanë. 33 Zoti e ka përmbushë plotësisht për neve, fmitë e tyne, tu e ringjallë Jezusin, qysh shkruhet edhe në psalmin e dytë: ‘Ti je Biri jem. Sot unë jom bo Ati yt.’ 34 Edhe që e ringjalli pi të dekuneve, që mos me u kthy kurrë ma te kalbja, e ka shprehë kështu: ‘Kam me jau dhanë dëshmitë e dashnisë besnike që i premtova Davidit, ato që janë të sigurta.’ 35 Për qata thuhet edhe në nji psalm tjetër: ‘Nuk ke me e leju besnikun tand me pa kalbje.’ 36 Davidi, në anën tjetër, i shërbeu Zotit në brezin e vet. Aj vdiq, u vu te të parët e vet edhe pa kalbje. 37 Kurse aj që Zoti e ringjalli, nuk pa kalbje.
38 Prandaj, vllazën, dijeni që përmes qitij po ju shpallet falja e gjynaheve, 39 edhe që përmes qitij, secili që beson shpallet i pafajshëm në krejt ato sene ku Ligji i Moisiut nuk mujti me ju shpallë të pafajshëm. 40 Prandaj kini kujdes, që mos me ju ndodhë ajo që thuhet te Pejgamberët: 41 ‘Kqyrni, ju përbuzës, çudituni edhe shkatërrohuni, sepse në ditët tueja kam me bo nji vepër, diçka që kurrë s’keni me e besu, edhe nëse dikush jau kallxon hollësisht.’“
42 Kur po dilshin jashtë, njerzt ju lutën shumë që sabatin tjetër me folë prapë për krejt këto sene. 43 Pasi u shpërnda mbledhja e sinagogës, shumë pi Judenjve edhe pi prozelitëve që e adhuronin Zotin i shkun mas Pavlit edhe Barnabës. Ata folën me ta edhe i nxitën me vazhdu me u tregu të denjë për mirësinë e pameritume të Zotit.
44 Sabatin tjetër, gati krejt qyteti u mblodh për me e ni fjalën e Jehovajt. 45 Kur Judenjtë i panë turmat, u mushën me xhelozi edhe nisën me folë keq kundër asaj që po thoshte Pavli, tu i kundërshtu. 46 Atëherë Pavli edhe Barnaba thanë hapur: „Ishte e nevojshme që fjala e Zotit t’ju jepej së pari juve. Po masi ju po e refuzoni edhe nuk po e shihni veten të denjë për jetë t’amshume, ja, tash po kthehemi kah kombet tjera. 47 Sepse Jehovaj na ka dhanë këtë urdhën me këto fjalë: ‘Të kam caktu si dritë për kombet, që me çu shpëtim deri në skajet e tokës.’“
48 Kur njerzt pi kombeve tjera i ninë këto, nisën me u gëzu edhe me e lavdëru fjalën e Jehovajt, edhe krejt ata që kishin qëndrimin e duhun për jetë t’amshume u bonë besimtarë. 49 Edhe fjala e Jehovajt vazhdoi me u përhapë në krejt atë vend. 50 Po Judenjtë i nxitën gratë e njohuna që kishin frikë pi Zoti edhe burrat kryesorë të qytetit. Ata nisën nji përndjekje kundër Pavlit edhe Barnabës, edhe i përzunë pi kufijtë e vet. 51 Këta e shkundën pluhnin pi kambët kundër tyne edhe shkun në Ikoni. 52 Kurse nxansat vazhdun me u mushë me gëzim edhe me frymë të shenjtë.