Historia e Apostujve 19
1 Derisa Apolosi ishte në Korint, Pavli kaloi nëpër pjesët e mbrendshme të vendit edhe zhdrypi në Efes. Aty takoi disa nxansa 2 edhe i pyti: „A keni marrë frymë të shenjtë kur u bonët besimtarë?“ Ata ju përgjigjën: „Na as nuk kemi ni që ka frymë të shenjtë.“ 3 Atëherë aj tha: „Me çfarë pagëzimi jeni pagëzu pra?“ Ata thanë: „Me pagëzimin e Gjonit.“ 4 Pavli shpjegoi: „Gjoni i pagëzonte njerzt si shenjë të pendimit të tyne. Aj i thoshte popullit me besu në atë që vjen mas tij, domethanë në Jezusin.“ 5 Pasi e ninë këtë, u pagëzuan në emën të Zotnisë Jezus. 6 Edhe kur Pavli jau vnoi duert mbi ta, fryma e shenjtë erdh mbi ta, edhe ata nisën me folë në gjuhë të huja e me profetizu. 7 Krejt bashkë ishin rreth dymbëdhjetë burra.
8 Aj hini në sinagogë, ku për tre muej foli me guxim e hapur, tu mbajtë fjalime edhe tu folë bindshëm për mbretninë e Zotit. 9 Po kur disa me kryeneçësi nuk deshtën me besu edhe para njerzve folshin keq për Udhën, aj u largu pi ta edhe i mori nxansat me veti. Pastaj mbante fjalime çdo ditë në sallën e mësimit të shkollës së Tiranit. 10 Këtë e bani për dy vjet, kështu që krejt ata që jetojshin në provincën e Azisë e ninë fjalën e Zotnisë, si Judenjtë, ashtu edhe Grekët.
11 Zoti vazhdoi me bo vepra të fuqishme të jashtëzakonshme përmes duerve të Pavlit, 12 aq sa edhe faculeta e përparëse që kishin prekë trupin e tij ua çojshin të smutëve, edhe smundjet ju largojshin, e shpirtnat e këqij dilshin. 13 Po edhe disa Judenj që endeshin andej-këndej e nxirrshin shpirta të këqij, u mundun me përdorë emnin e Zotnisë Jezus mbi njerz që kishin shpirta të këqij, tu thanë: „Po të urdhnoj solemnisht përmes Jezusit që e predikon Pavli, dil jashtë.“ 14 Këtë e bojshin edhe shtatë djemtë e nji kryeprifti Jude me emnin Skeva. 15 Po shpirti i keq ju përgjigj: „Jezusin e njoh, edhe për Pavlin e di. Po ju kush jeni?“ 16 Atëherë njeriu që kishte shpirtin e keq ju turr atyne, i mundi e i mposhti njanin mas tjetrit, kështu që ikën pi ajo shpi cullak e të plagosun. 17 Kjo u bo e njohun për krejt, për Judenjtë edhe Grekët që jetojshin në Efes. Krejtve ju hyri frika, edhe emni i Zotnisë Jezus vazhdoi me u lavdëru. 18 Shumë pi atyne që ishin bo besimtarë, vinin, i pranojshin veprat e veta edhe kallxojshin haptas për to. 19 Po, mjaft pi atyne që ishin marrë me magji, i mblodhën librat e vet edhe i dogjën para krejtve. Kur ja llogaritën vlerën, doli që vlejshin 50 000 monedha argjendi. 20 Kështu fjala e Jehovajt u përhap me fuqi edhe u forcua gjithnjë e ma shumë.
21 Pasi ndodhën krejt këto sene, Pavli vendosi me udhëtu nëpër Maqedoni e Akajë për në Jerusalem. Aj tha: „Masi të kem qenë atje, duhet me e pa edhe Romën.“ 22 Prandaj i dërgoi në Maqedoni dy pi atyne që i shërbejshin, Timoteun edhe Erastin. Kurse vetë qëndroi edhe nji kohë në provincën e Azisë.
23 Në atë kohë u bo nji trazim i madh për shkak të Udhës. 24 Sepse aty ishte nji argjendar me emnin Demetër, që punonte faltore të vogla pi argjendi të Artemidës edhe ju sillte fitim të madh zejtarëve. 25 Aj i mblodhi ata edhe tjerët që merreshin me këtë zanat, edhe tha: „Burra! Ju e dini që mirëqenia jonë varet pi ky biznes. 26 E tash po e shihni edhe po e neni që ky Pavli, jo veç në Efes, po gati në krejt provincën e Azisë, ka bindë shumë njerz edhe jau ka ndërru mendjen. Aj po thotë që zotat e bamë me dorë njeriu nuk janë fare zota. 27 Po nuk asht rrezik veç që zanati jonë me marrë nam të keq, po edhe që tempulli i hyjneshës së madhe Artemidë mos me u çmu ma. Kështu ajo, që adhurohet në krejt provincën e Azisë edhe në tokën e banueme, ka me u zhveshë pi madhështia e saj.“ 28 Kur njerzt i ninë këto, u mbushën me zemërim edhe nisën me bërtitë: „E madhe asht Artemida e Efesianëve!“
29 Krejt qyteti u pështjellu. Të gjithë u turrën bashkë në teatër, tu i tërheqë me veti Maqedonasit Gaj edhe Aristark, që e shoqërojshin Pavlin në udhëtim. 30 Pavli ishte gati me hy te njerzt, po nxansat nuk e lanë. 31 Edhe disa pi përgjegjësve për festa e lojna, që ishin miqësorë me të, i çuan mesazh edhe ju lutën fort mos me rreziku me hy në teatër. 32 Aty disa bërtitshin nji sen, disa tjetër sen, sepse mbledhja ishte në pështjellim, edhe shumica nuk e dinin pse ishin mbledhë. 33 Atëherë e nxorën Aleksandrin pi turma, pasi Judenjtë e kishin shty përpara. Aj bani shenjë me dorë, sepse donte me mbajtë fjalim mbrojtës para popullit. 34 Po kur e kuptuan që ishte Jude, të gjithë bërtitën si me nji za për rreth dy orë: „E madhe asht Artemida e Efesianëve!“
35 Në fund, sekretari i qytetit e qetësoi turmën edhe tha: „Burra të Efesit, a ka njeri që nuk e din që qyteti i Efesianëve asht rojtari i tempullit të Artemidës së madhe edhe i figurës që ka ra pi qielli? 36 Kjo s’mund të mohohet. Prandaj rrini të qetë edhe mos boni kurgjo me ngut. 37 Fundja, burrat që i keni pru këtu as nuk e kanë vjedhë tempullin tonë, as nuk kanë folë keq kundër hyjneshës sonë. 38 Pra, nëse Demetri edhe zejtarët tjerë kanë padi kundër dikujt, ka ditë gjykimi edhe ka prokonsuj. Le të paraqesin padi kundër njani-tjetrit. 39 Po nëse doni diçka ma shumë se kaq, duhet me u vendosë në nji mbledhje të rregullt ligjore. 40 Sepse përnime jemi në rrezik me u akuzu për kryengritje për këtë që ndodhi sot, kur s’ka kurrfarë arsyeje që mundemi me e dhanë për me e arsyetu këtë trazim.“ 41 Pasi i tha këto, e shpërndau mbledhjen.