Jakobit 5
1 Tash ngoni ju të pasun, kajni edhe vajtoni për mjerimin që po ju pret. 2 Pasunia juej asht kalbë edhe rrobat tueja i kanë hanger tenjat. 3 Ari edhe argjendi juej asht ndryshkë, edhe ky ndryshk ka me dëshmu kundër jush edhe ka me jau hanger mishin. Ajo që keni grumbullu, në ditët e fundit ka me qenë si zjarr. 4 Paga që ja keni ndalë punëtorëve që i kanë korrë arat tueja po bërtet pa pushim, edhe thirrjet për ndihmë të korrësve kanë mbërri në veshët e Jehovajt, Zotnisë së ushtrive. 5 Keni jetu në tokë në luks edhe veç për qefin tuej. Në ditën e therjes e keni trashë zemrën tuej. 6 E keni dënu, e keni mbytë të drejtin. A nuk po ju kundërshton aj?
7 Prandaj kini durim, vllazën, deri te prania e Zotnisë. Bujku pret frytin e çmueshëm të tokës edhe ban durim, derisa të vijë shiu i hershëm edhe shiu i vonshëm. 8 Edhe ju kini durim! Forcojeni zemrën tuej, sepse prania e Zotnisë asht afër.
9 Mos ankohuni kundër njani-tjetrit, vllazën, që mos me u gjyku. Gjykatësi po rrin para derës. 10 Vllazën, merrni si shembull pejgamberët që kanë folë në emën të Jehovajt, qysh kanë kalu sene të randa edhe kanë tregu durim. 11 Na i qujmë të lumtun ata që kanë qëndru. Keni ni për qëndrueshmërinë e Jobit edhe e keni pa qysh Jehovaj e nxori në fund krejt punën, që Jehovaj asht plot dashni të thellë edhe tregon dhimt.
12 Mbi të gjitha, vllaznit e mi, mos bani ma be, as për qiell, as për tokë, as me naj betim tjetër. Po „po“-ja juej le të jetë po, edhe „jo“-ja juej le të jetë jo, që mos me u gjyku.
13 A po kalon dikush mes jush vështirësi? Le të lutet pa pushim. A asht dikush me disponim të mirë? Le të këndojë psalme. 14 A asht dikush mes jush i smutë? Le t’i thirrë pleqtë e kongregacionit te vetja, edhe ata le të luten për të e ta lyejnë me vaj në emën të Jehovajt. 15 Lutja që tregon besim ka me e shëru të smutin, edhe Jehovaj ka me e ngritë. Edhe nëse ka bo gjynahe, kanë me ju falë.
16 Prandaj pranojini hapur gjynahet tueja njani-tjetrit edhe lutuni për njani-tjetrin, që të shëroheni. Përgjërimi i nji të drejti ka ndikim shumë të madh. 17 Elia ishte njeri me ndjenja qysh i kemi edhe na. Megjithatë, kur u lut me ngulm që mos me ra shi, nuk ra shi në vend për tri vjet e gjashtë muej. 18 Pastaj u lut prapë, edhe qielli dha shi, edhe toka dha prapë frytin e vet.
19 Vllaznit e mi, nëse dikush mes jush largohet pi e vërteta edhe dikush tjetër e kthen prapë, 20 atëherë dijeni: Kushdo që e kthen nji gjynahqar pi udha e tij e gabume, ka me e shpëtu pi vdekja edhe ka me mbulu shumë gjynahe.