Visioni i Gjonit 14
1 Pastaj pashë Qengjin tu qëndru në malin Sion, edhe bashkë me të 144 000, që e kishin emnin e tij edhe emnin e Atit të tij në ballë. 2 Dëgjova nji zhurmë pi qielli si ushtima e ujërave të mëdha edhe si zhurma e bubullimës së fortë. Zani që e dëgjova ishte si i këngëtarëve që këndojnë tu i ra harpave. 3 Edhe ata këndojnë diçka që tingëllon si nji kangë e re, para fronit, para katër krijesave të gjalla edhe para pleqve, edhe askush nuk mujti me e zotnu atë kangë, përveç 144 000-ve që janë ble pi toka. 4 Këta janë ata që nuk janë ndotë me gra, po janë të virgjër. Këta janë ata që e ndjekin vazhdimisht Qengjin kudo që shkon. Ata u blenë pi njerzt si frytet e para për Zotin edhe për Qengjin, 5 edhe në gojën e tyne nuk u gjet kurrfarë mashtrimi. Ata janë pa të metë.
6 Edhe pashë nji melaqe tjetër tu fluturu në qiell, edhe kishte nji lajm të mirë të amshuem për me ua bo të njohun banorëve të tokës, çdo kombi, çdo fisi, çdo gjuhe edhe çdo populli. 7 Aj tha me za të madh: „Kini respekt të thellë për Zotin edhe jepni atij nder, sepse ka ardhë ora që aj me gjyku. Pra, adhurojeni Atë që e ka bo qiellin, tokën, detin edhe burimet e ujit.“
8 Nji tjetër, melaqja e dytë, e ndoqi. Aj tha: „Ka ra! Babilonia e Madhe ka ra, ajo që i ka shty krejt kombet me pi pi vena e imoralitetit të saj seksual plot pasion!“
9 Nji tjetër melaqe, e treta, i ndoqi ata. Aj tha me za të madh: „Kush e adhuron shtazën e egër edhe pamjen e saj, edhe merr nji shenjë në ballë a në dorë, 10 ka me pi edhe pi vera e zemërimit të Zotit, që asht derdhë e pahollueme në kupën e zemërimit të tij, edhe ka me u mundu me zjarr e squfur para syve të melaqeve të shenjta edhe para syve të Qengjit. 11 Edhe tymi i mundimit të tyne ngritet përgjithmonë e jetë. Ditë e natë nuk kanë pushim ata që e adhurojnë shtazën e egër edhe pamjen e saj, edhe kushdo që merr shenjën e emnit të saj. 12 Këtu duhet qëndrueshmëria e të shenjtëve, e atyne që i mbajnë urdhnimet e Zotit edhe kapen fort për besimin në Jezusin.“
13 Edhe dëgjova nji za pi qielli tu thanë: „Shkruaj: Të lumtun janë të dekunit që pi tash e tutje vdesin të bashkum me Zotninë. Po, kështu thotë fryma, le të pushojnë pi puna e tyne e randë, sepse krejt qka kanë bo shkon bashkë me ta.“
14 Pastaj pashë nji re të bardhë, edhe mbi të rrinte ulë dikush që dukej si bir njeriu. Në kry kishte nji kurorë ari edhe në dorë nji drapën të mprehtë.
15 Nji melaqe tjetër doli pi shenjtërorja e tempullit edhe i thirri me za të madh atij që rrinte ulë mbi re: „Lëshoje drapnin tand edhe korr, sepse ka ardhë ora me korrë. Të korrat e tokës janë pjekë.“ 16 Edhe aj që rrinte ulë mbi re e lëshoi drapnin e vet mbi tokë, edhe toka u korr.
17 Edhe nji melaqe tjetër doli pi shenjtërorja e tempullit që asht në qiell. Edhe aj kishte nji drapën të mprehtë.
18 Edhe nji melaqe tjetër erdh pi altari, edhe kishte pushtet mbi zjarrin. Me za të madh i thirri atij që e kishte drapnin e mprehtë: „Lëshoje drapnin tand të mprehtë edhe mblidhi vilet e hardhisë së tokës, sepse kokrrat e saj janë pjekë.“ 19 Melaqja e lëshoi drapnin e vet mbi tokë edhe e korri hardhinë e tokës. E hodhi atë në shtypësen e madhe të rrushit të zemërimit të Zotit. 20 Shtypësja e rrushit u shkel jashtë qytetit, edhe gjak doli pi shtypësja e rrushit deri te frerët e kuajve, për 1600 stadie larg.