Danieli 10
1 Në vitin e tretë të mbretit Kir të Persisë, Danielit, që e kanë thirrë edhe Beltshazar, iu ka zbulu nji mesazh. Ky mesazh u konë i vërtetë edhe folke për nji përplasje t’madhe. Aj e ka kuptu mesazhin, edhe iu ka dhanë kuptimi i asaj që e ka pa.
2 Në atë kohë, unë, Danieli, kom mbajtë zi plot tri javë.
3 S’kom hangër kurrfarë ushqimi t’veçantë, s’kom shiju as mish as venë, edhe s’jom ly me vaj për plot tri javë.
4 Ditën e 24-të të mujit t’parë, jom konë te bregu i lumit t’madh, Tigrit.
5 E kom çu kryt edhe e kom pa nji burrë t’veshun me tesha lini. Rreth belit e ka pasë nji brez pi ari që vinte pi Ufaz-it.
6 Trupi i tij u konë si krizoliti, ftyra i shndritke si vetëtima, sytë i ka pasë si pishtarë që digjen, durt edhe kamt i ka pasë si bakri i lustruem, edhe zani i tij tingëllojke si zhurma e nji turme t’madhe njerëzish.
7 Veç unë, Danieli, e kom pa atë pamje. Burrat që ishin me mu s’e kanë pa. Po prapë, i ka kapë nji dridhje e madhe, saqë kanë ikë me vrap edhe janë mshefë.
8 Unë kom mbetë krejt vetë. Kur e kom pa atë pamje t’madhe, m’ka lshu fuqia edhe u bona shumë keq n’pamje. Krejt fuqia m’ka hupë.
9 Derisa e nijsha atë burrë tu folë, kom ra n’nji gjumë t’thellë, me ftyrë për toke.
10 Pastaj nji dorë m’ka prekë edhe m’ka tundë, që me u çu n’gjunjë edhe me u mbajtë me duer.
11 Aj m’ka thanë: “Daniel, ti je nji njeri shumë i çmueshëm. Kqyri mirë fjalët që
kom me t’i thanë. E tash çohu, qëndro prapë n’vendin tand, se unë jom
dërgu te ti.” Kur m’i ka thanë këto fjalë, jom çu n’kamë tu u dridhë.
12 Pastaj m’ka thanë: “Mos u tut, Daniel. Fjalët e tua janë ni qysh ditën e parë, kur e ke çelë zemrën me kuptu edhe e ke përulë veten para Zotit tand. Për shkak t’fjalëve tua kom ardhë.
13 Po prijësi i mbretnisë së Persisë m’ka dalë kundër për 21 ditë. Atëherë m’ka ardhë n’ndihmë Mikaeli, njani pi prijësve ma t’naltë, edhe unë kom mbetë aty te mbretërit e Persisë.
14 Kom ardhë që ti me kuptu qka ka me i ndodhë popullit tand n’fund t’ditëve, se kjo pamje asht për ditët që kanë me ardhë.”
15 Kur aj m’i ka thanë këto fjalë, e kom ulë kryt edhe s’kom mujtë me nxjerrë ma asnji fjalë.
16 Atëherë njani që u dokke si njeri m’i ka prekë buzët, edhe unë e kom çelë gojën e i kom thanë atij që rrike para meje: “Zotnia jem, kjo pamje po m’ban me u dridhë pi frikës, edhe s’kom ma fuqi.
17 Qysh muj unë, shërbëtori i zotnisë tem, me folë me zotninë tem? S’kom ma fuqi, edhe mezi po marrë frymë.”
18 Aj që u dokke si njeri m’ka prekë edhe nji herë edhe m’ka dhanë fuqi.
19 Pastaj m’ka thanë: “Mos u tut, ti njeri shumë i çmueshëm. Paqja koftë me ty! Bonu i fortë, po, bonu i fortë.” Derisa aj folke me mu, e kom ni veten ma t’fortë edhe i kom thanë: “Fol, zotnia jem, se ti m’ke dhanë fuqi.”
20 Aj m’ka thanë: “A e din pse kom ardhë te ti? Tash kom me u kthy edhe kom me luftu kundër prijësit t’Persisë. Kur t’shkoj unë, ka me ardhë prijësi i Greqisë.
21 Po unë kom me t’tregu qka shkruhet n’Librin e së Vërtetës. S’asht askush që po m’ndihmon me krejt fuqinë e vet n’krejt këto, përveç Mikaelit, prijësit tuj.