Predikuesi 8
1 Kush asht si i mençmi? Kush e din zgjidhjen e nji problemi? Mençuria e njerit ia ndriçon ftyrën edhe ia zbut pamjen e ashpër.
2 Unë po thom: “Ndigjoji urdhnat e mbretit, pi respektit për betimin para Zotit.
3 Mos u ngut me u largu pi para tij. Mos e përkrah nji sen t’keq. Se aj munet me bo qka të don,
4 se mbreti e ka fjalën e fundit. Kush munet me i thanë: ‘Qka je tu bo?’”
5 Kush e mban urdhnin, s’ka me pësu dëm, e zemra e mençme ka me ditë kur asht koha e duhun e qysh me vepru.
6 Për çdo punë ka kohë e mënyrë qysh me u bo, se njerzt kanë boll telashe.
7 Mas që kurrkush s’e din qka ka me ndodh, kush munet me i tregu qysh ka me ndodh?
8 Qysh kurrnji njeri s’ka fuqi mbi frymën e as s’munet me e nalë frymën, ashtu kurrkush s’ka fuqi mbi ditën e vdekjes. Qysh n’luftë kurrkush s’lirohet pi detyrës, as e keqja s’ka me i lanë me shpëtu ata që bojnë keq.
9 Krejt kto i kom pa, edhe e kom drejtu zemrën kah çdo punë që bahet nën diell. Gjatë krejt asaj kohe, njeri e ka sundu njerin për dëm t’tij.
10 Edhe i kom pa t’kqijtë tu u varrosë, ata që hynin e dilnin n’venin e shenjtë. Po shumë shpejt u harrun n’qytetin ku i kishin bo ato sene. Edhe kjo asht kot.
11 Për shkak që dënimi për nji vepër t’keqe s’zbatohet shpejt, njerzve u merr zemra me bo keq.
12 Edhe nëse nji mëkatar bon keq 100 herë e prapë jeton gjatë, unë e di që atyne që ia kanë frikën Zotit ka me iu shku mirë, se kanë respekt t’thellë për Zotin e vërtetë.
13 Po t’keqit s’ka me i shku mirë, e as s’ka me i zgjasë ditët e veta, që jonë si hije, se aj s’e ka frikën e Zotit.
14 N’tokë po ndodh nji sen që t’mërzit: Ka njerz t’drejtë me të cilët sillen sikur me pas bo keq, e ka njerz t’kqij me të cilët sillen sikur me pas vepru drejt. Unë po thom: Edhe kjo asht kot.
15 Prandaj unë po ua këshilloj krejtve me u gëzu. Se nën diell s’ka kurgjo ma t’mirë për njerin se me hangër, me pi e me u gëzu. Ky gëzim le ta shoqnojë gjatë punës së tij t’randë, krejt ditët e jetës që ia jep Zoti i vërtetë nën diell.
16 E kom drejtu zemrën me fitu mençuri e me i pa krejt punët që bohen n’tokë – as gjumë s’i kom leju vetit, as ditën as natën.
17 Masnej kom mendu për krejt punën e Zotit t’vërtetë, e e kom kuptu që njerzt s’munden me i kuptu senet që ndodhin nën diell. Sado që mundohen, prapë s’munden me i kuptu. Edhe nëse thonë që jonë boll t’mençëm me i kuptu, n’t’vërtetë s’munden me i kuptu.