Hosea 7
1 „Kur unë po du me e shnoshë
Izraelin, del në shesh edhe faji i
Efraimit, edhe e keqja e Samarisë. Se
ata bojnë mashtrime. Hajnat hyjnë me zor
nëpër shpija, e jashtë grupe plaçkitësish sulmojnë.
2 Po ata s'e mendojnë që unë kom me i kujtu krejt të
këqijat e tyne. Tash punët e këqija që i kanë bo i
kanë rrethu pi krejt anëve, e jonë drejt para syve të mi.
3 Me të këqijat që i bojnë, ata e gëzojnë
mbretin, e me mashtrimet e tyne i gëzojnë prijësit.
4 Krejt ata bojnë tradhti bashkëshortore edhe digjen si nji furrë
që e ka nxehë bukëpjekësi, i cili, masi e ka ngjeshë
brumin, nalet me e shtu zjarrin derisa brumi të fryhet.
5 Në ditën e mbretit tonë, prijësit jonë
smu, vena ua ka ndezë zemërimin. Mbreti
ua ka zgjatë dorën atyne që tallen.
6 Se ata afrohen me zemra që digjen
si furrë. Bukëpjekësi fle tanë natën, e në
mëngjes furra digjet si zjarm i flaktë.
7 Krejt ata jonë të nxehtë si
furrë edhe i përpijnë sundimtarët e vet.
Krejt mbretat e tyne kanë ra,
e asnjani pi tyne s'më thirr.
8 Efraimi po përzihet me popujt tjerë.
Efraimi asht si nji pogaçe e rrumbullakët që s'e kanë kthy në anën tjetër.
9 Të hujt ia kanë harxhu fuqinë, e aj s'e din.
Edhe flokët e tij të thinjun jonë zbardhë, po aj s'e vëren.
10 Krenaria e Izraelit po dëshmon kundër tij, po
ata s'jonë kthy te Jehovai, Zoti i
vet, edhe përkundër krejt kësaj, s'e kanë lypë.
11 Efraimi asht si nji pëllumb i marrë, pa men.
E kanë thirrë Egjiptin, e kanë shku në Asiri.
12 Kahdo që shkojnë, unë kom me ua shtri rrjetën përmi ta.
Kom me i rrëzu poshtë si shpezët e qiellit.
Kom me i dënu simas paralajmërimit që i asht dhanë bashkësisë së tyne.
13 Mjerë ata, se kanë ikë pi meje!
Shkatërrim mbi ta, se kanë bo gjynah kundër meje!
Unë isha gati me i shpëtu, po ata kanë folë rrena për mu.
14 Ata s'më kanë thirrë pi zemrës për ndihmë, edhe
pse kanë vajtu pa nalë në shtretërit e
tyne. Për me marrë drithë edhe venë të re,
ata e presin veten. Ata më dalin kundër.
15 Edhe pse unë i kom qortu edhe ua kom forcu
krahët, ata më dalin kundër edhe po planifikojnë të këqija.
16 Ata e kanë ndërru drejtimin, po jo kah diçka ma e naltë,
jonë konë të pabesueshëm si nji hark i lëshum. Prijësit e tyne
kanë me ra pi shpatës për shkak të gjuhës së tyne
të pacipë. Për qata, në Egjipt kanë me u bo për tallje.“