Jeremia 10
1 Ngoni fjalët që Jehovai i ka thanë kundër juve, o shpia e Izraelit!
2 Kështu thotë Jehovai: „Mos i mësoni
rrugët e popujve, edhe mos u
tutni pi shenjave në qiell, veç
pse popujt po tuten pi tyne.
3 Se zakonet e popujve jonë veç mashtrim. Asht
veç nji dru që e presin në pyll,
e mjeshtri e punon me veglat e veta.
4 E zbukurojnë me argjend edhe ar, edhe e forcojnë
me çekiç e gozhda, që mos me u rrëzu.
5 Si nji dordolec në arën e trangujve, këta idhuj s'mujnë
me fol. Duhet me i bartë, se vetë s'mujnë me
ec. Mos u tutni pi tyne, se s'mujnë me
bo dam, e as naj të mirë s'mujnë me bo.“
6 S'ka kurrkush si ti, o Jehova.
Ti je i madh, emni yt asht i madh edhe i fuqishëm.
7 Kush munet mos me pas frikë e respekt para teje, o Mbret i popujve?
Se qashtu të takon!
Në mesin e krejt të mençurve të popujve edhe në krejt mbretnitë e tyne, s'ka kërkush si ti.
8 Krejt ata jonë pa men edhe budallë.
Me e lanë nji dru me të udhëheqë asht veç mashtrim.
9 Pllaka argjendi po sjellin pi Tarshishi edhe ar pi Ufazi, punë
e nji mjeshtri, punë e duarve të nji punëtori që
e punon metalin, të veshuna me fije të kaltra edhe lesh
ngjyrë purpur, krejt këto jonë punë e mjeshtërve të zotë.
10 Po Jehovai asht përnime Zot. Aj asht Zoti i
gjallë edhe Mbreti i amshum. Pi zemërimit të tij
toka ka me u dridh, edhe asnji popull
s'ka me mujt me e duru gjykimin e tij.
11 Këto fjalë duhet me ua thanë atyne: „Zotat që
s'e kanë bo qiellin edhe tokën, kanë me
u zhduk pi toka edhe pi nën këtë qiell.“
12 Aj e ka kriju tokën me fuqinë e vet, me
mençurinë e vet e ka bo tokën pjellore me qëndru e
fortë, edhe me mendjen e vet e ka shtri qiellin.
13 Kur aj e lëshon zanin e vet,
ujnat në qiell trazohen, edhe aj i bon
retë me u çu pi skajet e
tokës. Aj i bon vetëtimat për shiun, edhe
erën e nxjerr pi magazinave të veta.
14 Çdo njeri po vepron pa men edhe pa dituni. Secilit
mjeshtër që punon metal ka me i ardh marre për
idhullin e vet. Se figura që e ka bo pi
metali asht rrenë, e këta idhuj s'kanë frymë mrena vetes.
15 Ata jonë veç mashtrim, sende për me i përqesh.
Kur t'iu vijë dita me dhanë llogari, kanë me u shkatërru.
16 „Pjesa e Jakobit“ s'asht si ata, se
aj i ka bo krejt sendet, e Izraeli
asht shkopi i trashëgimisë së tij. Jehovai,
Zoti i ushtrive, asht emni i tij.
17 Ngrite dengun tand pi toke, o
grue që je nën rrethim.
18 Se kështu thotë Jehovai: „Tash po i
hedh jashtë banorët e këtij vendi, edhe
kam me i bo me hjek keq.“
19 Mjerë unë për këtë rrënim temin! Plaga jem
s'ka shërim. Unë thashë: „Kjo me siguri
asht smundja jem, e duhet me e duru.
20 Çadra jem u shkatërru edhe krejt konopët e çadrës mu kanë këputë.
Djemtë e mi më kanë lanë edhe s'jonë ma.
S'ka ma kërkush me ma ngritë çadrën a me m'i varë pëlhurat e saj.
21 Se barinjtë kanë vepru pa men,
edhe s'e kanë pyt Jehovain. Për
qata s'kanë vepru me mençuri, edhe
krejt kopetë e tyne jonë shpërnda.“
22 Ngoni! Nji lajm! Qe po vjen! Nji zhurmë e madhe
hapash po vjen pi vendit të veriut, për me i shkretu
qytetet e Judës edhe me i bo strehë për çakej.
23 Unë e di shumë mirë, o Jehova, që njeriut s'i takon me e caktu vetë rrugën e vet.
Njeriut s'i takon as me i drejtu hapat e vet në rrugën e jetës.
24 Më ndreq, o Jehova, me drejtësi, po jo
me zemërim, që mos me më ardh fundi.
25 Derdhe zemërimin tand mbi popujt që s'të kushtojnë
vëmendje, mbi familjet që s'e thërrasin emnin tand.
Se ata e kanë përpi Jakobin, po, e
kanë përpi deri sa e kanë zhduk krejt,
edhe ia kanë shkretu vendin ku ka jetu.