Ezekiel 7
1 Prapë m'erdh nji fjalë pi Jehovait. Ajo thojke:
2 «E tash, o bir i njeriut, kështu po thotë Zoti Sovran Jehova për tokën e Izraelit: ‘Fundi! Fundi ka ardh në të katër anët e vendit.
3 Tash t'ka ardh fundi, e unë kom me e lshu zemrimin tem mbi ty. Kom me t'gjyku qysh e meriton për sjelljen tane, e kom me t'kërku llogari për krejt punët e tua t'neveritshme.
4 Syni jem s'ka me pas dhimt për ty, e as s'ka me m'ardh gjynah, se kom me t'ba me pagu për rrugët që i ke marrë vetë. E ti ke me i bart pasojat e krejt punëve tua t'neveritshme. E ju keni me e kuptu që unë jom Jehova.’
5 Kështu po thotë Zoti Sovran Jehova: ‘Nji fatkeqësi, nji fatkeqësi si kurrë ma parë po vjen!
6 Fundi po vjen. Fundi ka me ardh. Ka me u çu kundër teje. Po vjen.
7 Tash t'ka ardh radha ty, o banor i vendit. Koha po vjen, dita asht afër. N'male ka rrëmujë e jo gëzim.
8 Shumë shpejt kom me e derdh zemrimin tem mbi ty. Kom me e lshu krejt zemrimin tem kundër teje, kom me t'gjyku qysh e meriton për sjelljen tane, e kom me t'kërku llogari për krejt punët e tua t'neveritshme.
9 Syni jem s'ka me pas dhimt, e as s'ka me m'ardh gjynah. Kom me t'ba me pagu për rrugët që i ke marrë, e ti ke me i bart pasojat e punëve tua t'neveritshme. E ju keni me e kuptu që unë, Jehova, jom aj që po ju godet.
10 Shihni, dita! Shihni, po vjen! Ju ka ardh radha. Shkopi ka çelë lule, e mendjemadhësia ka nisë me mbijë.
11 Dhuna asht ba shkop i ligësisë. As ata vetë, as pasunia e tyne, as numri i tyne e as nami i tyne s'kanë me mbijetu.
12 Koha ka me ardh, dita ka me mbërri. Aj që blen mos t'gëzohet, e aj që shet mos t'mërzitet, se zemrimi asht kundër krejt asaj turme.
13 Se aj që ka shitë s'ka me u kthy te ajo që e ka shitë, edhe nëse i kursehet jeta, se vegimi asht kundër krejt asaj turme. Askush s'ka me u kthy, e për shkak t'fajit t'vet, askush s'ka me e rujt jetën.
14 I kanë ra borisë, e krejt jonë gati, po asnji s'po del me luftu, se zemrimi jem asht kundër krejt asaj turme.
15 Jashtë asht shpata, e mrena jonë murtaja e uria. Kush asht n'fushë ka me vdekë pi shpatës, e kush asht n'qytet ka me vdekë pi urisë e murtajës.
16 Ata që mbesin gjallë e arrijnë me ikë, kanë me shku n'male. E secili ka me vajtu për fajin e vet, si pëllumbat e luginave.
17 Krejt duert kanë me iu lshu poshtë, e te krejt gjunjët ka me rrjedhë ujë poshtë.
18 Kanë veshë rroba pi thesi, e dridhja i ka kapë. Secili ka me nejtë i turpnum, e krejt kanë me i pasë kryt pa flokë.
19 Argjendin e tyne kanë me e gjujtë nëpër rrugë, e arin kanë me e pasë për neveri. As argjendi e as ari i tyne s'kanë me mujtë me i shpëtu në ditën e zemrimit t'Jehovait. S'kanë me u ngi, e as s'kanë me e mbushë barkun, se ato u jonë ba pengesë e shkak për fajin e tyne.
20 Ata u krenojshin me stolitë e tyne t'bukra, e me to i kanë ba figurat e tyne t'neveritshme, idhujt e tyne t'ndytë. Për qata, kom me ua ba ato diçka t'neveritshme.
21 Kom me ua dhanë t'hujve me i plaçkitë, e njerëzve t'këqij t'tokës si plaçkë, e ata kanë me i përdhosë.
22 Kom me e kthy ftyrën tem pi tyne, e ata kanë me e përdhosë vendin tem t'fshehtë. Kusarët kanë me hi aty e kanë me e përdhosë.
23 Bane zinxhirin, se vendi asht mbushë me gjykime t'përgjakshme, e qyteti asht mbushë me dhunë.
24 Kom me i pru popujt ma t'këqij, e ata kanë me ua marrë shpitë. Kom me ua thy krenarinë t'fortëve, e vendet e tyne t'shejta kanë me u përdhosë.
25 Kur t'i kapë frika e madhe, kanë me lypë paqe, po s'ka me pasë.
26 Nji fatkeqësi ka me ardh mas tjetrës, e nji lajm mas tjetrit. Kanë me lypë nji vegim pi profetit, po ligji ka me u largu pi priftit, e këshilla pi pleqve.
27 Mbreti ka me mbajtë zi, e prijësi ka me u mbulu me dëshpërim, e duert e popullit t'vendit kanë me u dridhë pi tmerrit. Kom me i trajtu qysh e meritojnë për sjelljen e tyne, e kom me i gjyku qysh kanë gjyku ata. E ata kanë me e kuptu që unë jom Jehova.’»