Jobi 16
1 Jobi u përgjigj:
2 “Sa herë i kom ni këto fjalë!
Ju krejt jeni ngushllues t’mjerë!
3 A s’kanë fund kurrë fjalët e kota?
Qka po t’shtin me u përgjigj kështu?
4 Edhe unë kisha mujt me fol qashtu
si ju. Po t’ishit ju n’vendin tem, kisha
mujt me ju mbajt fjalime bindëse kundër
jush edhe me tund kryt për ju.
5 Po n’vend t’kësaj, kisha me ju forcu me fjalët e gojës
tem, edhe ngushllimi pi buzëve t’mija kishte me ju pru lehtësim.
6 Edhe kur foli, dhimbja jem s’bohet ma e lehtë,
e edhe kur nalna me fol, dhimbja jem s’pakësohet.
7 Po tash Zoti m’ka lodh deri n’fund.
Aj m’i ka shkatërru krejt njerëzit e shpisë.
8 Edhe m’ka kap fort, e kjo po shërben si dëshmi.
Trupi jem i tretun çohet si dëshmitar e m’akuzon drejt n’fytyrë.
9 Zemërimi i tij m’ka shqy, aj m’ka
marrë inat edhe po i kërcet
dhomtë. Armiku jem po m’shpon me shikim.
10 Ata e kanë hap gojën krejt edhe
m’kanë ra me shuplaka n’faqe me përbuzje.
Shumë prej tyne janë bashku kundër meje.
11 Zoti po m’dorëzon te djelmoshat e ri
edhe po m’qet n’duert e t’këqijve.
12 Unë jom konë pa halle, po aj m’ka thy.
M’ka kap për zverku edhe m’ka copëtu.
Mandej m’ka ba cak të vetin.
13 Shigjetarët e tij po m’rrethojnë.
Aj po m’i shpon veshkat e as s’i vjen gjynah.
Po ma derdh tamthin përtokë.
14 Aj po m’bon nji të çame mas tjetrës.
Po vërsulet kundër meje si luftëtar.
15 E kom qep rrobën e thesit me e mbulu
lëkurën tem, edhe nderin tem e kom varros n’pluhun.
16 Fytyra jem asht skuqë pi t’kajtit, edhe mbi kapakët
e syve m’ka ra nji hije e thellë,
17 edhe pse durt e mia s’kanë bo
dhunë edhe lutja jem asht e pastër.
18 O tokë, mos ma mbulo gjakun!
Britma jem mos pastë kurrkund vend me pushu!
19 Edhe tash e kom nji dëshmitar n’qiell.
Nalt asht aj që munet me dëshmu për mu.
20 Shokt e mi po tallen me mu, e
syri jem po derdh lot para Zotit.
21 Duhet me dal dikush me ndërmjetsu mes nji njeriu edhe
Zotit, qysh ndërmjetson mes nji njeriu edhe nji njeriu tjetër.
22 Se veç edhe pak vjet kanë mbet, e unë kom
me shku n’atë rrugë pi së cilës s’ka kthim.