Isaia 16
1 Çojani nji dash sundimtarit të vendit,
pi Selës, nëpër shkretinë, deri
te mali i bijës së Sionit.
2 Si nji zog që e kanë përzanë pi çerdhja e vet, ashtu
kanë me konë çikat e Moabit te vendet ku kalohet lumi Arnon.
3 “Jep këshillë, merre vendimin edhe zbatoje.
Në mes të ditës bone hijen tane të errët si nata.
Mshefi ata që jonë shpërnda edhe mos i tradhto ata që po ikin.
4 Ata të mitë që jonë shpërnda le të banojnë te
ti, o Moab. Bëhu për ta nji vend ku munden me
u mshefë pi shkatërruesi. Aj që i shtyp të tjerët
ka me marrë fund, shkatërrimi ka me pushu, edhe ata që
i shkelin të tjerët kanë me u zhdukë pi toka.
5 Atëherë nji fron ka me qëndru i fortë falë dashnisë besnike.
Aj që ka me u ulë në atë fron, në çadrën e Davidit, ka me konë besnik.
Aj ka me gjyku drejt edhe ka me sjellë drejtësi pa vonesë.”
6 Na kemi ni për krenarinë e Moabit, se aj asht
tepër krenar, për mendjemadhësinë e tij, krenarinë edhe zemërimin e tij.
Po krejt fjalët e tij boshe s'kanë me dalë kurgjo.
7 Prandaj Moabi ka me vajtu me za për Moabin.
Krejt kanë me vajtu.
Ata që jonë goditë kanë me kajtë për kulaçët me rrush të thatë të Kir-Haresethit.
8 Se arat me tarraca të Heshbonit jonë
vyshkë, edhe hardhia e rrushit e Sibmës.
Sundimtarët e popujve ia kanë shkelë degët plot
me rrush të kuq. Ato shkojshin deri
në Jazer. Zgjateshin deri në shkretinë. Lastarët
e saj u përhapën deri te deti.
9 Prandaj kam me kajtë për hardhinë e Sibmës, qysh po kaj për Jazerin. Me
lotët e mi kam me të lagë, o Heshbon edhe Eleale, se brohoritjet
për pemët e tua të verës edhe për të korrat e tua kanë pushu.
10 Brohoritjet edhe gëzimi jonë zhdukë pi pemishtja, edhe nëpër
vreshta s'ka ma as kangë gëzimi, as britma gëzimi. Në
vendet ku shtrydhet rrushi, kërkush s'po e shkel ma
rrushin, se unë i kam nalë britmat e gëzimit.
11 Prandaj për Moabin po më dridhet krejt zemra
përbrenda, si telat e nji harfe, po,
thellë përbrenda po më dridhet zemra për Kir-Haresethin.
12 Edhe nëse Moabi mundohet shumë në vendin e naltë edhe shkon në vendin e vet të shenjtë për me u lutë, s'ka me arritë kurgjo.
13 Këtë e ka thanë Jehovai ma herët për Moabin.
14 E tash Jehovai thotë: “Brenda tri vjetëve, të numërume tamam si vitet e nji punëtori me pagesë, lavdia e Moabit ka me u kthy në turp mes gjithfarë trazirash, edhe ata që kanë me mbetë kanë me konë shumë pak edhe pa kurrfarë rëndësie.”