Jobi 21
1 Jobi ia ka kthy:
2 «Ngjoni mirë qka po thom.
Vetë qekjo kish me konë nji ngushëllim pi ju.
3 Duroni pak me mu derisa t’foli.
E kur ta kryj fjalën, muneni me u tallë me mu.
4 A po ankohem unë kundër naj njeriu?
Po t’ish qashtu, a s’kisha me e hupë durimin?
5 Kqyrmëni pra!
Kqyrmëni me habi edhe vnojeni dorën n’gojë!
6 Kur po mendoj për krejt qeto sene, po
shqetësohna, edhe krejt trupi po m’dridhet pi frikës.
7 Pse njerëzit e këqij vazhdojnë me
jetu, plaken edhe bohen t’pasun?
8 Ata i kanë gjithmonë fëmijët e vet
përreth, edhe i shohin pasardhësit e vet.
9 Shpitë e tyne jonë t’sigurta, e ata s’kanë frikë,
edhe Zoti s’i dënon me shkopin e vet.
10 Demat e tyne s’dështojnë me i mbarsë lopët.
Lopët e tyne pjellin edhe s’ju dështon barra.
11 Fëmijët e tyne dalin tu vrapu si nji
tufë delesh, e t’voglit e tyne kërcejnë andej-këndej.
12 Ata këndojnë me dajre e harpë, edhe
gëzohen kur e ngjojnë zanin e fyellit.
13 Ditët e veta i kalojnë
t’kënaqun, edhe zhdrypin n’vorr n’paqe.
14 Po Zotit t’vërtetë i thojnë: ‘Na le rahat! Na
s’duam me ditë kurgjo për rrugët e tua.
15 Kush asht i Gjithëfuqishmi që na me i shërby?
Qka fitojmë na nëse e njohim atë?’
16 Po unë e di që pasunia e tyne s’asht n’dorë t’vet.
Mendimet e njerëzve t’këqij jonë larg meje.
17 Sa shpesh u fiket llamba njerëzve t’këqij?
Sa shpesh u bjen fatkeqësia?
Sa shpesh Zoti, pi zemërimit t’vet, sjell shkatërrim mbi ta?
18 A bohen ata najherë si kashta n’erë,
edhe si byku që e merr stuhia?
19 Zoti ka me e rujtë dënimin e nji njeriu për djemtë e vet.
Ah, sikur Zoti me ia kthy vetë atij, që aj me e kuptu!
20 Le ta shohë aj me sytë e vet shkatërrimin e
vet, edhe vetë le ta pijë zemërimin e t’Gjithëfuqishmit.
21 Se qka i intereson atij qka ka me ndodhë me shpinë
e vet mas tij, kur i shkurtohen muajt e jetës?
22 A munet dikush me i dhonë dije Zotit, kur
aj i gjykon edhe ata që jonë ma t’naltit?
23 Njoni vdes kur hala asht plot
fuqi, krejt rahat edhe pa brenga,
24 kur ijet i ka t’mbushuna me
dhjamë, edhe eshnat i ka t’forta.
25 Tjetri vdes me zemër plot mërzi,
pa e shiju kurrë diçka t’mirë.
26 T’dy bashkë kanë me u shtri n’pluhun,
edhe t’dyve kanë me i mbulu krimbat.
27 Po!
Unë e di fort mirë qka po mendoni, edhe i di planet që po i boni me m’bo dëm.
28 Se ju po thoni: ‘Ku asht shpija e atij njeriut
t’njohun? Ku asht çadra ku ka jetu njeriu i keq?’
29 A s’i keni pytë udhëtarët?
A s’e keni shqyrtu mirë qka kanë vërejtë ata,
30 që njeriu i keq kursehet ditën e
fatkeqësisë, edhe shpëtohet ditën e zemërimit?
31 Kush ka me ia thanë n’ftyrë qysh ka jetu?
Kush ka me ia kthy për krejt qka ka bo?
32 Kur ta çojnë n’varreza, kanë
me ia rujtë varrin.
33 Dheu i luginës ka me e pranu me butësi,
edhe krejt njerëzit kanë me i shku mas, qishtu
qysh u ka ndodhë edhe njerëzve t’panumërt para tij.
34 Atëherë pse po mundoheni me m’ngushëllu me fjalë t’kota?
Përgjigjet e juaja jonë veç mashtrim!»