Ezekiel 24
1 Edhe nji herë m’ka ardh nji fjalë pi Jehovait, n’vitin e nantë, ditën e dhjetë t’mujit t’dhjetë. Ajo thojke:
2 «O bir i njeriut, shënoje këtë datë, bash këtë ditë. Mbreti i Babilonisë bash sot e ka nisë sulmin kundër Jerusalemit.
3 Edhe tregoja nji krahasim këtij populli që po çohet kundër
meje. Thuju: ‘Kështu thotë Zoti Jehova, që sundon mbi krejt:
“Vene tenxheren mbi zjarr. Vene aty edhe qiti ujë mrena.
4 Qiti copa t’mishit mrena, krejt copat e mira, kofshën edhe shpatullën.
Mbushja me eshnat ma t’mira.
5 Merr delet ma t’mira pi kopesë edhe renditi drutë për zjarr rreth e rreth nën tenxhere.
Ziji copat e mishit edhe eshnat mrena saj.”’”
6 «Se Zoti Jehova, që sundon mbi krejt, thotë:
‘Mjerë ai qytet ku asht derdhë gjak, ajo tenxhere e ndryshkun, që ndryshku s’i asht hjekë!
Zbraze copë mas cope, pa hjekë short se cila copë ka me dalë.
7 Se gjaku i saj asht mrena saj. Ajo e ka derdhë mbi shkambin e
zhveshun. S’e ka derdhë n’tokë, që me mujtë me e mbulu me pluhun.
8 Për me e nxjerrë zemërimin që ka me pru
hakmarrje, unë e kam lanë gjakun e saj mbi shkambin
e zhveshun që shndrit, që mos me u mbulu.’
9 Prandaj Zoti Jehova, që sundon mbi krejt, thotë:
‘Mjerë ai qytet ku asht derdhë gjak!
Unë kam me i grumbullu drutë n’nji grumbull t’madh.
10 Grumbulloji drutë për zjarr edhe ndeze zjarrin, zije mishin mirë,
kulloje lëngun edhe leji eshnat me u ba shkrumb.
11 Vene tenxheren e zbrazët mbi prush, që me u nxehë edhe
bakri i saj me u skuqë pi nxehtësisë. Papastërtia e saj ka
me u shkri mrena saj edhe ndryshku ka me iu hjekë.
12 Kjo punë asht lodhje e madhe edhe t’qet
n’hall, se ndryshku i fortë s’po don
me iu hjekë. Gjuje tenxheren e ndryshkun n’zjarr!’
13 ‘Papastërtia jote ka ardh pi sjelljeve tua t’turpshme. Unë jam mundu me t’pastru, po ti s’je pastru pi papastërtia jote. Ti s’ke me u pastru derisa t’më kalojë zemërimi që e kam kundër teje.
14 Unë vetë, Jehova, kam folë. Kjo ka me ndodhë. Kam me vepru pa u përmbajtë, pa m’ardh gjynah edhe pa u pendu. Kanë me t’gjyku ashtu qysh e meriton për sjelljet edhe punët tua’, thotë Zoti Jehova, që sundon mbi krejt.»
15 Edhe nji herë m’ka ardh nji fjalë pi Jehovait. Ajo thojke:
16 «O bir i njeriut, tash kam me ta marrë me nji t’rame atë që e don ma së shumti. Mos mbaj zi, mos kaj edhe mos derdh lot.
17 Psherëti në heshtje edhe mos i ban zakonet e zisë. Lidfe çallmën n’kry edhe mbathi sandalet. Mos i mbulo mustaqet edhe mos e ha bukën që ta bijnë.»
18 N’mëngjes i kam folë popullit, e n’mbramje m’ka vdekë gruja. Prandaj, t’nesërmen n’mëngjes kam vepru bash qysh m’u konë thanë.
19 Populli m’ka pytë: «A s’po na tregon qka kanë lidhje me neve këto punë që po i ban ti?»
20 Unë u kam thanë: «M’ka ardh kjo fjalë pi Jehovait:
21 ‘Thuji shpisë s’Izraelit: “Kështu thotë Zoti Jehova, që sundon mbi krejt: ‘Tash kam me e flliqë vendin tem t’shenjtë, atë vend me t’cilin krenoheni aq shumë, që e doni ma së shumti edhe që e keni për zemër. Djemtë edhe çikat tuja që i keni lanë mrapa kanë me u vra me shpatë.
22 Atëherë edhe ju keni me vepru qysh kam vepru unë. S’keni me i mbulu mustaqet edhe s’keni me e hangër bukën që kanë me jua pru.
23 Çallmat kanë me ju nejtë n’kry edhe sandalet n’kambë. S’keni me mbajtë zi e as me kajtë. Po keni me u tretë pi fajit tuaj edhe keni me psherëti bashkë me njani-tjetrin.
24 Hezekieli u ba nji shenjë për ju. Ju keni me vepru bash qysh ka vepru aj. Kur ka me ndodhë kjo, keni me e kuptu se unë jom Zoti Jehova, që sundon mbi krejt.’”’»
25 «E ti, o bir i njeriut, atë ditë kur kam me ua marrë atyne fortesën e tyne, atë vend t’bukur që u sjell gëzim, që e dojnë ma së shumti edhe që e kanë për zemër, bashkë me djemtë edhe çikat e tyne,
26 nji njeri që ka shpëtu ka me ardh me ta kallxu këtë.
27 Atë ditë ke me e hapë gojën edhe ke me folë me atë që ka shpëtu, e s’ke me mbetë ma pa folë. Ti ke me u ba nji shenjë për ta edhe ata kanë me e kuptu se unë jom Jehova.»