Jobi 34
1 Elihu vazhdoi me u përgjigj:
2 “Ngoni fjalët e mia, ju që jeni t’mençëm.
M’ngoni edhe mu, ju që dini kaq shumë.
3 Se veshi i provon fjalët,
qysh gjuha e provon ushqimin.
4 Hajde ta gjykojmë bashkë qka asht e drejtë.
Hajde të vendosim bashkë qka asht e mirë.
5 Se Jobi ka thanë:
‘Unë jom n’t’drejtën, po Zoti ma ka mohu t’drejtën.
6 A kisha me rrejt për gjykimin që duhet me marrë?
Plaga jem s’ka shërim, edhe pse s’kom bo asnji shkelje.’
7 Ku asht nji njeri si Jobi,
që e pin përqeshjen si ujë?
8 Aj shoqnohet me ata që bojnë
keq, edhe rrin me njerëz t’këqij.
9 Se aj ka thanë:
‘Njeriu s’fiton kurgjo kur mundohet me i pëlqy Zotit.’
10 Prandaj m’ngoni, ju njerëz me mend!
S’ka mundësi që Zoti i vërtetë me bo keq.
S’ka mundësi që i Plotfuqishmi me bo diçka t’padrejtë!
11 Se aj ka me ia dhanë secilit njeri sipas asaj që ka bo,
edhe ka me e lanë me i bart pasojat e veprave t’veta.
12 Zoti me siguri s’bon kurrë keq,
e i Plotfuqishmi s’e shtrembnon drejtësinë.
13 Kush e ka vnu atë me sundu mbi tokë?
Kush ia ka besu krejt botën?
14 Po ta kthente krejt vëmendjen kah njerëzit, edhe po
ta merrte te vetja shpirtin edhe frymën e tyne,
15 krejt kishin me vdekë, e njerëzimi
kish me u kthy n’pluhun.
16 Prandaj, nëse ki mend, ngoji fjalët e mia.
Ngom mirë qka kom me t’thanë.
17 A duhet me pasë pushtet dikush që e urren drejtësinë?
A kishe me e dënu nji të fuqishëm që asht i drejtë?
18 A kishe me i thanë nji mbreti: ‘Ti s’vlen
për kurgjo’, ose burrave me ndikim: ‘Ju jeni t’këqij’?
19 Asht nji që s’ia mban anën princave, edhe që
nuk e mban ma shumë anën e t’pasunit se
t’varfnit, se krejt ata jonë vepër e duarve t’tij.
20 Ata munden me vdekë krejt papritmas, n’mes t’natës.
I kap nji dridhje e fortë edhe vdesin.
Edhe t’fuqishmit zhduken, po jo pi dorës t’njeriut.
21 Se sytë e Zotit i përcjellin krejt rrugët
e njeriut, edhe aj ia sheh secilin hap.
22 S’ka as terr, as hije t’thellë, ku munden
me u mshef ata që bojnë keq.
23 Se Zoti s’ia ka caktu asnji njeriu nji kohë
me dalë para tij për me u gjyku.
24 Aj i then t’fuqishmit pa pasë nevojë me
bo hetime, edhe n’vend t’tyne i vnon tjerët.
25 Se aj e din qka bojnë ata.
Natën i rrëzon, e ata bohen copë-copë.
26 Aj i godet për t’këqijat që i kanë bo,
n’nji vend ku munden me i pa krejt,
27 se ata ia kanë kthy shpinën atij, edhe
s’kanë tregu respekt për asnji pi rrugëve t’tij.
28 Ata e çojnë t’varfnin deri aty sa me i thirr Zotit, edhe
aj e ngon britmën e atij që s’ka kush me i ndihmu.
29 Kur Zoti rrin pa fol, kush munet me e dënu?
Kur e mshef fytyrën, kush munet me e pa?
Qoftë kur e mshef pi nji populli, qoftë pi nji njeriu t’vetëm, përfundimi asht i njejtë:
30 Nji njeri pa Zot s’duhet me sundu,
as me i ngreh kurthe popullit.
31 A ka me i thanë dikush Zotit:
‘Jom dënu, edhe pse s’kom bo asnji krim.
32 Ma kallxo qka s’e kom
vërejt. Nëse kom bo diçka gabim,
s’kom me e bo ma!’?
33 A duhet aj me t’dëmshpërbly sipas kushteve tua, kur ti s’e pranon gjykimin e tij?
Këtë duhet me vendos ti, jo unë.
Prandaj ma thuaj qka din ti aq mirë.
34 Njerëzit me mend kanë me m’thanë,
edhe secili i mençëm që m’ngon:
35 ‘Jobi po fol pa ditë, e
n’fjalët e tij s’ka mençuri.’
36 Jobi duhet me u sprov u deri n’fund,
se përgjigjet qysh përgjigjen njerëzit e këqij!
37 Se aj po ia shton rebelimin mëkatit t’vet. Me
tallje i përplas duart para neve, edhe po
nxjerr gjithnjë e ma shumë fjalë kundër Zotit t’vërtetë!”