Isaia 35
1 Shkretina edhe toka e thatë kanë me u gëzu, edhe fusha e
shkretë ka me u gëzu e ka me çelë lule si shafrani.
2 Ajo ka me çelë lule pa dyshim, ka
me u gëzu e ka me bërtit pi
gëzimit. Ka me iu dhanë lavdia e Libanit, bukuria
e Karmelit edhe e Sharonit. Njerëzit kanë me
pa lavdinë e Jehovait, madhështinë e Zotit tonë.
3 Forconi duert e dobëta edhe bani
ma t'fortë gjunjtë që dridhen.
4 Thujuni atyne që e kanë zemrën plot frikë:
„Bohuni t'fortë. Mos u tutni. Shihni! Vetë Zoti
juej ka me ardh me marrë hak,
Zoti ka me ardh me dhanë shpagimin. Aj
ka me ardh e ka me ju shpëtu.“
5 Atëherë sytë e t'verbërve kanë me u çelë
edhe veshët e t'shurdhërve kanë me u hapë.
6 Atëherë i çali ka me kërcy si dreni edhe
gjuha e atij që s'mundet me folë ka me bërtit
pi gëzimit. Se në shkretinë ka me shpërthy uji
edhe në fushën e shkretë kanë me rrjedhë përroje.
7 Toka e djegun pi diellit ka me u bo nji
pellg me kallama edhe toka e etun ka me u bo
plot burime uji. Aty ku çakejtë kanë jetu e kanë
nejtë, ka me mbijë bari i gjelbër, kallami edhe papirusi.
8 Aty ka me pasë nji rrugë të madhe, nji
rrugë që ka me u thirrë „Rruga e Shenjtërisë“.
Njeriu i papastër s'ka me kalu andej, po veç aj
për t'cilin asht caktu kjo rrugë. Asnji njeri pa
mend s'ka me hupë rrugën e me përfundu aty.
9 Aty s'ka me pasë asnji luan edhe asnji bishë
e egër e rrezikshme s'ka me ardh aty.
S'kanë me u gjetë aty. Veç ata që jonë
ble prapë kanë me ecë nëpër atë rrugë.
10 Ata që i ka çliru Jehovai kanë me u kthy e
kanë me ardh në Sion tu bërtit pi gëzimit. Gëzimi
që s'mbaron kurrë ka me ua zbukuru kryt. Kanë me pasë
gëzim e hare, kurse pikëllimi edhe psherëtimat kanë me ikë.