Isaia 51
1 Dëgjomni mu, ju që e kërkoni drejtësinë,
ju që e kërkoni Jehovain. Kqyrni
shkambin pi t'cilit jeni gdhendë, edhe vendin
e gurit pi ku jeni nxjerrë.
2 Kqyrni Abrahamin, babën tuaj, edhe Sarën, që ju
ka lindë. Se kur e kom thirrë, aj u
konë veç nji njeri, e unë e kom
beku edhe e kom bo me u shumzu.
3 Jehovai ka me e ngushëllu Sionin. Aj ka
me iu sjellë ngushëllim krejt vendeve t'tij
t'rrënuara, shkretinën e tij ka me e bo
si Edeni, e tokën e tij t'shkretë
si kopshti i Jehovait. Atje ka me pas
brohoritje e gëzim, falënderime e kangë t'bukura.
4 M'kushto vëmendje, o populli jem, m'dëgjo, o
kombi jem. Se pi meje ka me
dalë nji ligj, e drejtësinë teme kom
me e vendosë si dritë për popujt.
5 Drejtësia jem po afrohet. Shpëtimi që vjen
pi meje asht rrugës, e me fuqinë
teme kom me i gjyku popujt. Ishujt
kanë me e pas shpresën te unë,
e kanë me e pritë fuqinë teme.
6 Ngritni sytë kah qielli, edhe kqyrni poshtë
kah toka. Se qielli ka me u zhdukë
si tymi. Toka ka me u vjetru
si nji rrobë, e banorët e saj
kanë me dekë si mushkonjat. Po shpëtimi
që vjen pi meje ka me zgjatë përgjithmonë,
e drejtësia jem s'ka me dështu kurrë.
7 Dëgjomni mu, ju që e njihni drejtësinë,
o popull që e ki ligjin tem n'zemër.
Mos u tutni pi talljeve t'njerëzve t'vdekshëm,
e mos u frikësoni pi fyerjeve t'tyne.
8 Se tenja ka me i hangër si nji rrobë, e
tenja e rrobave ka me i përpi si leshin.
Po drejtësia jem ka me mbetë përgjithmonë, e shpëtimi që
vjen pi meje ka me zgjatë brez mas brezi.»
9 Zgjohu!
Zgjohu!
Vishu me forcë, o krahu i Jehovait!
Zgjohu si n'kohët e lashta, si n'brezat e kalum.
A s'je ti aj që e ke bo copë-copë Rahabin, e ke shpu përmes përbindëshin e detit?
10 A s'je ti aj që e ke tha detin, ujërat e thella e t'mëdha?
A s'je ti aj që e ke bo fundin e detit nji rrugë, që ata që jonë shpengu me mujtë me kalu nëpër të?
11 Ata që Jehovai i ka shpëtu kanë me
u kthy. Me britma gëzimi kanë me ardhë
n'Sion, e gëzimi që s'ka fund ka me
i përcjellë gjithmonë. Ka me pas brohoritje e
gëzim, e pikëllimi e psherëtimat kanë me ikë.
12 «Unë vetë jom aj që ju ngushëllon. Pse me u tutë
ju pi nji njeriu t'vdekshëm, që gjithsesi ka me dekë, pi nji
biri t'njeriut, që ka me u vyshkë si bari i gjelbër?
13 Pse po e harron Jehovain, që t'ka kriju, që
e ka shtri qiellin edhe i ka vu themelet
e tokës? Tanë ditën ke nejtë me frikë pi zemërimit
t'atij që t'shtyp, sikur aj me mujtë me t'shkatërru.
Po ku asht tash zemërimi i atij që t'shtyp?
14 Aj që po rrin i kërrusun n'zinxhirë ka me
u liru së shpejti. S'ka me dekë e me
shku n'vorr, e as buka s'ka me i mungu.
15 Po unë jom Jehovai, Zoti yt, aj që e
trazon detin e i bon valët e tij
me gjëmu. Jehova, Zoti i ushtrive, asht emni jem.
16 Unë kom me i vu fjalët e mia n'gojën tane,
e kom me t'mbulu me hijen e dorës teme, për me
e mbjellë qiellin e me i vu themelet e tokës,
edhe për me i thanë Sionit: 'Ti je populli jem.'
17 Zgjohu!
Zgjohu!
Çohu, o Jerusalem, ti që e ke pi pi dorës së Jehovait kupën e zemërimit t'tij.
Ti e ke pi kupën deri n'fund, e ke zbrazë krejt kupën që t'bon me u lëkundë.
18 Asnjani pi krejt djemve që i ka lindë s'asht aty për me e udhëheqë,
e asnjani pi krejt djemve që i ka rritë s'e ka marrë për dore.
19 Këto dy gjana t'kanë ndodhë ty.
Kujt ka me i ardhë gjynah për ty?
Shkatërrim e rrënim, uri e shpatë!
Kush ka me t'ngushëllu?
20 Djemve tu ju ka ra t'fikët. Ata jonë
shtri n'çdo qoshe t'rrugëve, si dele t'egra
që kanë ra n'rrjetë. Jonë mbushë me zemërimin
e Jehovait, me qortimet e Zotit tand.»
21 Për qata, t'lutna, dëgjoje këtë, ti që je e
shtypun e e dehun, po jo pi venës.
22 Kështu po thotë Zotnia yt Jehova, Zoti yt, që e mbron popullin e vet:
«Kqyre!
Unë kom me ta marrë pi dora kupën që t'bon me u lëkundë, kupën, kupën teme t'zemërimit.
Ti s'ki me pi ma kurrë pi saj.
23 Unë kom me ua dhanë atë n'dorë atyne që t'kanë mundu,
që t'kanë thanë: 'Shtrihu për tokë, që na me mujtë me
kalu mbi ty!' E ti e ke bo shpinën tane
si toka, si nji rrugë ku ata kanë mujtë me ecë.»